Список форумов

Esperanto новости

Форум об эсперанто и языках вообще

Избранное:
En Esperanto: UEA :: REU :: Vikipedio :: Libera Folio
По-русски: Esperanto новости :: Что такое эсперанто? :: Курс эсперанто по эл. почте


Сейчас Пн июн 17, 2019 16:11 pm

Часовой пояс: UTC + 3 часа




Начать новую тему Ответить на тему  [ Сообщений: 9 ] 
Автор Сообщение
СообщениеДобавлено: Пн фев 18, 2013 22:15 pm 
Не в сети
Fervora Forumano
Fervora Forumano

Зарегистрирован: Ср июл 22, 2009 22:01 pm
Сообщения: 3054
Откуда: Россия
http://ru.scribd.com/doc/126069039/Harr ... -Esperanto


Вернуться к началу
 Профиль  
Ответить с цитатой  

 Заголовок сообщения:
СообщениеДобавлено: Пн фев 18, 2013 22:17 pm 
Не в сети
Fervora Forumano
Fervora Forumano

Зарегистрирован: Ср июл 22, 2009 22:01 pm
Сообщения: 3054
Откуда: Россия
CHAPTER ONE Ĉapitro unu

THE BOY WHO LIVED La knabo kiu vivis

Mr. and Mrs. Dursley, of number four, Privet Drive, were proud to say that they were perfectly normal, thank you very much. They were the last people you'd expect to be involved in anything strange or mysterious, because they just didn't hold with such nonsense. Gesinjoroj Dursli ĉe numero kvar, Ligustra Vojo, fieris diri, ke ili estas “perfekte normalaj, multan dankon.” Neniu povus imagi ilin implikiĝi en io stranga aŭ mistera. Ne estis loko por tiaj sensencaĵoj en ilia vivo.

Mr. Dursley was the director of a firm called Grunnings, which made drills. He was a big, beefy man with hardly any neck, although he did have a very large mustache. Mrs. Dursley was thin and blonde and had nearly twice the usual amount of neck, which came in very useful as she spent so much of her time craning over garden fences, spying on the neighbors. The Dursleys had a small son called Dudley and in their opinion there was no finer boy anywhere. Sinjoro Dursli estis direktoro ĉe la firmao Grunings, kiu fabrikis borilojn. Li estis granda, boveca viro preskaŭ sen kolo, sed kun tre larĝa liphararo. Sinjorino Dursli estis maldika kaj blonda, kaj havis kolon duoble pli longan ol la normalan, kio tre utilis ĉar ŝi pasigis tiom da tempo etendante ĝin super la ĝardenbarilojn, spionante la najbarojn. Gesinjoroj Dursli havis fileton nomitan Dadli, kaj laŭ ili ne ekzistis, ie ajn, pli aminda knabo.

The Dursleys had everything they wanted, but they also had a secret, and their greatest fear was that somebody would discover it. They didn't think they could bear it if anyone found out about the Potters. Mrs. Potter was Mrs. Dursley's sister, but they hadn't met for several years; in fact, Mrs. Dursley pretended she didn't have a sister, because her sister and her good-for-nothing husband were as unDursleyish as it was possible to be. The Dursleys shuddered to think what the neighbors would say if the Potters arrived in the street. The Dursleys knew that the Potters had a small son, too, but they had never even seen him. This boy was another good reason for keeping the Potters away; they didn't want Dudley mixing with a child like that. Ges-roj Dursli havis ĉion, kion ili deziris. Sed ankaŭ sekreton ili havis, kaj ilia plej granda timo estis ke iu eltrovos ĝin. Ili kredis, ke ili ne povus elteni tion, se iu eltrovus pri ges-roj Potter. S-ino Potter estis la fratino de s-ino Dursli, sed jam de kelkaj jaroj ili ne renkontiĝis; fakte, s-ino Dursli ŝajnigis ne havi fratinon, ĉar ŝia fratino kaj ties senvalora edzo estis kiel eble plej mal-Dursliecaj. Ges-roj Dursli tremegis, pensante kion dirus la najbaroj se ges-roj Potter alvenus ĉe la strato. Ges-roj Dursli sciis, ke ankaŭ ges-roj Potter havas fileton, sed tiun ili neniam vidis. La knabo estis ankoraŭ plia bona kialo por forteni ges-rojn Potter; ili ne deziris, ke Dadli konatiĝu kun tia infano.

When Mr. and Mrs. Dursley woke up on the dull, gray Tuesday our story starts, there was nothing about the cloudy sky outside to suggest that strange and mysterious things would soon be happening all over the country. Mr. Dursley hummed as he picked out his most boring tie for work, and Mrs. Dursley gossiped away happily as she wrestled a screaming Dudley into his high chair. Kiam ges-roj Dursli vekiĝis je la seninteresa, griza mardo komence de nia rakonto, nenio en la ekstera nuba ĉielo sugestis, ke strangaj kaj misteraj aferoj baldaŭ okazos tra la lando. S-ro Dursli zumadis elektante sian plej tedan kravaton por la laboro, kaj s-ino Dursli kontente klaĉadis dum ŝi lukte klopodis sidigi la hurlantan Dadli en ties infanseĝon.

None of them noticed a large, tawny owl flutter past the window. Neniu el ili rimarkis kiam granda sirnia strigo preterflirtis la fenestron.

At half past eight, Mr. Dursley picked up his briefcase, pecked Mrs. Dursley on the cheek, and tried to kiss Dudley good-bye but missed, because Dudley was now having a tantrum and throwing his cereal at the walls. “Little tyke,” chortled Mr. Dursley as he left the house. He got into his car and backed out of number four's drive. Je la oka kaj duono, s-ro Dursli prenis sian tekon, kisetis la vangon de s-ino Dursli, kaj provis ĝiskisi Dadli, sed maltrafis, ĉar tiu tiam estis kolereganta kaj ĵetanta sian kaĉon kontraŭ la murojn. "Kara bubeto," ronkoklukis1 s-ro Dursli, elirante el la domo. Li eniris sian aŭton kaj retroiris el la aŭtospaco de numero kvar.

It was on the corner of the street that he noticed the first sign of something peculiar—a cat reading a map. For a second, Mr. Dursley didn't realize what he had seen—then he jerked his head around to look again. There was a tabby cat standing on the corner of Privet Drive, but there wasn't a map in sight. What could he have been thinking of? It must have been a trick of the light. Mr. Dursley blinked and stared at the cat. It stared back. As Mr. Dursley drove around the corner and up the road, he watched the cat in his mirror. It was now reading the sign that said Privet Drive—no, looking at the sign; cats couldn't read maps or signs. Mr. Dursley gave himself a little shake and put the cat out of his mind. As he drove toward town he thought of nothing except a large order of drills he was hoping to get that day. Ĉe la stratangulo li rimarkis la unuan indikon pri io stranga -- katon, kiu legis mapon. Dum nura sekundo, s-ro Dursli ne komprenis, kion li ĵus vidis. Tiam li ekturnis la kapon por rerigardi. Jen stria kato staris ĉe la angulo de Ligustra Vojo, sed tute ne videblis mapo. Pri kio li do fantaziis? Certe temis pri misa lumo. S-ro Dursli palpebrumis kaj rigardis la katon. Ĝi reciproke rigardis. Veturante ĉirkaŭ la angulon kaj laŭ la strato, s-ro Dursli rigardis la katon per sia spegulo. Nun ĝi estis leganta la ŝildon kiu tekstis "Ligustra Vojo" -- ne, rigardanta la ŝildon; katoj povas legi nek mapojn nek ŝildojn. S-ro Dursli skuetis sin kaj forgesigis sin pri la kato. Veturante al la urbo, li pripensis nenion krom granda mendo de boriloj, kiun li esperis tiutage ricevi.

But on the edge of town, drills were driven out of his mind by something else. As he sat in the usual morning traffic jam, he couldn't help noticing that there seemed to be a lot of strangely dressed people about. People in cloaks. Mr. Dursley couldn't bear people who dressed in funny clothes—the getups you saw on young people! He supposed this was some stupid new fashion. He drummed his fingers on the steering wheel and his eyes fell on a huddle of these weirdos standing quite close by. They were whispering excitedly together. Mr. Dursley was enraged to see that a couple of them weren't young at all; why, that man had to be older than he was, and wearing an emerald-green cloak! The nerve of him! But then it struck Mr. Dursley that this was probably some silly stunt—these people were obviously collecting for something... yes, that would be it. The traffic moved on and a few minutes later, Mr. Dursley arrived in the Grunnings parking lot, his mind back on drills. Sed ĉe la urborando, borilojn forpuŝis el liaj pensoj io alia. Sidante en la kutima matena trafika ŝtopiĝo, li ne povis preteratenti, ke ĉeestas multaj strange vestitaj homoj. Homoj en longaj, senmanikaj manteloj. S-ro Dursli ne povis toleri homojn kiuj sin vestas en strangaj vestaĵoj – kiajn vestaĵaĉojn portas la gejunuloj! Li supozis, ke temas pri ia stulta nova modo. Li fingre tamtamis la stirilon kaj liaj okuloj trafis grupon de tiuj stranguloj, kiuj staris tute apude. Ili ekscitite interflustris. S-ro Dursli koleriĝis, vidante ke kelkaj el ili tute ne estas junaj; ha, tiu ulo certe estas pli aĝa ol mi, kaj portas smeralde verdan mantelon! Kiel aŭdacie! Sed tiam trafis s-ron Dursli, ke verŝajne temas pri ia stulta trompo – tiuj homoj evidente monkolektas por io ... jes, jen la klarigo. La trafiko plumoviĝis kaj post kelkaj minutoj s-ro Dursli alvenis en la aŭtoparkejo de Grunings, denove pensante pri boriloj.

Mr. Dursley always sat with his back to the window in his office on the ninth floor. If he hadn't, he might have found it harder to concentrate on drills that morning. He didn't see the owls swoop ing past in broad daylight, though people down in the street did; they pointed and gazed openmouthed as owl after owl sped overhead. Most of them had never seen an owl even at nighttime. Mr. Dursley, however, had a perfectly normal, owl-free morning. He yelled at five different people. He made several important telephone calls and shouted a bit more. He was in a very good mood until lunchtime, when he thought he'd stretch his legs and walk across the road to buy himself a bun from the bakery. S-ro Dursli ĉiam sidis dorse al la fenestro en sia oficejo sur la naŭa etaĝo. Se ne, tiun matenon li eble pripensus malpli facile pri boriloj. Li ne vidis la strigojn, kiuj preterglisis en plena taglumo, kvankam ilin vidis la homoj sur la stratoj; ili fingromontris kaj gapis dum strigo post strigo rapidis supere. La pli multaj neniam antaŭe vidis strigon, eĉ nokte. S-ro Dursli tamen havis tute ordinaran senstrigan matenon. Li kolerkriis kontraŭ kvin diversaj homoj. Li faris kelkajn gravajn telefonalvokojn, kaj iom pli ekkriis. Lia humoro estis tre bona ĝis la tagmeza paŭzo, kiam li decidis movi la krurojn, promenante trans la straton por aĉeti bulkon por si ĉe la bakejo.

He'd forgotten all about the people in cloaks until he passed a group of them next to the baker's. He eyed them angrily as he passed. He didn't know why, but they made him uneasy. This bunch were whispering excitedly, too, and he couldn't see a single collecting tin. It was on his way back past them, clutching a large doughnut in a bag, that he caught a few words of what they were saying. Li estis tute forgesinta pri la homoj en longaj manteloj ĝis kiam li preteriris grupon de tiaj apud la bakejo. Li kolere okulumis ilin dum li pasis. Li ne sciis la kialon, sed ili maltrankviligis lin. Ankaŭ tiu grupo ekscitite interflustris, kaj li povis vidi eĉ ne unu monkolektan skatolon. Revenante preter ilin, tenante grandan ringbulkon en papera sako, li aŭdis kelkajn vortojn de ilia interparolado.

“The Potters, that's right, that's what I heard yes, their son, Harry” "Gesinjoroj Potter, jes, tion mi aŭdis -- jes, ilia filo Hari – "

Mr. Dursley stopped dead. Fear flooded him. He looked back at the whisperers as if he wanted to say something to them, but thought better of it. S-ro Dursli ekhaltis. Lin plenigis timego. Li turnis sian rigardon al la flustrantoj, kvazaŭ li volus diri ion al ili, sed decidis ke pli bone ne.

He dashed back across the road, hurried up to his office, snapped at his secretary not to disturb him, seized his telephone, and had almost finished dialing his home number when he changed his mind. He put the receiver back down and stroked his mustache, thinking... no, he was being stupid. Potter wasn't such an unusual name. He was sure there were lots of people called Potter who had a son called Harry. Come to think of it, he wasn't even sure his nephew was called Harry. He'd never even seen the boy. It might have been Harvey. Or Harold. There was no point in worrying Mrs. Dursley; she always got so upset at any mention of her sister. He didn't blame her—if he'd had a sister like that... but all the same, those people in cloaks... Li kuris ree trans la vojon, rapidis supren al la oficejo, kolere ordonis al la sekretario ne interrompi lin, ekkaptis la telefonon, kaj preskaŭ finis klavi la hejman numeron kiam li ŝanĝis la intencon. Li rekroĉis la aŭskultilon kaj pensante karesis sian liphararon ... ne, tio estas stulta. Potter ja ne estas nekutima nomo. Li certis, ke multaj homoj portas la nomon Potter kaj havas filon nomitan Hari. Cetere, li tute ne certis, ke lia nevo ja havis la nomon Hari. Li eĉ neniam vidis la knabon. Eble estis Harvi. Aŭ Haroldo. Tute ne utilas ĝeni s-inon Dursli; ŝi ĉiam maltrankviliĝas je mencio de ŝia fratino. Li ne kulpigis ŝin pri tio -- ve, se li havus tian fratinon ... tamen, tiuj homoj kun manteloj strangaj ...

He found it a lot harder to concentrate on drills that afternoon and when he left the building at five o'clock, he was still so worried that he walked straight into someone just outside the door. Tiun posttagmezon li nur malfacile pripensadis borilojn, kaj kiam li eliris el la konstruaĵo je la kvina posttagmeze, li ankoraŭ tiom maltrankvilis, ke li koliziis kontraŭ iu ĝuste ekster la pordo.

“Sorry,” he grunted, as the tiny old man stumbled and almost fell. It was a few seconds before Mr. Dursley realized that the man was wearing a violet cloak. He didn't seem at all upset at being almost knocked to the ground. On the contrary, his face split into a wide smile and he said in a squeaky voice that made passersby stare, “Don't be sorry, my dear sir, for nothing could upset me today! Rejoice, for You-Know-Who has gone at last! Even Muggles like yourself should be celebrating, this happy, happy day!” "Pardonon," li gruntis, kiam la eta maljunulo stumblis kaj preskaŭ falis. Nur post kelkaj sekundoj s-ro Dursli rimarkis, ke la viro portas violkoloran mantelon. Lin ŝajne ne ĝenis preskaŭ falpuŝiĝi. Male, lian vizaĝon ekfendis granda rideto, kaj li diris per voĉo tiel pepeca, ke ĝi rigardigis la preterpasantojn, "Ne ĉagreniĝu, kara sinjoro, ĉar nenio povus min ĝeni hodiaŭ! Ĝoju, ĉar Vi-Scias-Kiu finfine malaperis! Eĉ mogloj kiel vi devus festi en ĉi tiu feliĉiga, feliĉega tago!"

And the old man hugged Mr. Dursley around the middle and walked off. Kaj la maljunulo brakumis s-ron Dursli ĉe la talio kaj forpromenis.

Mr. Dursley stood rooted to the spot. He had been hugged by a complete stranger. He also thought he had been called a Muggle, whatever that was. He was rattled. He hurried to his car and set off for home, hoping he was imagining things, which he had never hoped before, because he didn't approve of imagination. S-ro Dursli staris kvazaŭ enradikita. Lin ĵus brakumis homo absolute nekonata. Li ankaŭ kredis, ke tiu nomis lin "moglo", kion ajn tio povas signifi. Li estis konsternita. Li rapidis al sia aŭto kaj ekveturis hejmen, esperante ke li imagas aferojn, kvankam tian esperon li estis neniam antaŭe havinta, ĉar li ne aprobis imagadon.

As he pulled into the driveway of number four, the first thing he saw—and it didn't improve his mood—was the tabby cat he'd spotted that morning. It was now sitting on his garden wall. He was sure it was the same one; it had the same markings around its eyes. Enveturante en la aŭtospacon de numero kvar, li ekvidis -- kaj tio ne helpis al lia humoro -- la strian katon, kiun li estis rimarkinta tiun matenon. Nun ĝi sidis sur lia ĝardena muro. Li certis, ke temas pri la sama kato; ĝi havis la samajn kolorspurojn ĉirkaŭ la okuloj.

“Shoo!” said Mr. Dursley loudly. The cat didn't move. It just gave him a stern look. Was this normal cat behavior? Mr. Dursley wondered. Trying to pull himself together, he let himself into the house. He was still determined not to mention anything to his wife. "For!" laŭte diris s-ro Dursli. La kato ne moviĝis. Ĝi nur rigardis lin severe. "Ĉu jen ordinara kata konduto?" s-ro Dursli scivolis. Provante retrankviligi sin, li eniris la domon. Li ankoraŭ intencis nenion mencii al sia edzino.

Mrs. Dursley had had a nice, normal day. She told him over dinner all about Mrs. Next Door's problems with her daughter and how Dudley had learned a new word (“Won't!”). Mr. Dursley tried to act normally. When Dudley had been put to bed, he went into the living room in time to catch the last report on the evening news: S-ino Dursli estis havinta belan, ordinaran tagon. Dum la vespermanĝo ŝi plene informis lin pri la problemoj de s-ino Najbaro kun ties filino, kaj kiel Dadli lernis novan esprimon ("Tute ne!"). S-ro Dursli provis konduti normale. Post kiam Dadli enlitiĝis, li eniris la salonon ĝustatempe por rigardi la finan raporton de la vesperaj novaĵoj.

“And finally, bird-watchers everywhere have reported that the nation's owls have been behaving very unusually today. Although owls normally hunt at night and are hardly ever seen in daylight, there have been hundreds of sightings of these birds flying in every direction since sunrise. Experts are unable to explain why the owls have suddenly changed their sleeping pattern.” The newscaster allowed himself a grin. “Most mysterious. And now, over to Jim McGuffin with the weather. Going to be any more showers of owls tonight, Jim?” "Kaj fine, birdistoj ĉie raportas, ke la strigoj de la nacio hodiaŭ kondutas tre nekutime. Kvankam strigoj ordinare ĉasas nokte, kaj estas preskaŭ neniam videblaj en la taglumo, post la hodiaŭa sunleviĝo okazis centoj da observoj de tiuj birdoj flugantaj ĉiudirekten. Spertuloj ne povas klarigi, kial la strigoj subite ŝanĝis siajn dormokutimojn." La novaĵisto permesis rideton al si. "Ege mistera. Kaj nun, jen Jaĉjo MakGofin pri la vetero. Ĉu ĉinokte plue pluvos strigoj, Jaĉjo?"

“Well, Ted,” said the weatherman, “I don't know about that, but it's not only the owls that have been acting oddly today. Viewers as far apart as Kent, Yorkshire, and Dundee have been phoning in to tell me that instead of the rain I promised yesterday, they've had a downpour of shooting stars! Perhaps people have been celebrating Bonfire Night early—it's not until next week, folks! But I can promise a wet night tonight.” "Nu, Teĉjo," diris la veteristo, "pri tio mi ne scias, sed hodiaŭ strange kondutas ne nur la strigoj. Televid-spektantoj en lokoj tiel diversaj kiel Kento, Jorkŝiro kaj Dundio telefonas por informi min, ke anstataŭ la pluvo, kiun mi hieraŭ promesis, sur ili ŝutiĝis falsteloj! Eble homoj frue festas la Fajronokton -- ĝi ne okazos ĝis la venonta semajno, geamikoj! Sed mi povas promesi malsekigan nokton ĉivesperan."

Mr. Dursley sat frozen in his armchair. Shooting stars all over Britain? Owls flying by daylight? Mysterious people in cloaks all over the place? And a whisper, a whisper about the Potters... S-ro Dursli sidis rigida en sia brakseĝo. Falsteloj tra tuta Britio? Strigoj flugantaj en taglumo? Ĉie, misteraj homoj en strangaj manteloj? Kaj flustro, flustro pri ges-roj Potter...

Mrs. Dursley came into the living room carrying two cups of tea. It was no good. He'd have to say something to her. He cleared his throat nervously. “Er—Petunia, dear—you haven't heard from your sister lately, have you?” S-ino Dursli venis en la salonon, portante du tasojn da teo. Senutilas prokrasto. Li devos diri ion al ŝi. Li nervoze tusetis. "Nu – Petunjo, kara – ne kontaktis vin lastatempe via fratino, ĉu?"

As he had expected, Mrs. Dursley looked shocked and angry. After all, they normally pretended she didn't have a sister. Kiel atendite, s-ino Dursli aspektis ŝokite kaj kolere. Ĉar ili kutime ŝajnigis, ke ŝi ne havas fratinon.

“No,” she said sharply. “Why?” "Ne," ŝi abrupte diris. "Kial?"

“Funny stuff on the news,” Mr. Dursley mumbled. “Owls... shooting stars... and there were a lot of funny-looking people in town today...” "Strangaĵoj en la novaĵoj," murmuris s-ro Dursli. "Strigoj ... falsteloj .. kaj hodiaŭ, en la urbo, multaj strangaspektaj homoj ..."

“So?” snapped Mrs. Dursley. "Do?" knalis s-ino Dursli.

“Well, I just thought... maybe... it was something to do with... you know... her crowd.” "Nu, mi nur pensis ke ... eble ... iel rilatas al ... vi scias ... ŝia grupo."

Mrs. Dursley sipped her tea through pursed lips. Mr. Dursley wondered whether he dared tell her he'd heard the name “Potter.” He decided he didn't dare. Instead he said, as casually as he could, “Their son—he'd be about Dudley's age now, wouldn't he?” S-ino Dursli sorbis teon tra kunpremitaj lipoj. S-ro Dursli scivolis, ĉu li kuraĝos diri al ŝi, ke li aŭdis la nomon "Potter". Li decidis ne aŭdaci. Li anstataŭe diris, kiel eble plej agrable, "Ilia filo -- li estus samaĝa kiel Dadli, ĉu ne?"

“I suppose so,” said Mrs. Dursley stiffly. "Mi supozas," diris s-ino Dursli rigide.

“What's his name again? Howard, isn't it?” "Kaj kio estas lia nomo? Hovardo, ĉu ne?"

“Harry. Nasty, common name, if you ask me.” "Hari. Aĉa, ordinara nomo, laŭ mi."

“Oh, yes,” said Mr. Dursley, his heart sinking horribly. “Yes, I quite agree.” "Ha, jes," diris s-ro Dursli dum lia koro terure malgajiĝis. "Jes, mi tute konsentas."

He didn't say another word on the subject as they went upstairs to bed. While Mrs. Dursley was in the bathroom, Mr. Dursley crept to the bedroom window and peered down into the front garden. The cat was still there. It was staring down Privet Drive as though it were waiting for something. Eĉ ne unu plian vorton li diris pri la temo dum ili supreniris al la lito. Dum s-ino Dursli estis en la banĉambro, s-ro Dursli kaŝiris al la dormoĉambra fenestro kaj rigardis malsupren al la antaŭa ĝardeno. La kato ankoraŭ estis tie. Ĝi rigardis laŭ Ligustra Vojo kvazaŭ atendante ion.

Was he imagining things? Could all this have anything to do with the Potters? If it did... if it got out that they were related to a pair of—well, he didn't think he could bear it. Ĉu li imagas aferojn? Ĉu ĉio ĉi povus iel rilati kun ges-roj Potter? Se jes ... se publikiĝus, ke ili parencas kun paro da ... nu, tion li ne povus elteni.

The Dursleys got into bed. Mrs. Dursley fell asleep quickly but Mr. Dursley lay awake, turning it all over in his mind. His last, comforting thought before he fell asleep was that even if the Potters were involved, there was no reason for them to come near him and Mrs. Dursley. The Potters knew very well what he and Petunia thought about them and their kind... He couldn't see how he and Petunia could get mixed up in anything that might be going on—he yawned and turned over—it couldn't affect them... Ges-roj Dursli enlitiĝis. S-ino Dursli tuj ekdormis, sed s-ro Dursli restis sendorma, pripensante ĉion. Lia lasta, konsoliga penso antaŭ endormiĝo estis ke, eĉ se jes temas pri ges-roj Potter, ne ekzistas kialo por ke ili venu al li kaj s-ino Dursli. Ges-roj Potter tute bone sciis, kion opinias li kaj Petunjo pri ili kaj pri ilia speco ... Li ne povis vidi, kiel li kaj Petunjo povus enmiksiĝi en io ajn, kio eble okazas. Li oscedis kaj turnis sin. Tio ne povus tuŝi ilin ...

How very wrong he was. Jen grava eraro lia.

Mr. Dursley might have been drifting into an uneasy sleep, but the cat on the wall outside was showing no sign of sleepiness. It was sitting as still as a statue, its eyes fixed unblinkingly on the far corner of Privet Drive. It didn't so much as quiver when a car door slammed on the next street, nor when two owls swooped overhead. In fact, it was nearly midnight before the cat moved at all. Eble s-ro Dursli drivis en maltrankvilan dormon, sed la kato sur la ekstera muro montris neniun signon pri dormemo. Ĝi sidis statue senmova, kun la okuloj fiksataj senpalpebrume al la fora angulo de Ligustra Vojo. Ĝi eĉ ne tremetis kiam aŭtopordo frapfermiĝis sur apuda strato, ankaŭ ne kiam du strigoj glisis supre. Fakte, estis preskaŭ la noktomezo kiam la kato finfine movis sin.

A man appeared on the corner the cat had been watching, appeared so suddenly and silently you'd have thought he'd just popped out of the ground. The cat's tail twitched and its eyes narrowed. Aperis viro ĉe la angulo, kiun rigardis la kato, aperis tiel subite kaj silente, ke aspektis kvazaŭ li simple eksaltus el la tero. La vosto de la kato svingetiĝis kaj ĝiaj okuloj mallarĝiĝis.

Nothing like this man had ever been seen on Privet Drive. He was tall, thin, and very old, judging by the silver of his hair and beard, which were both long enough to tuck into his belt. He was wearing long robes, a purple cloak that swept the ground, and high-heeled, buckled boots. His blue eyes were light, bright, and sparkling behind half-moon spectacles and his nose was very long and crooked, as though it had been broken at least twice. This man's name was Albus Dumbledore. Nenio simila al tiu viro iam ajn estis vidita ĉe Ligustra Vojo. Li estis alta, maldika, kaj tre aĝa, se juĝi laŭ la arĝenteco de liaj hararo kaj barbo, kiuj ambaŭ estis sufiĉe longegaj por fiksiĝi sub lia zono. Li portis longan robon, purpuran mantelegon kiu balaadis la teron, kaj altkalkanumajn, bukohavajn botojn. Liaj bluaj okuloj estis helaj, brilaj, kaj glimaj malantaŭ duonlunaj okulvitroj, kaj lia nazo estis tre longa kaj kurba, kvazaŭ ĝi estus almenaŭ du fojojn rompita. La nomo de tiu viro estis Albus Zomburdo.

Albus Dumbledore didn't seem to realize that he had just arrived in a street where everything from his name to his boots was unwelcome. He was busy rummaging in his cloak, looking for something. But he did seem to realize he was being watched, because he looked up suddenly at the cat, which was still staring at him from the other end of the street. For some reason, the sight of the cat seemed to amuse him. He chuckled and muttered, “I should have known.” Albus Zomburdo ŝajnis ne kompreni, ke li ĵus alvenis ĉe strato, kie ĉio ekde lia nomo ĝis liaj botoj estas malbonvena. Li atentis, traserĉante sub sia mantelo ion. Sed li ŝajne ekkonsciis, ke iu rigardas lin, ĉar li subite levis la okulojn al la kato, kiu ankoraŭ fikse rigardis lin de la fora parto de la strato. La ĉeesto de la besto ial ŝajnis amuzi lin. Li ridklukis kaj murmuris, "Ha, mi devis atendi tion."

He found what he was looking for in his inside pocket. It seemed to be a silver cigarette lighter. He flicked it open, held it up in the air, and clicked it. The nearest street lamp went out with a little pop. He clicked it again—the next lamp flickered into darkness. Twelve times he clicked the Put-Outer, until the only lights left on the whole street were two tiny pinpricks in the distance, which were the eyes of the cat watching him. If anyone looked out of their window now, even beady-eyed Mrs. Dursley, they wouldn't be able to see anything that was happening down on the pavement. Dumbledore slipped the Put-Outer back inside his cloak and set off down the street toward number four, where he sat down on the wall next to the cat. He didn't look at it, but after a moment he spoke to it. Li trovis en interna poŝo tion, kion li serĉis. Ŝajne temis pri arĝenta cigaredo-fajrilo. Li fingre malfermis ĝin, tenis ĝin alta en la aero, kaj klaketis ĝin. Krakete estingiĝis la plej proksima stratlanterno. Ankoraŭfoje li klaketis ĝin -- alia lanterno flagre senlumiĝis. Dek-du fojojn li klaketis la Estingilon, ĝis la solaj restantaj lumoj laŭ la tuta strato estis du foraj pikbriletoj: la okuloj de la kato rigardanta lin. Se iu ĝuste nun elrigardus sian fenestron, eĉ la atentokula s-ino Dursli, tiu povus vidi nenion okazantan sur la pavimo. Zomburdo reglitigis la Estingilon en sian mantelon kaj ekpromenis laŭ la strato al numero kvar, kie li sidiĝis sur la muro apud la kato. Li ĝin ne rigardis sed post momento alparolis.

“Fancy seeing you here, Professor McGonagall.” "Kia surprizo, ke ni renkontas nin ĉi tie, profesorino MakGongal."

He turned to smile at the tabby, but it had gone. Instead he was smiling at a rather severe-looking woman who was wearing square glasses exactly the shape of the markings the cat had had around its eyes. She, too, was wearing a cloak, an emerald one. Her black hair was drawn into a tight bun. She looked distinctly ruffled. Li turnis sin por alrideti la strian katon, sed ĝi jam malaperis. Li anstataŭe alridetis iom severaspektan virinon, kiu portis kvadratajn okulvitrojn precize samaj kiel la striojn, kiujn la kato estis havinta ĉirkaŭ siaj okuloj. Ankaŭ ŝi portis mantelon, smeraldkoloran. Ŝia nigra hararo estis arigita en strikta bulo. Ŝi aspektis evidente konsternita.

“How did you know it was me?” she asked. "Kiel vi rekonis min?" ŝi demandis.

“My dear Professor, I 've never seen a cat sit so stiffly.” "Kara profesorino, neniam mi vidis katon tiel rigide sidantan."

“You'd be stiff if you'd been sitting on a brick wall all day,” said Professor McGonagall. "Ankaŭ vi rigidus se vi sidus la tutan tagon sur brika muro," diris prof. MakGongal.

“All day? When you could have been celebrating? I must have passed a dozen feasts and parties on my way here.” "La tutan tagon? Malgraŭ tio, ke vi povus festi? Mi tutcerte preteriris dekon da festoj kaj festenoj, survoje ĉi tien."

Professor McGonagall sniffed angrily. Profesorino MakGongal kolere eksnufis.

“Oh yes, everyone's celebrating, all right,” she said impatiently. “You'd think they'd be a bit more careful, but no—even the Muggles have noticed something's going on. It was on their news.” She jerked her head back at the Dursleys' dark living-room window. “I heard it. Flocks of owls... shooting stars... Well, they're not completely stupid. They were bound to notice something. Shooting stars down in Kent—I'll bet that was Dedalus Diggle. He never had much sense.” "Ho, jes, ĉiu ja festas," ŝi senpacience diris. "Oni esperus, ke ili estu iomete pli singardaj, sed ne -- eĉ la mogloj rimarkis, ke io okazas. Oni anoncis tion en iliaj novaĵprogrameroj." Ŝi kapindikis la senluman salonfenestron de la ges-roj Dursli. "Mi mem aŭdis tion. Strigaroj ... falsteloj ... Nu, ili ne estas tute stultaj. Ili nepre devis rimarki ion. Falsteloj en Kento -- certe temis pri Dedalo Diglo. Li neniam estis saĝa."

“You can't blame them,” said Dumbledore gently. “We've had precious little to celebrate for eleven years.” "Ne kulpigu ilin," afable diris Zomburdo. "Dum dek unu jaroj ni havis vere malmulton por festi."

“I know that,” said Professor McGonagall irritably. “But that's no reason to lose our heads. People are being downright careless, out on the streets in broad daylight, not even dressed in Muggle clothes, swapping rumors.” "Mi tion scias," malkontente diris prof. MakGongal. "Sed tio ne estas sufiĉa kialo por freneziĝi. Homoj fariĝas tute senprudentaj, sur la stratoj en la tagmeza lumo, eĉ ne vestite mogle, interklaĉante."

She threw a sharp, sideways glance at Dumbledore here, as though hoping he was going to tell her something, but he didn't, so she went on. “A fine thing it would be if, on the very day YouKnow-Who seems to have disappeared at last, the Muggles found out about us all. I suppose he really has gone, Dumbledore?” Tiam ŝi ĵetis atentan flankrigardon al Zomburdo, kvazaŭ esperante ke li diros ion al ŝi, sed tion li ne faris, do ŝi daŭrigis: "Estus bela afero se, je la preciza tago en kiu Vi-Scias-Kiu ŝajne finmalaperis, la mogloj eltrovus pri ni. Ho, Zomburdo, mi supozas, ke li vere malaperis?"

“It certainly seems so,” said Dumbledore. “We have much to be thankful for. Would you care for a lemon drop?” "Ŝajnas ke jes," diris Zomburdo. "Pro multo ni devos danki. Ĉu plaĉus al vi citronsukeraĵo?"

“A what?” "Kio?"

“A lemon drop. They're a kind of Muggle sweet I'm rather fond of” "Citronsukeraĵo. Temas pri mogla dolĉaĵo, kiu plaĉas al mi."

“No, thank you,” said Professor McGonagall coldly, as though she didn't think this was the moment for lemon drops. “As I say, even if You-Know-Who has gone -” "Dankon, ne," malafable diris prof. MakGongal, kvazaŭ ŝi pensus, ke ne estas la bona momento por citronsukeraĵoj. "Kiel mi diris, eĉ se Vi-Scias-Kiu ja malaperis --"

“My dear Professor, surely a sensible person like yourself can call him by his name? All this 'YouKnow-Who' nonsense—for eleven years I have been trying to persuade people to call him by his proper name: Voldemort.” Professor McGonagall flinched, but Dumbledore, who was unsticking two lemon drops, seemed not to notice. “It all gets so confusing if we keep saying 'You-Know-Who. ' I have never seen any reason to be frightened of saying Voldemort's name. "Kara profesorino, certe saĝa homo kiel vi povas uzi lian nomon. Tiun sensencaĵon pri 'Vi-Scias-Kiu' -- jam dek unu jarojn mi provas persvadi la homojn nomi lin per lia vera nomo: Voldemorto." Profesorino MakGongal timtremis, sed Zomburdo, kiu disigis du gluecajn citronsukeraĵojn, ŝajne ne rimarkis. "Fariĝas tute konfuze se ni daŭre diras 'Vi-Scias-Kiu'. Mi neniam komprenis, kial oni timu diri la nomon de Voldemorto."

“I know you haven 't, said Professor McGonagall, sounding half exasperated, half admiring. “But you're different. Everyone knows you're the only one You-Knowoh, all right, Voldemort, was frightened of.” "Mi ja scias, ke vi tion ne komprenas," diris prof. MakGongal, kun tono duone iritita, duone admira. "Sed vi estas persono alia. Ĉiu scias, ke vi estas la sola, kiun la Ne -- nu, bone, Voldemorto -- timis."

“You flatter me,” said Dumbledore calmly. “Voldemort had powers I will never have.” "Vi flatas min," kviete diris Zomburdo. "Voldemorto havis kapablojn, kiujn mi neniam posedos."

“Only because you're too—well—noble to use them.” "Nur pro tio, ke vi estas tro -- nu -- nobla por uzi ilin."

“It's lucky it's dark. I haven't blushed so much since Madam Pomfrey told me she liked my new earmuffs.” "Bonŝancas, ke estas mallume. Mi ne tiom ruĝiĝis ekde kiam sinjorino Pomfrej sciigis min, ke plaĉas al ŝi miaj orelvarmigiloj."

Professor McGonagall shot a sharp look at Dumbledore and said, “The owls are nothing next to the rumors that are flying around. You know what everyone's saying? About why he's disappeared? About what finally stopped him?” Profesorino MakGongal ĵetis demandeman rigardon al Zomburdo kaj diris, "La strigoj estas nenio kompare kun la onidiroj kiuj ĉirkaŭflugas. Ĉu vi scias, kion ĉiu diras? Pri tio, kial li malaperis? Pri tio, kio finfine haltigis lin?"

It seemed that Professor McGonagall had reached the point she was most anxious to discuss, the real reason she had been waiting on a cold, hard wall all day, for neither as a cat nor as a woman had she fixed Dumbledore with such a piercing stare as she did now. It was plain that whatever “everyone” was saying, she was not going to believe it until Dumbledore told her it was true. Dumbledore, however, was choosing another lemon drop and did not answer. Ŝajnis, ke prof. MakGongal atingis tiun punkton, kiun ŝi plej volis diskuti, la veran kialon de ŝia tuttaga atendado sur muro malvarma kaj malmola, ĉar nek kiel kato nek kiel virino ŝi iam fiksis al Zomburdo rigardon tiel trapikan, kiel ĉimomente. Evidentis ke, kion ajn "ĉiu" diras, tion ŝi ne kredos ĝis Zomburdo konfirmos ĝian verecon. Zomburdo tamen elektis ankoraŭan citronsukeraĵon kaj ne respondis.

“What they're saying,” she pressed on, “is that last night Voldemort turned up in Godric's Hollow. He went to find the Potters. The rumor is that Lily and James Potter are—are—that they're—dead. “ "Oni diras," ŝi pluinsistis, "ke hieraŭ nokte Voldemorto aperis en Godrikvalo. Li vizitis ĝin por trovi la ges-rojn Potter. Oni diras, ke Lilio kaj Jakobo Potter estas -- estas -- ke ili -- mortis."

Dumbledore bowed his head. Professor McGonagall gasped. Zomburdo jese klinis la kapon. Profesorino MakGongal ĝemspiris.

“Lily and James... I can't believe it... I didn't want to believe it... Oh, Albus...” "Lilio kaj Jakobo ... mi ne povas kredi ... mi ne volis kredi ... ho, Albus ..."

Dumbledore reached out and patted her on the shoulder. “I know... I know...” he said heavily. Zomburdo etendis manon kaj karesis ŝian ŝultron. "Mi scias ... mi scias ...," li peze diris.

Professor McGonagall's voice trembled as she went on. “That's not all. They're saying he tried to kill the Potter's son, Harry. But—he couldn't. He couldn't kill that little boy. No one knows why, or how, but they're saying that when he couldn't kill Harry Potter, Voldemort's power somehow broke—and that's why he's gone. La voĉo de prof. MakGongal tremis dum ŝi daŭrigis. "Kaj estas pli. Oni diras, ke li provis mortigi la filon de ges-roj Potter, Hari. Sed -- li ne povis. Li ne povis mortigi tiun knabeton. Neniu scias kial, kiel, sed oni diras, ke kiam li ne povis mortigi Hari Potter, la potenco de Voldemorto iel frakasiĝis -- kaj tial li malaperis."

Dumbledore nodded glumly. Zomburdo malfeliĉe kapjesis.

“It's—it's true?” faltered Professor McGonagall. “After all he's done... all the people he's killed... he couldn't kill a little boy? It's just astounding... of all the things to stop him... but how in the name of heaven did Harry survive?” "Ĉu -- ĉu vere?" hezitis prof. MakGongal. "Post tiom da faraĉoj ... tiom da mortigitoj ... li ne povis mortigi knabeton? Tute mirige ... ke tio nuligis lin ... sed kiel do, en la nomo de l'Ĉielo, Hari postvivis?"

“We can only guess,” said Dumbledore. “We may never know.” "Ni povas nur konjekti," diris Zomburdo. "Eble ni neniam scios."

Professor McGonagall pulled out a lace handkerchief and dabbed at her eyes beneath her spectacles. Dumbledore gave a great sniff as he took a golden watch from his pocket and examined it. It was a very odd watch. It had twelve hands but no numbers; instead, little planets were moving around the edge. It must have made sense to Dumbledore, though, because he put it back in his pocket and said, “Hagrid's late. I suppose it was he who told you I'd be here, by the way?” Profesorino MakGongal elprenis puntan poŝtukon kaj tuŝis siajn okulojn sub la okulvitroj. Zomburdo snufegis, levante oran horloĝon el sia poŝo kaj legante ĝin. Ĝi estis tre stranga horloĝo. Ĝi havis dek du montrilojn, sed neniun numeron; anstataŭe, planedetoj moviĝis ĉe la rando. Zomburdo tamen ŝajnis kompreni ĝin, ĉar li remetis ĝin en la poŝo kaj diris, "Hagrid malfruas. Mi cetere supozas, ke ĝuste li sciigis vin, ke mi estos ĉi tie, ĉu ne?"

“Yes,” said Professor McGonagall. “And I don't suppose you're going to tell me why you're here, of all places?” "Jes," diris prof. MakGongal. "Kaj mi ne supozas, ke vi diros al mi, kial vi estas ĝuste ĉi tie?"

“I've come to bring Harry to his aunt and uncle. They're the only family he has left now.” "Mi venis por transdoni Hari al liaj geonkloj. Nun ili estas la sola familio restanta por li."

“You don't mean—you can't mean the people who live here?” cried Professor McGonagall, jumping to her feet and pointing at number four. “Dumbledore—you can't. I've been watching them all day. You couldn't find two people who are less like us. And they've got this son—I saw him kicking his mother all the way up the street, screaming for sweets. Harry Potter come and live here!” "Vi ne volas diri -- ne la homoj loĝantaj tie?" elkriis prof. MakGongal, ekstarante kaj indikante numeron kvar. "Zomburdo -- ne! Jam tutan tagon mi rigardis ilin. Oni ne povus trovi du homojn malpli similajn al ni. Kaj ili havas filaĉon – mi vidis lin piedbati sian patrinon laŭlonge de la strato, postulante dolĉaĵojn. Ke Hari Potter venu kaj loĝu tie!"

“It's the best place for him,” said Dumbledore firmly. “His aunt and uncle will be able to explain everything to him when he's older. I've written them a letter.” "Ĝi estos por li la plej bona loko," firme diris Zomburdo. "Liaj geonkloj povos klarigi al li ĉion, kiam li estos pli aĝa. Mi skribis leteron al ili."

“A letter?” repeated Professor McGonagall faintly, sitting back down on the wall. “Really, Dumbledore, you think you can explain all this in a letter? These people will never understand him! He'll be famous—a legend—I wouldn't be surprised if today was known as Harry Potter day in the future—there will be books written about Harry—every child in our world will know his name!” "Leteron?" malforte ripetis prof. MakGongal, residiĝante sur la muro. "Verdire, Zomburdo, ĉu vi opinias, ke vi povas klarigi ĉion en letero? Tiuj homoj neniam komprenos lin! Li estos fama -- legenda -- ne surprizus min se estonte oni nomus la hodiaŭon Tago de Hari Potter -- oni verkos librojn pri Hari -- ĉiu infano en nia mondo konos lian nomon!"

“Exactly,” said Dumbledore, looking very seriously over the top of his half-moon glasses. “It would be enough to turn any boy's head. Famous before he can walk and talk! Famous for something he won't even remember! CarA you see how much better off he'll be, growing up away from all that until he's ready to take it?” "Ĝuste," diris Zomburdo, tre serioze rigardante super siaj duonlunaj okulvitroj. "Tio sufiĉus por orgojligi ĉiun knabon. Fama antaŭ ol li povos piediri kaj paroli! Fama pro io, kiun li eĉ ne memoros! Ĉu vi ne povas kompreni, kiom pli bone li fartos, maturiĝante for de la tuto ĝis li estos preta ensorbi ĝin?"

Professor McGonagall opened her mouth, changed her mind, swallowed, and then said, “Yes—yes, you're right, of course. But how is the boy getting here, Dumbledore?” She eyed his cloak suddenly as though she thought he might be hiding Harry underneath it. Profesorino MakGongal malfermis la buŝon, ŝanĝis la intencon, glutis, kaj tiam diris, "Jes -- jes, vi pravas, kompreneble. Sed kiel la knabo venos ĉi tien, Zomburdo?" Ŝi subite okulumis lian mantelon kvazaŭ ŝi supozus, ke li kaŝas Hari sub ĝi.

“Hagrid's bringing him.” "Hagrid venigos lin."

“You think it—wise—to trust Hagrid with something as important as this?” "Ĉu vi kredas, ke estas -- saĝe -- konfidi al Hagrid ion tiel gravan?"

I would trust Hagrid with my life,” said Dumbledore. "Mi konfidus al Hagrid mian vivon," diris Zomburdo.

“I'm not saying his heart isn't in the right place,” said Professor McGonagall grudgingly, “but you can't pretend he's not careless. He does tend to—what was that?” "Mi ne sugestas, ke li ne havas bonajn intencojn," senentuziasme diris prof. MakGongal, "sed vi ne povas aserti, ke li ne estas malprudenta. Li ja emas -- kio estas tio?"

A low rumbling sound had broken the silence around them. It grew steadily louder as they looked up and down the street for some sign of a headlight; it swelled to a roar as they both looked up at the sky—and a huge motorcycle fell out of the air and landed on the road in front of them. Basa vibrado rompis la silenton ĉirkaŭ ili. Ĝi daŭre plilaŭtiĝis dum ili serĉis laŭ la strato ian spuron de aŭtolumilo; ĝi ŝvelis ĝis muĝado dum ili ambaŭ rigardis la ĉielon -- kaj el la aero falis motorciklego, surteriĝante ĝuste antaŭ ili.

If the motorcycle was huge, it was nothing to the man sitting astride it. He was almost twice as tall as a normal man and at least five times as wide. He looked simply too big to be allowed, and so wild—long tangles of bushy black hair and beard hid most of his face, he had hands the size of trash can lids, and his feet in their leather boots were like baby dolphins. In his vast, muscular arms he was holding a bundle of blankets. La grandega motorciklo tamen nanis kompare kun la viro, kiu rajdis sur ĝi. Li estis alta preskaŭ duoble tiom, kiom ordinarulo, kaj estis larĝa almenaŭ kvinoble tiom. Li simple aspektis tro granda por esti permesebla, kaj tiom sovaĝa -- longaj intermiksitaj barbo kaj hararo, nigraj kaj arbustecaj, kaŝis la pliparton de lia vizaĝo, li havis manojn tiel grandajn kiel rubujaj kovriloj, kaj liaj piedoj en siaj ledaj botoj estis kiel delfenidoj. Per siaj vastaj muskolaj brakoj li tenis bulon de kovriloj.

“Hagrid,” said Dumbledore, sounding relieved. “At last. And where did you get that motorcycle?” "Hagrid," diris Zomburdo, ŝajne trankviligite. "Finfine. Kaj de kie la motorciklo?"

“Borrowed it, Professor Dumbledore, sit,” said the giant, climbing carefully off the motorcycle as he spoke. “Young Sirius Black lent it to me. I've got him, sir.” "Prunt’s ĝin, Prof’soro Zomburd', s’njoro," diris la giganto, zorge depaŝante de la motorciklo dum li parolis. "Juna Siriuso Nigra prunt’s ĝin al mi. S’njoro, mi ’aves lin."

“No problems, were there?” "Ne okazis problemoj, ĉu?"

“No, sir—house was almost destroyed, but I got him out all right before the Muggles started swarmin' around. He fell asleep as we was flyin' over Bristol.” "Ne, s’njoro -- la dom' est’s preskaŭ detruita, sed mi tute bone elpren’s lin antaŭ ol la mogloj komenc’s svarmi. Li ekdorm’s dum ni transflug’s Br’stolon."

Dumbledore and Professor McGonagall bent forward over the bundle of blankets. Inside, just visible, was a baby boy, fast asleep. Under a tuft of jet-black hair over his forehead they could see a curiously shaped cut, like a bolt of lightning. Zomburdo kaj prof. MakGongal klinis sin super la tukaro. En ĝi, preskaŭ nevidebla, kuŝis plene dormanta virbebo. Sub tufo de karbonigra hararo super la frunto ili povis vidi kurioze formitan vundeton, kiel fulmon.

“Is that where -?” whispered Professor McGonagall. "Ĉu tie --?" flustris prof. MakGongal.

“Yes,” said Dumbledore. “He'll have that scar forever.” "Jes," diris Zomburdo. "Tiu cikatro restos por ĉiam."

“Couldn't you do something about it, Dumbledore?” "Ĉu vi ne povus helpi lin pri tio, Zomburdo?"

“Even if I could, I wouldn't. Scars can come in handy. I have one myself above my left knee that is a perfect map of the London Underground. Well—give him here, Hagrid—we'd better get this over with.” "Tion mi ne farus eĉ se mi povus. Cikatroj povas utili. Mi mem havas unu super la maldekstra genuo; ĝi estas perfekta mapo de la Londona Metroo. Nu -- donu lin al mi, Hagrid -- pli bone ke ni finu la aferon."

Dumbledore took Harry in his arms and turned toward the Dursleys' house. Zomburdo prenis Hari en la brakoj kaj turnis sin al la domo de ges-roj Dursli.

“Could I—could I say good-bye to him, sir?” asked Hagrid. He bent his great, shaggy head over Harry and gave him what must have been a very scratchy, whiskery kiss. Then, suddenly, Hagrid let out a howl like a wounded dog. "Ĉu mi -- ĉu mi rajtes adjaŭi lin, s’njoro?" petis Hagrid. Li klinis sian grandan, vilan kapon super Hari kaj donis al tiu kison verŝajne barbecan kaj skrapan. Tiam, subite, Hagrid ekhurlis kiel vundita hundo.

“Shhh!” hissed Professor McGonagall, “you'll wake the Muggles!” "Tsss!" siblis prof. MakGongal. "Vi vekos la moglojn!"

“S-s-sorry,” sobbed Hagrid, taking out a large, spotted handkerchief and burying his face in it. “But I c-c-can't stand it—Lily an' James dead—an' poor little Harry off ter live with Muggles -” "P-p-pardonon," ploris Hagrid, elprenante grandan makulitan poŝtukon kaj ŝovante la vizaĝon en ĝin. "Sed mi n-n-ne poves elteni tion -- Lilio kaj Jakobo mort’s -- kaj povra eta ”Ari for, vivonta kun mogloj -- "

“Yes, yes, it's all very sad, but get a grip on yourself, Hagrid, or we'll be found,” Professor McGonagall whispered, patting Hagrid gingerly on the arm as Dumbledore stepped over the low garden wall and walked to the front door. He laid Harry gently on the doorstep, took a letter out of his cloak, tucked it inside Harry's blankets, and then came back to the other two. For a full minute the three of them stood and looked at the little bundle; Hagrid's shoulders shook, Professor McGonagall blinked furiously, and the twinkling light that usually shone from Dumbledore's eyes seemed to have gone out. "Jes, jes, entute malĝojige, sed regu vin, Hagrid, alikaze oni eltrovos nin," flustris prof. MakGongal, singarde karesante la brakon de Hagrid dum Zomburdo transpaŝis la malaltan ĝardenmuron kaj iris al la antaŭa pordo. Li zorgeme kuŝigis Hari sur la sojlo, prenis leteron el sia mantelo, metis ĝin en la kovrilojn de Hari, kaj revenis al la du ceteraj. Dum tuta minuto la tri staris kaj rigardis la etan pakon; la ŝultroj de Hagrid tremadis, prof. MakGongal furioze palpebrumadis, kaj ŝajne estingiĝis la glimo kutime brilanta en la okuloj de Zomburdo.

“Well,” said Dumbledore finally, “that's that. We've no business staying here. We may as well go and join the celebrations.” "Nu," finfine diris Zomburdo, "jen sufiĉe. Ne estas kialo por resti ĉi tie. Decas, ke ni iru por partopreni la festadon."

“Yeah,” said Hagrid in a very muffled voice, “I'll be takin' Sirius his bike back. G'night, Professor McGonagall—Professor Dumbledore, sir.” "Jes," diris Hagrid per dampata voĉo. "Mi pli bone forigu tiun 'ciklon. Bon'nokton, Profes’rino M’Gongal – Prof’soro Zomburd', s’njoro.

Wiping his streaming eyes on his jacket sleeve, Hagrid swung himself onto the motorcycle and kicked the engine into life; with a roar it rose into the air and off into the night. Viŝante la fluantajn okulojn per la jakmaniko, Hagrid svingis sin sur la motorciklon kaj piede ekfunkciigis la motoron; ĝi muĝante leviĝis supren kaj forveturis en la noktan ĉielon.

“I shall see you soon, I expect, Professor McGonagall,” said Dumbledore, nodding to her. Professor McGonagall blew her nose in reply. "Mi verŝajne baldaŭ revidos vin, profesorino MakGongal," diris Zomburdo, klinante al ŝi la kapon. Profesorino MakGongal responde purigis sian nazon.

Dumbledore turned and walked back down the street. On the corner he stopped and took out the silver Put-Outer. He clicked it once, and twelve balls of light sped back to their street lamps so that Privet Drive glowed suddenly orange and he could make out a tabby cat slinking around the corner at the other end of the street. He could just see the bundle of blankets on the step of number four. Zomburdo turnis sin kaj reiris laŭ la strato. Ĉe la vojkruciĝo li haltis kaj elprenis la arĝentan Estingilon. Li unu fojon klaketis kaj dek du lumbuloj rapidis reen al siaj stratlanternoj, pro kio Ligustra Vojo subite briletis oranĝkolore, kaj li povis vidi strian katon, kiu ŝtelire malaperis ĉirkaŭ la angulo ĉe la alia fino de la strato. Li povis malfacile vidi la kovrilan bulon sur la sojlo de numero kvar.

“Good luck, Harry,” he murmured. He turned on his heel and with a swish of his cloak, he was gone. "Bonan ŝancon, Hari," li murmuris. Li turnis sin sur la kalkanumo kaj, per flirtigo de sia mantelo, malaperis.

A breeze ruffled the neat hedges of Privet Drive, which lay silent and tidy under the inky sky, the very last place you would expect astonishing things to happen. Harry Potter rolled over inside his blankets without waking up. One small hand closed on the letter beside him and he slept on, not knowing he was special, not knowing he was famous, not knowing he would be woken in a few hours' time by Mrs. Dursley's scream as she opened the front door to put out the milk bottles, nor that he would spend the next few weeks being prodded and pinched by his cousin Dudley... He couldn't know that at this very moment, people meeting in secret all over the country were holding up their glasses and saying in hushed voices: “To Harry Potter—the boy who lived!” Brizeto taŭzis la netajn heĝojn de Ligustra Vojo, kiu kuŝis silenta kaj orda sub la inkeca ĉielo; jen lasta loko, kie oni atendus mirigajn aferojn. Hari Potter turnis sin en siaj kovriloj, sen vekiĝi. Unu maneto ekkaptis la apudan leteron, kaj li pludormis, sen scii, ke li estas speciala, sen scii, ke post kelkaj horoj lin vekos la hororkrio de s-ino Dursli kiam ŝi malfermos la pordon por elmeti la laktobotelojn, ankaŭ sen scii ke li pasigos kelkajn semajnojn pikate kaj pinĉate de sia kuzo Dadli ... Li ne povis scii, ke ĝuste en tiu momento, homoj kunvenantaj sekrete tra la tuta lando levis la glasojn kaj mallaŭte tostis: "Al Hari Potter -- la knabo kiu vivis!"

CHAPTER TWO Ĉapitro du

THE VANISHING GLASS La Malaperinta Vitro

Nearly ten years had passed since the Dursleys had woken up to find their nephew on the front step, but Privet Drive had hardly changed at all. The sun rose on the same tidy front gardens and lit up the brass number four on the Dursleys' front door; it crept into their living room, which was almost exactly the same as it had been on the night when Mr. Dursley had seen that fateful news report about the owls. Only the photographs on the mantelpiece really showed how much time had passed. Ten years ago, there had been lots of pictures of what looked like a large pink beach ball wearing different-colored bonnets—but Dudley Dursley was no longer a baby, and now the photographs showed a large blond boy riding his first bicycle, on a carousel at the fair, playing a computer game with his father, being hugged and kissed by his mother. The room held no sign at all that another boy lived in the house, too. Pasis preskaŭ dek jaroj ekde kiam ges-roj Dursli vekiĝis por trovi sian nevon sur la antaŭa perono, sed Ligustra Vojo preskaŭ tute ne ŝanĝiĝis. La suno leviĝadis super la samaj netaj antaŭĝardenoj kaj lumigadis la latunan numeron kvar sur la durslia antaŭpordo; ĝi rampadis en ilian salonon, kiu restis preskaŭ sama kiel je tiu nokto, kiam s-ro Dursli vidis tiun fatalan novaĵon pri la strigoj. Sole la fotaĵoj sur la kameno efektive montris, kiom da tempo jam pasis. Antaŭ dek jaroj, multis la fotaĵoj pri io, kiu ŝajnis esti granda rozkolora ludopilko kun plurkoloraj bulaj ĉapoj — sed Dadli Dursli jam ne estis bebo, kaj nun la fotaĵoj montris grandan, blondan knabon rajdantan sur sia unua biciklo, sur karuselo ĉe kermeso, komputilludanta kun la patro, dorlotata kaj kisata de la patrino. En la ĉambro mankis ia ajn spuro de tio, ke ankaŭ alia knabo loĝas en la domo.

Yet Harry Potter was still there, asleep at the moment, but not for long. His Aunt Petunia was awake and it was her shrill voice that made the first noise of the day. Tamen Hari Potter restis tie, tiumomente dormante, sed baldaŭ veka. Lia onklino Petunjo jam vekiĝis, kaj la unua bruo de la tago estis ŝia kriĉa voĉo.

“Up! Get up! Now!” "Ellitiĝu! Tuj!"

Harry woke with a start. His aunt rapped on the door again. Hari surprizite ekvekiĝis. Lia onklino ankoraŭfoje frapis sur la pordo.

“Up!” she screeched. Harry heard her walking toward the kitchen and then the sound of the frying pan being put on the stove. He rolled onto his back and tried to remember the dream he had been having. It had been a good one. There had been a flying motorcycle in it. He had a funny feeling he'd had the same dream before. "El!" ŝi kriis. Hari aŭdis ŝin marŝi al la kuirejo, kaj poste la sono de pato metata sur kuirilon. Li rule surdorsiĝis kaj provis rememori la ĵusan sonĝon. Ĝi ja estis bona. En ĝi estis fluganta motorciklo. Iom stranga por li estis la sento, ke la saman sonĝon li antaŭe spertis.

His aunt was back outside the door. Lia onklino revenis ekster la pordon.

“Are you up yet?” she demanded. "Ĉu vi jam ellitiĝis?" ŝi demandis.

“Nearly,” said Harry. "Preskaŭ," diris Hari.

“Well, get a move on, I want you to look after the bacon. And don't you dare let it burn, I want everything perfect on Duddy's birthday.” "Nu, rapidu, mi deziras, ke vi prizorgu la lardon. Kaj nepre ne lasu ĝin nigriĝi! Mi deziras, ke ĉio estu perfekta por la naskiĝdatreveno de Dadliĉjo."

Harry groaned. Hari ĝemis.

“What did you say?” his aunt snapped through the door. "Kion vi diris?" lia onklino kriis tra la pordo.

“Nothing, nothing...” "Nenion, nenion…"

Dudley's birthday—how could he have forgotten? Harry got slowly out of bed and started looking for socks. He found a pair under his bed and, after pulling a spider off one of them, put them on. Harry was used to spiders, because the cupboard under the stairs was full of them, and that was where he slept. La datreveno de Dadli — kiel li povis forgesi? Hari malrapide ellitiĝis kaj komencis serĉi ŝtrumpojn. Li sublite trovis du kaj, demetinte araneon de unu el ili, surmetis ilin. Hari bone konis araneojn, ĉar la subŝtupara ŝranko plenis je ili, kaj tie li dormis.

When he was dressed he went down the hall into the kitchen. The table was almost hidden beneath all Dudley's birthday presents. It looked as though Dudley had gotten the new computer he wanted, not to mention the second television and the racing bike. Exactly why Dudley wanted a racing bike was a mystery to Harry, as Dudley was very fat and hated exercise—unless of course it involved punching somebody. Dudley's favorite punching bag was Harry, but he couldn't often catch him. Harry didn't look it, but he was very fast. Vestinte sin, li laŭiris la koridoron al la kuirejo. La tablo estis preskaŭ kaŝita sub ĉiuj datrevendonacoj por Dadli. Ŝajne Dadli ricevis la novan komputilon, kiun li deziris, kaj ankaŭ la duan televidilon kaj konkurbiciklon. Kial Dadli deziris konkurbiciklon, tio estis por Hari mistero, ĉar Dadli estis dikega kaj malamis ekzercadon — krom, kompreneble, se temis pri pugnobatado je iu. Hari estis la preferata boksbalono de Dadli, sed ĉi tiu ne povis ofte atingi lin. Hari ne aspektis tiel, sed li povis kuri tre rapide.

Perhaps it had something to do with living in a dark cupboard, but Harry had always been small and skinny for his age. He looked even smaller and skinnier than he really was because all he had to wear were old clothes of Dudley's, and Dudley was about four times bigger than he was. Harry had a thin face, knobbly knees, black hair, and bright green eyes. He wore round glasses held together with a lot of Scotch tape because of all the times Dudley had punched him on the nose. The only thing Harry liked about his own appearance was a very thin scar on his forehead that was shaped like a bolt of lightning. He had had it as long as he could remember, and the first question he could ever remember asking his Aunt Petunia was how he had gotten it. Eble tio rilatis al loĝado en senluma ŝranko, sed Hari ĉiam estis malgranda kaj maldika. Li aspektis eĉ pli malgrande kaj maldike ol li vere estis, ĉar li povis vesti sin nur en malnovaj vestaĵoj de Dadli, kaj Dadli estis pli-malpli kvaroble pli granda ol li. Hari havis maldikan vizaĝon, ostecajn genuojn, nigran hararon kaj helverdajn okulojn. Li portis rondajn okulvitrojn, kiujn kuntenis amaso da glubendo pro la multaj fojoj, kiam Dadli batis al li la nazon. En sia aspekto, sole plaĉis al Hari tre mallarĝa cikatro surfrunta, kiu havis la formon de fulmo. Li havis ĝin tiel longe, kiel li povis memori, kaj la unua demando, kiun li laŭmemore iam ajn metis al sia onklino, estis, kiel li ricevis ĝin.

“In the car crash when your parents died,” she had said. “And don't ask questions.” "En la aŭtokolizio, kiam mortis viaj gepatroj," ŝi diris. "Kaj ne faru demandojn."

Don't ask questions—that was the first rule for a quiet life with the Dursleys. Ne faru demandojn — jen la unua regulo por kvieta vivo ĉe ges-roj Dursli.

Uncle Vernon entered the kitchen as Harry was turning over the bacon. Onklo Verno eniris la kuirejon ĝuste kiam Hari turnis la lardon.

“Comb your hair!” he barked, by way of a morning greeting. "Kombu vian hararon!" li matensalute ekkriis.

About once a week, Uncle Vernon looked over the top of his newspaper and shouted that Harry needed a haircut. Harry must have had more haircuts than the rest of the boys in his class put together, but it made no difference, his hair simply grew that way—all over the place. Eble unu fojon en la semajno, onklo Verno transrigardis sian ĵurnalon kaj kriis, ke Hari bezonas hartondon. Hari certe ricevis pli da hartondoj ol ĉiuj ceteraj knaboj, kune, en la klaso, sed tio solvis nenion, lia hararo simple kreskis tiel — ĉiudirekte.

Harry was frying eggs by the time Dudley arrived in the kitchen with his mother. Dudley looked a lot like Uncle Vernon. He had a large pink face, not much neck, small, watery blue eyes, and thick blond hair that lay smoothly on his thick, fat head. Aunt Petunia often said that Dudley looked like a baby angel—Harry often said that Dudley looked like a pig in a wig. Hari estis fritanta ovojn kiam Dadli alvenis kun la patrino en la kuirejon. Dadli tre similis onklon Vernon. Li havis larĝan, rozkoloran vizaĝon, apenaŭ kolon, etajn akvecajn bluajn okulojn kaj densan blondan hararon, kiu glate kuŝis sur lia dika, grasa kapo. Onklino Petunjo ofte diris, ke Dadli similas anĝelidon — Hari ofte diris, ke Dadli similas porkon kun peruko.

Harry put the plates of egg and bacon on the table, which was difficult as there wasn't much room. Dudley, meanwhile, was counting his presents. His face fell. Hari metis la telerojn kun ovoj kaj lardo sur la tablon, kio malfacilis, ĉar mankis spaco. Dume, Dadli nombris siajn donacojn. Li malkontentiĝis.

“Thirty-six,” he said, looking up at his mother and father. “That's two less than last year.” "Tridek ses," li diris, rigardante la gepatrojn. "Du malpli ol pasintjare."

“Darling, you haven't counted Auntie Marge's present, see, it's here under this big one from Mommy and Daddy.” "Kara, vi ne nombris la donacon de onjo Marĝa, vidu, jen ĝi sub tiu granda de Panjo kaj Paĉjo."

“All right, thirty-seven then,” said Dudley, going red in the face. Harry, who could see a huge Dudley tantrum coming on, began wolfing down his bacon as fast as possible in case Dudley turned the table over. "Bone, tridek sep," diris Dadli, ruĝiĝante ĉe la vizaĝo. Hari, kiu povis antaŭvidi dadlian koleregon, komencis kiel eble plej rapide vori sian lardon, timante ke Dadli renversos la tablon.

Aunt Petunia obviously scented danger, too, because she said quickly, “And we'll buy you another two presents while we're out today. How's that, popkin? Two more presents. Is that all right'' Ankaŭ onklino Petunjo evidente flaris danĝeron, ĉar ŝi rapide diris, "Kaj ni aĉetos por vi ankoraŭ du donacojn dum ni ekskursos hodiaŭ. Ĉu bone, karulĉjo? Ankoraŭ du donacojn. Ĉu en ordo?"


Последний раз редактировалось palaman Пн фев 18, 2013 22:44 pm, всего редактировалось 1 раз.

Вернуться к началу
 Профиль  
Ответить с цитатой  
 Заголовок сообщения:
СообщениеДобавлено: Пн фев 18, 2013 22:19 pm 
Не в сети
Fervora Forumano
Fervora Forumano

Зарегистрирован: Ср июл 22, 2009 22:01 pm
Сообщения: 3054
Откуда: Россия
Dudley thought for a moment. It looked like hard work. Finally he said slowly, “So I'll have thirty ...thirty...” Dadli momente pensis. Por li, tio ŝajnis esti taskego. Li finfine diris, mal-rapide, "Do mi havos tridek… tridek…"

“Thirty-nine, sweetums,” said Aunt Petu-nia. "Tridek naŭ, dolĉjo," diris onklino Pe-tunjo.

“Oh.” Dudley sat down heavily and grabbed the nearest parcel. “All right then.” "Nu." Dadli peze eksidis kaj kaptis la plej proksiman pakaĵon. "Do, en ordo."

Uncle Vernon chuckled. “Little tyke wants his money's worth, just like his father. 'Atta boy, Dudley!” He ruffled Dudley's hair. Onklo Verno ridklukis. "La etulo volas ricevi ĝustan valoron, same kiel la pa-tro. Bona knabo, Dadli!" Li taŭzis al Dadli la hararon.

At that moment the telephone rang and Aunt Petunia went to answer it while Harry and Uncle Vernon watched Dudley unwrap the racing bike, a video camera, a remote control airplane, sixteen new com-puter games, and a VCR. He was ripping the paper off a gold wristwatch when Aunt Petunia came back from the telephone looking both angry and worried. Tiumomente la telefono sonis, kaj onk-lino Petunjo iris por respondi ĝin; Hari kaj onklo Verno restis por rigardi dum Dadli malvolvis la konkurbiciklon, kameraon, telekondukatan aviadileton, dek ses novajn komputilludojn kaj vidbendan registrilon. Li estis de-ŝiranta la paperon de ora brakhorloĝo kiam onklino Petunjo revenis de la telefono, laŭaspekte kaj kolera kaj ĉa-grenita.

“Bad news, Vernon,” she said. “Mrs. Figg's broken her leg. She can't take him.” She jerked her head in Harry's direction. "Malbona novaĵo, Verno," ŝi diris. "Sinjorino Fig rompis al si la kruron. Ŝi ne povas akcepti lin." Ŝi kapindikis al Hari.

Dudley's mouth fell open in horror, but Harry's heart gave a leap. Every year on Dudley's birthday, his parents took him and a friend out for the day, to adventure parks, hamburger restaurants, or the mov-ies. Every year, Harry was left behind with Mrs. Figg, a mad old lady who lived two streets away. Harry hated it there. The whole house smelled of cabbage and Mrs. Figg made him look at photographs of all the cats she'd ever owned. La buŝo de Dadli gapis pro hororo, sed la koro de Hari tuj ekĝojis. Ĉiun jaron je la datreveno de Dadli, liaj gepatroj ekskursis kun li kaj unu amiko dum la tago, al aventurludejoj, burgeromanĝe-joj aŭ la kinejo. Ĉiun jaron oni post-lasis Hari kun s-ino Fig, freneza mal-junulino kiu loĝis du stratojn for. Tio malplaĉegis al Hari. La tuta domo odoris kiel brasikoj, kaj s-ino Fig igis lin rigardi fotaĵojn de ĉiuj katoj, kiujn ŝi estis iam ajn havinta.

“Now what?” said Aunt Petunia, looking furiously at Harry as though he'd planned this. Harry knew he ought to feel sorry that Mrs. Figg had broken her leg, but it wasn't easy when he reminded himself it would be a whole year before he had to look at Tibbles, Snowy, Mr. Paws, and Tufty again. "Kion fari, do?" diris onklino Petunjo, kolere rigardante Hari kvazaŭ li estus planinta tion. Hari sciis, ke li devus kompati al s-ino Fig la krurorompon, sed tio ne facilis kiam li pensis, ke pasus ankoraŭ unu jaro antaŭ ol li de-vus refoje rigardi Tiblidon, Neĝan, s-ron Piedetoj kaj Tufan.

“We could phone Marge,” Uncle Vernon suggested. "Ni povus telefoni al Marĝa," sugestis onklo Verno.

“Don't be silly, Vernon, she hates the boy.” "Ne estu stulta, Verno, ŝi malamas la knabon."

The Dursleys often spoke about Harry like this, as though he wasn't there—or rather, as though he was something very nasty that couldn't understand them, like a slug. Ges-roj Dursli ofte parolis tiel pri Hari, kvazaŭ li ne estus tie — aŭ, prefere, kvazaŭ li estus io aĉa, kio ne povus kompreni ilin, ekzemple limako.

“What about what's-her-name, your friend—Yvonne?” "Ĉu via amikino — kia la nomo — Ivana?"

“On vacation in Majorca,” snapped Aunt Petunia. "Ferias en Majorko," knalis onklino Petunjo.

“You could just leave me here,” Harry put in hopefully (he'd be able to watch what he wanted on television for a change and maybe even have a go on Dudley's com-puter). "Vi povus simple lasi min ĉi tie," Hari espereme proponis. (Se jes, li povus ĉifoje spekti televidon laŭ sia plaĉo, kaj eble eĉ ekprovi la komputilo de Dadli.)

Aunt Petunia looked as though she'd just swallowed a lemon. Onklino Petunjo aspektis kvazaŭ ŝi estus ĵus glutinta citronon.

“And come back and find the house in ru-ins?” she snarled. "Kaj reveni por trovi la domon detrui-tan?" ŝi graŭlis.

“I won't blow up the house,” said Harry, but they weren't listening. "Mi ne eksplodigos la domon," diris Hari, sed ili ne aŭskultis.

“I suppose we could take him to the zoo,” said Aunt Petunia slowly, “...and leave him in the car...” "Mi supozas, ke ni povus venigi lin al la zoo," malrapide diris onklino Pe-tunjo, "…kaj lasi lin en la aŭto…"

“That car's new, he's not sitting in it alone...” "Tiu aŭto estas nova, ne lasu lin sidi sole en ĝi…"

Dudley began to cry loudly. In fact, he wasn't really crying—it had been years since he'd really cried—but he knew that if he screwed up his face and wailed, his mother would give him anything he wanted. Dadli komencis laŭte plori. Fakte, li vere ne ploris — jaroj pasis post kiam li lastfoje vere ploris — sed li sciis, ke se li tordos la vizaĝon kaj hurlos, lia patrino donos al li kion ajn li deziras.

“Dinky Duddydums, don't cry, Mummy won't let him spoil your special day!” she cried, flinging her arms around him. "Daĉjo Dadliĉjo, ne ploru, Panjo ne permesos, ke li ruinigu vian specialan tagon!" ŝi ekkriis, brakumante lin.

“I... don't... want... him... t-t-to come!” Dudley yelled between huge, pretend sobs. “He always spspoils everything!” He shot Harry a nasty grin through the gap in his mother's arms. "Mi … ne … volas … ke … li … v-v-venu!" Dadli hurlis inter pretekstaj sin-gultegoj. "Li ĉiam ruinigas ĉ-ĉion!" Li ĵetis al Hari figrimacon tra la spaco inter la brakoj de la patrino.

Just then, the doorbell rang—”Oh, good Lord, they're here!” said Aunt Petunia frantically—and a moment later, Dudley's best friend, Piers Polkiss, walked in with his mother. Piers was a scrawny boy with a face like a rat. He was usually the one who held people's arms behind their backs while Dudley hit them. Dudley stopped pretending to cry at once. Ĝuste tiam sonoris ĉe la pordo — "Ho, Bona Dio, jen ili!" malkviete diris onk-lino Petunjo — kaj post momento aperis Pirs Polkis, plej kara amiko de Dadli, kun sia patrino. Pirs estis mal-grasa knabo kun rateca vizaĝo. Kutime estis li, kiu tenas la brakojn de homoj malantaŭ la dorso dum Dadli batadis ilin. Dadli tuj ĉesis preteksti ploradon.

Half an hour later, Harry, who couldn't believe his luck, was sitting in the back of the Dursleys' car with Piers and Dudley, on the way to the zoo for the first time in his life. His aunt and uncle hadn't been able to think of anything else to do with him, but before they'd left, Uncle Vernon had taken Harry aside. Post duona horo, Hari, apenaŭ povante kredi je sia bona ŝanco, sidis en la ma-lantaŭo de la aŭto de ges-roj Dursli kun Pirs kaj Dadli, la unuan fojon en la vivo survoje al la zoo. La geonkloj ne povis elpensi alian rimedon por forigi lin, sed antaŭ ol ili forveturis, onklo Verno kondukis Hari flanken.

“I'm warning you,” he had said, putting his large purple face right up close to Harry's, “I'm warning you now, boy—any funny business, anything at all—and you'll be in that cupboard from now until Christmas.” "Mi avertas vin," li diris, puŝante sian grandan purpuran vizaĝon al tiu de Hari, "mi ja avertas vin, knabo — strangaĵon, ian ajn — kaj vi restos en tiu ŝranko ĝis la Kristnasko."

“I'm not going to do anything,” said Harry, “honestly.. But Uncle Vernon didn't be-lieve him. No one ever did' "Mi faros nenion," diris Hari, "honeste dirite…" Sed onklo Verno ne kredis tion. Neniu kredis tion, iam ajn.

The problem was, strange things often happened around Harry and it was just no good telling the Dursleys he didn't make them happen. La problemo estis, ke strangaĵoj ofte okazis apud Hari, kaj ne utilis diri al la ges-roj Dursli, ke pri tio li ne kulpis.

Once, Aunt Petunia, tired of Harry coming back from the barbers looking as though he hadn't been at all, had taken a pair of kitchen scissors and cut his hair so short he was almost bald except for his bangs, which she left “to hide that horrible scar.” Dudley had laughed himself silly at Harry, who spent a sleepless night imagining school the next day, where he was already laughed at for his baggy clothes and taped glasses. Next morning, however, he had gotten up to find his hair exactly as it had been before Aunt Petunia had sheared it off He had been given a week in his cup-board for this, even though he had tried to explain that he couldn't explain how it had grown back so quickly. Unu fojon, onklino Petunjo, malkon-tenta pri tio, ke Hari revenadis de la barbisto aspektante kvazaŭ li tute ne vizitis tiun, prenis hejman tondilon kaj tondis lian hararon tiel mallonga, ke li estis preskaŭ senhara escepte de franĝo, kiun ŝi lasis "por kaŝi tiun aĉan cikatron". Dadli ĝisnaŭze priridis je Hari, kiu pasigis sendorman nokton pro pensado pri la lernejo morgaŭ, kie oni jam priridis lin pro liaj sakecaj vestaĵoj kaj bendgluitaj okulvitroj. La postan matenon, tamen, li ellitiĝis kaj trovis sian hararon precize tia, kia ĝi estis antaŭ ol onklino Petunjo fortondis ĝin. Oni enŝrankigis lin dum tuta se-majno pro tio, kvankam li klopodis klarigi sian nekapablon kompreni, kiel ĝi tiel rapide rekreskis.

Another time, Aunt Petunia had been try-ing to force him into a revolting old sweater of Dudley's (brown with orange puff balls)—The harder she tried to pull it over his head, the smaller it seemed to be-come, until finally it might have fitted a hand puppet, but certainly wouldn't fit Harry. Aunt Petunia had decided it must have shrunk in the wash and, to his great relief, Harry wasn't punished. Alian fojon, onklino Petunjo provis ŝovi lin en malnovan bluzaĉon de Dadli (brunan kun oranĝkoloraj pufoj). Ju pli forte ŝi klopodis tiri ĝin ĉe lia kapo, des pli eta ĝi ŝajne fariĝis, ĝis finfine ĝi taŭgis nur por manpupo, sed certe ne por Hari. Onklino Petunjo de-cidis, ke ĝi certe ŝrumpis pro lavado, kaj, feliĉige por Hari, oni ne punis lin.

On the other hand, he'd gotten into terrible trouble for being found on the roof of the school kitchens. Dudley's gang had been chasing him as usual when, as much to Harry's surprise as anyone else's, there he was sitting on the chimney. The Dursleys had received a very angry letter from Harry's headmistress telling them Harry had been climbing school buildings. But all he'd tried to do (as he shouted at Uncle Vernon through the locked door of his cupboard) was jump behind the big trash cans outside the kitchen doors. Harry sup-posed that the wind must have caught him in midjump. Aliflanke, li terure suferis pro tio, ke oni trovis lin sur la tegmento de la lernejaj kuirejoj. La bando de Dadli estis persekutanta lin, kiel kutime, kiam, surprize por Hari same kiel por la ceteraj, jen li eksidis sur la kamen-tubo. Ges-roj Dursli ricevis tre koleran leteron de la lernejestrino, informante ilin, ke Hari grimpis sur la lernejaj konstruaĵoj. Sed (kiel li kriis al onklo Verno tra la ŝlosita pordo de la ŝranko) li nur provis salti malantaŭ la grandajn rubujojn ekster la kuirejaj pordoj. Hari supozis, ke vento kaptis lin dum la salto.

But today, nothing was going to go wrong. It was even worth being with Dudley and Piers to be spending the day somewhere that wasn't school, his cupboard, or Mrs. Figg's cabbage-smelling living room. Sed hodiaŭ nenio estis fuŝiĝonta. Eĉ valoris esti ĉe Dadli kaj Pirs por povi pasigi la tagon en loko, kiu estis nek lernejo, nek lia ŝranko, nek la brasi-kodora salono de s-ino Fig.

While he drove, Uncle Vernon complained to Aunt Petunia. He liked to complain about things: people at work, Harry, the council, Harry, the bank, and Harry were just a few of his favorite subjects. This morning, it was motorcycles. Onklo Verno veturante plendadis al onklino Petunjo. Plaĉis al li plendi pri diversaj aferoj: kolegoj, Hari, la urbkonsilio, Hari, la banko kaj Hari, jen nur kelkaj el liaj plejŝatataj plen-dotemoj. Ĉi-matene, temis pri motor-cikloj.

“...roaring along like maniacs, the young hoodlums,” he said, as a motorcycle over-took them. "…pretermuĝas kiel frenezuloj, tiuj junaj huliganoj," li diris, kiam motor-ciklo preterveturis ilin.

"I had a dream about a motorcycle,” said Harry, remembering suddenly. “It was fly-ing.” "Mi sonĝis pri motorciklo," diris Hari, subite rememorante. "Ĝi flugis."

Uncle Vernon nearly crashed into the car in front. He turned right around in his seat and yelled at Harry, his face like a gigantic beet with a mustache: “MOTORCYCLES DON'T FLY!” Onklo Verno preskaŭ karambolis kon-traŭ la antaŭa aŭto. Li turnis sin sur la seĝo kaj kriis al Hari, kun vizaĝo simila al giganta lipharhava beto, "MOTORCIKLOJ NE FLUGAS!" Dadli kaj Pirs subridaĉis.

Dudley and Piers sniggered. I know they don't,” said Harry. “It was only a dream.” "Mi scias tion," diris Hari. "Temas nur pri sonĝo."

But he wished he hadn't said anything. If there was one thing the Dursleys hated even more than his asking questions, it was his talking about anything acting in a way it shouldn't, no matter if it was in a dream or even a cartoon—they seemed to think he might get dangerous ideas. Sed li tuj deziris, ke li estus dirinta nenion. Se ges-roj Dursli malamis unu aferon pli ol ke li faru demandojn, tio estis, ke li parolu pri io, kiu kondutas malkutime, eĉ se temis pri nura sonĝo aŭ komikso — ili ŝajne opiniis, ke li ekhavos danĝerajn ideojn.

It was a very sunny Saturday and the zoo was crowded with families. The Dursleys bought Dudley and Piers large chocolate ice creams at the entrance and then, be-cause the smiling lady in the van had asked Harry what he wanted before they could hurry him away, they bought him a cheap lemon ice pop. It wasn't bad, either, Harry thought, licking it as they watched a gorilla scratching its head who looked re-markably like Dudley, except that it wasn't blond. Estis tre suna sabato, kaj la zoo estis plenŝtopita de familioj. Ges-roj Dursli aĉetis por Dadli kaj Pirs grandajn ĉokoladajn glaciaĵojn ĉe la enirejo, kaj tiam, ĉar la ridetanta sinjorino en la vendaŭto demandis, kion Hari deziras, antaŭ ol ili povis forrapidigi lin, ili aĉetis por li malmultekostan citronan stangŝorbeton. Kaj ĝi ne estis mal-bongusta, opiniis Hari, lekante ĝin dum ili rigardis gorilon froti sian ka-pon kaj mirinde simili al Dadli, escepte ke ĝi ne estis blonda.

Harry had the best morning he'd had in a long time. He was careful to walk a little way apart from the Dursleys so that Dud-ley and Piers, who were starting to get bored with the animals by lunchtime, wouldn't fall back on their favorite hobby of hitting him. They ate in the zoo restau-rant, and when Dudley had a tantrum be-cause his knickerbocker glory didn't have enough ice cream on top, Uncle Vernon bought him another one and Harry was allowed to finish the first. Hari ĝuis la plej bonan matenon dum longa tempo. Li prudente promenis iom aparte de la Durslioj tial, ke Dadli kaj Pirs, kiuj komencis enuiĝi pro la bestoj jam je la lunĉohoro, ne reko-mencus sian plejŝatatan hobion, batadi lin. Ili manĝis en la zoa restoracio, kaj kiam Dadli kolerkriis ĉar lia ”Melba Gloro2” ne sufiĉe grandis, onklo Verno aĉetis novan por li kaj Hari ra-jtis finmanĝi la unuan.

Harry felt, afterward, that he should have known it was all too good to last. Hari poste opiniis, ke li devis scii, ke aferoj estis tro bonaj por povi daŭri.

After lunch they went to the reptile house. It was cool and dark in there, with lit win-dows all along the walls. Behind the glass, all sorts of lizards and snakes were crawl-ing and slithering over bits of wood and stone. Dudley and Piers wanted to see huge, poisonous cobras and thick, man-crushing pythons. Dudley quickly found the largest snake in the place. It could have wrapped its body twice around Uncle Vernon's car and crushed it into a trash can—but at the moment it didn't look in the mood. In fact, it was fast asleep. Post la lunĉo ili iris al la rampulejo. Tie estis malvarmete kaj senlume, kun brilaj fenestroj ĉe ĉiuj muroj. Malantaŭ la vitroj, ĉiaj lacertoj kaj serpentoj rampis kaj serpentumis sur pecoj de ligno kaj roko. Dadli kaj Pirs volis vidi la grandajn, venenajn najojn kaj di-kajn, homkaĉigajn pitonojn. Dadli rapide trovis la plej grandan serpenton en la ejo. Tiu povus volvi sian korpon dufoje ĉirkaŭ la aŭto de onklo Verno kaj kunpremi tion ĝis grandeco de ru-bujeto — sed tiumomente, tia ne estis ĝia humoro. Fakte, ĝi tute dormis.

Dudley stood with his nose pressed against the glass, staring at the glistening brown coils. Dadli staris kun la nazo premata al la vitro, rigardante tiujn glimajn brunajn volvojn.

“Make it move,” he whined at his father. Uncle Vernon tapped on the glass, but the snake didn't budge. "Faru, ke ĝi moviĝu," li ĝemplendis al sia patro. Onklo Verno frapetis sur la vitro, sed la serpento tute ne moviĝis.

“Do it again,” Dudley ordered. Uncle Vernon rapped the glass smartly with his knuckles, but the snake just snoozed on. "Ankoraŭ," ordonis Dadli. Onklo Verno frapadis sur la vitro per siaj fin-groartikoj, sed la serpento daŭre dormis.

“This is boring,” Dudley moaned. He shuffled away. "Ĉi tio estas teda," ĝemis Dadli. Li trenis sin for.

Harry moved in front of the tank and looked intently at the snake. He wouldn't have been surprised if it had died of bore-dom itself—no company except stupid people drumming their fingers on the glass trying to disturb it all day long. It was worse than having a cupboard as a bed-room, where the only visitor was Aunt Pe-tunia hammering on the door to wake you up; at least he got to visit the rest of the house. Hari movis sin antaŭ la ujon kaj in-tence rigardis la serpenton. Ne surpri-zus lin se ĝi estus mortinta pro enuo — mankis kunularo, krom se temis pri stultuloj, kiuj la tutan tagon fingre tamburadis sur la vitro provante per-turbi ĝin. Pli malbone eĉ ol havi ŝrankon kiel dormoĉambron, kie la sola vizitanto estis onklino Petunjo, kiu marteladis ĉe la pordo por veki lin — almenaŭ li rajtis viziti la ceteron de la domo.

The snake suddenly opened its beady eyes. Slowly, very slowly, it raised its head until its eyes were on a level with Harry's. La serpento subite malfermis siajn okulbuletojn. Malrapide, tre malrapide, ĝi levis sian kapon ĝis la okuloj estis samnivelaj kun tiuj de Hari.

It winked. Ĝi palpebrumis al li.

Harry stared. Then he looked quickly around to see if anyone was watching. They weren't. He looked back at the snake and winked, too. Hari fikse rigardis. Tiam li rapide ĉirkaŭrigardis por vidi, ĉu iu spektas. Ne. Li returnis la rigardon al la ser-pento, kaj ankaŭ li palpebrumis.

The snake jerked its head toward Uncle Vernon and Dudley, then raised its eyes to the ceiling. It gave Harry a look that said quite plainly: “I get that all the time." La serpento gestis kape al onklo Verno kaj Dadli, kaj tiam levis siajn okulojn al la plafono. Ĝi ĵetis al Hari rigardon, kiu tute evidente volis diri: "Tio ĉiam okazas ĉi tie."

“I know,” Harry murmured through the glass, though he wasn't sure the snake could hear him. “It must be really annoy-ing.” "Jes, mi scias," Hari murmuris tra la vitro, tamen ne certante, ke la serpento povas aŭdi. "Certe tio ĝenas."

The snake nodded vigorously. La serpento vigle kapjesis.

“Where do you come from, anyway?” Harry asked. "Do, de kie vi venas?" demandis Hari.

The snake jabbed its tail at a little sign next to the glass. Harry peered at it. La serpento uzis sian voston por indiki etan ŝildon apud la vitro. Hari rigardis ĝin.

Boa Constrictor, Brazil. Konstrikta Boao, Brazilo

“Was it nice there?” "Ĉu estis bele tie?"

The boa constrictor jabbed its tail at the sign again and Harry read on: This speci-men was bred in the zoo. “Oh, I see—so you've never been to Brazil?” La serpento reindikis la signon, kaj Hari plulegis: Ĉi tiu specimeno naskiĝis en la zoo. "Ha, mi komprenas — do, vi neniam vizitis Brazilon?"

As the snake shook its head, a deafening shout behind Harry made both of them jump. Ĝuste kiam la serpento kapneis, ambaŭ eksaltis pro surdiga hurlo de malantaŭ Hari.
“DUDLEY! MR. DURSLEY! COME AND LOOK AT THIS SNAKE! YOU WON'T BELIEVE WHAT IT'S DOING!” "DADLI! S-RO DURSLI! VENU KAJ RIGARDU ĈI TIUN SERPENTON! VI TUTE NE KREDOS, KION ĜI FARAS!"
Dudley came waddling toward them as fast as he could. Dadli kiel eble plej rapide anasmarŝis al ili.

“Out of the way, you,” he said, punching Harry in the ribs. Caught by surprise, Harry fell hard on the concrete floor. What came next happened so fast no one saw how it happened—one second, Piers and Dudley were leaning right up close to the glass, the next, they had leapt back with howls of horror. "Flanken, vi," li diris, pugnante la ri-pojn de Hari. Surprizite, Hari forte falis al la betona planko. Kio poste okazis, okazis tiel rapide, ke neniu povis vidi — unu sekundon, Pirs kaj Dadli apogis sin ĉe la vitro, la postan sekundon, ili retrosaltis hurlante pro hororo.

Harry sat up and gasped; the glass front of the boa constrictor's tank had vanished. The great snake was uncoiling itself rap-idly, slithering out onto the floor. People throughout the reptile house screamed and started running for the exits. Hari eksidis kaj singultis; la vitra an-taŭo de la konstriktora ujo estis simple malaperinta. La serpentego rapide malvolvis sin, serpentumante eksteren sur la plankon — homoj tra la tuta rampulejo kriadis kaj komencis fuĝi al la elirejoj.

As the snake slid swiftly past him, Harry could have sworn a low, hissing voice said, “Brazil, here I come... Thanksss, amigo.” Kiam la serpento rapide glitis preter li, Hari povis ĵuri, ke mallaŭta, sibla voĉo diris, "Kaj ek al Brazilo… Dankon, amigo.3"

The keeper of the reptile house was in shock. La rampulejestro suferis pro ŝokiĝo.

“But the glass,” he kept saying, “where did the glass go?” "Sed la vitro," li ripete diradis, "kie estas la vitro?"

The zoo director himself made Aunt Petu-nia a cup of strong, sweet tea while he apologized over and over again. Piers and Dudley could only gibber. As far as Harry had seen, the snake hadn't done anything except snap playfully at their heels as it passed, but by the time they were all back in Uncle Vernon's car, Dudley was telling them how it had nearly bitten off his leg, while Piers was swearing it had tried to squeeze him to death. But worst of all, for Harry at least, was Piers calming down enough to say, “Harry was talking to it, weren't you, Harry?” La zoestro mem faris por onklino Pe-tunjo tason da fortiga, dolĉa teo dum li ripetade pardonpetis. Pirs kaj Dadli povis nur sensence babilaĉi. Al Hari ŝajnis, ke la serpento faris nenion krom ludeme mordeti apud iliaj kalkanoj dum ĝi preteriris, sed, reatinginte la aŭton de onklo Verno, Dadli jam ra-kontis, kiel ĝi preskaŭ demordis lian kruron, dum Pirs ĵuris, ke ĝi provis mortkunpremi lin. Sed plej malbone el ĉio, almenaŭ por Hari, estis kiam Pirs sufiĉe trankviliĝis por diri, "Hari pa-rolis kun ĝi, ĉu ne, Hari?"

Uncle Vernon waited until Piers was safely out of the house before starting on Harry. He was so angry he could hardly speak. He managed to say, “Go—cupboard—stay—no meals,” before he collapsed into a chair, and Aunt Petunia had to run and get him a large brandy. Onklo Verno atendis ĝis kiam Pirs es-tis foririnta de la domo antaŭ ol turni sin al Hari. Tiel kolera li estis, ke li preskaŭ ne povis paroli. Li sukcesis elbuŝigi, "Iru — ŝranko — restu — ne manĝoj," antaŭ ol li falis sur seĝon kaj onklino Petunjo devis kuri por porti al li grandan porcion da brando.

Harry lay in his dark cupboard much later, wishing he had a watch. He didn't know what time it was and he couldn't be sure the Dursleys were asleep yet. Until they were, he couldn't risk sneaking to the kitchen for some food. Longe poste, Hari kuŝis en sia senluma ŝranko, dezirante havi horloĝon. Li ne sciias, kioma horo estas, kaj li ne povis certiĝi, ke la Durslioj jam dormas. Ĝis tiam, li ne povis riski ŝteliri al la kuirejo por iom da manĝaĵo.

He'd lived with the Dursleys almost ten years, ten miserable years, as long as he could remember, ever since he'd been a baby and his parents had died in that car crash. He couldn't remember being in the car when his parents had died. Sometimes, when he strained his memory during long hours in his cupboard, he came up with a strange vision: a blinding flash of green light and a burning pain on his forehead. This, he supposed, was the crash, though he couldn't imagine where all the green light came from. He couldn't remember his parents at all. His aunt and uncle never spoke about them, and of course he was forbidden to ask questions. There were no photographs of them in the house. Preskaŭ dek jarojn li loĝis ĉe ges-roj Dursli, dek mizerajn jarojn, tiel longe, kiel li povis memori, jam de kiam li estis bebo kaj liaj gepatroj mortis pro tiu aŭtokolizio. Li ne povis rememori esti en la aŭto kiam liaj gepatroj mor-tis. Foje, kiam li streĉis sian memoron dum longaj horoj en la ŝranko, li el-vokis strangan vizion: blindigan ful-mon da verda lumo kaj brulan doloron sur la frunto. Tio, li supozis, estis la kolizio, kvankam li ne povis imagi, de kie venis tiu verda lumo. Li tute ne povis memori siajn gepatrojn. Liaj geonkloj neniam parolis pri ili, kaj es-tis kompreneble malpermesite al li demandi pri ili. En la domo estis neniu fotaĵo de ili.

When he had been younger, Harry had dreamed and dreamed of some unknown relation coming to take him away, but it had never happened; the Dursleys were his only family. Yet sometimes he thought (or maybe hoped) that strangers in the street seemed to know him. Very strange strang-ers they were, too. A tiny man in a violet top hat had bowed to him once while out shopping with Aunt Petunia and Dudley. After asking Harry furiously if he knew the man, Aunt Petunia had rushed them out of the shop without buying anything. A wild-looking old woman dressed all in green had waved merrily at him once on a bus. A bald man in a very long purple coat had actually shaken his hand in the street the other day and then walked away with-out a word. The weirdest thing about all these people was the way they seemed to vanish the second Harry tried to get a closer look. Kiam li estis pli juna, Hari revis kaj sonĝis pri iu nekonata parenco, kiu venos por forkonduki lin, sed tio neniam okazis; la Durslioj estis lia sola familio. Sed foje li kredis (aŭ eble es-peris), ke fremduloj sur la strato ŝajne konas lin. Fremduloj cetere tre frem-daj. Etulo sub violkolora cilindra ĉapelo unu fojon riverencis antaŭ li dum li butikumis kun onklino Petunjo kaj Dadli. Kolere demandinte je Hari ĉu li konas la ulon, onklino Petunjo pelis ilin el la butiko, aĉetinte nenion. Frenezaspekta maljunulino, vestita tute en verdaĵoj, unu fojon gaje salutis lin en aŭtobuso. Kalvulo en tre longa pur-pura frako antaŭ kelkaj tagoj efektive premis lian manon sur la strato kaj poste senvorte formarŝis. Pri tiuj ho-moj plej strange estis, ke ili ŝajne malaperis tuj kiam Hari provis vidi ilin pli bone.

At school, Harry had no one. Everybody knew that Dudley's gang hated that odd Harry Potter in his baggy old clothes and broken glasses, and nobody liked to dis-agree with Dudley's gang. Ĉe la lernejo, Hari havis neniun amikon. Ĉiu sciis, ke la bando de Dadli malamegis tiun strangan Hari Potter en liaj sakecaj malnovaj vestaĵoj kaj rom-pitaj okulvitroj, kaj neniu volis disputi kontraŭ la bando de Dadli.


CHAPTER THREE Ĉapitro tri

THE LETTERS FROM NO ONE La Leteroj de Neniu

The escape of the Brazilian boa constrictor earned Harry his longest-ever punishment. By the time he was allowed out of his cupboard again, the summer holidays had started and Dudley had already broken his new video camera, crashed his remote control airplane, and, first time out on his racing bike, knocked down old Mrs. Figg as she crossed Privet Drive on her crutches. La eskapo de la brazila konstriktoro gajnis por Hari lian plej longdaŭran punon. Kiam oni finfine permesis, ke li venu el la ŝranko, jam komenciĝis la someraj ferioj, kaj Dadli jam estis rompinta sian novan kameraon, kraŝ-inta sian aviadileton, kaj, la unuan fo-jon sur la konkurbiciklo, faliginta mal-junan sinjorinon Fig dum ŝi transiris Ligustran Vojon sur siaj lambastonoj.

Harry was glad school was over, but there was no escaping Dudley's gang, who vis-ited the house every single day. Piers, Dennis, Malcolm, and Gordon were all big and stupid, but as Dudley was the biggest and stupidest of the lot, he was the leader. The rest of them were all quite happy to join in Dudley's favorite sport: Harry Hunting. Hari ĝojis, ke la lernejo jam finiĝis, sed ne eblis eskapi de la bando de Dadli, kiuj ĉiutage vizitis la domon. Pirs, Denis, Malkolm kaj Gordon ĉiuj estis grandaj kaj stultaj, sed, ĉar Dadli estis el ĉiuj plej granda kaj plej stulta, li estris. La ceteraj tre kontente aliĝis al la plejŝatata sporto de Dadli: Hari-ĉasado.

This was why Harry spent as much time as possible out of the house, wandering around and thinking about the end of the holidays, where he could see a tiny ray of hope. When September came he would be going off to secondary school and, for the first time in his life, he wouldn't be with Dudley. Dudley had been accepted at Un-cle Vernon's old private school, Smeltings. Piers Polkiss was going there too. Harry, on the other hand, was going to Stonewall High, the local public school. Dudley thought this was very funny. Tial Hari pasigis kiom eble plej da tempo ekster la domo, vagante kaj pensante pri la fino de la ferioj, kie li vidis glimon esperetan. En septembro, li komencos en mezlernejo kaj, la unuan fojon en la vivo, li ne estos kun Dadli. Dadli havis lokon en la estinta privatliceo de onklo Verno, Smeltinzo. Ankaŭ Pirs Polkis estis tie lernonta. Sed Hari estis lernonta en Ŝtonbara Mezlernejo, la plej proksima publika lernejo. Dadli opiniis tion tre amuza.

“They stuff people's heads down the toilet the first day at Stonewall,” he told Harry. “Want to come upstairs and practice?” “Oni enŝovas la kapojn de homoj en la fekseĝojn, la unuan tagon ĉe Ŝton-bara,” li diris al Hari. “Ĉu vi volas veni al la necesejo por ekzerciĝi?”

“No, thanks,” said Harry. “The poor toi-let's never had anything as horrible as your head down it—it might be sick.” Then he ran, before Dudley could work out what he'd said. “Dankon, ne,” diris Hari. “La kompat-inda pelvo neniam havis en si ion tiel aĉan kiel vian kapon – ĝi eble naŭziĝus.” Tiam li forkuris, antaŭ ol Dadli povos malĉifri, kion li ĵus diris.

One day in July, Aunt Petunia took Dud-ley to London to buy his Smeltings uni-form, leaving Harry at Mrs. Figg's. Mrs. Figg wasn 't as bad as usual. It turned out she'd broken her leg tripping over one of her cats, and she didn't seem quite as fond of them as before. She let Harry watch television and gave him a bit of chocolate cake that tasted as though she'd had it for several years. Unu tagon en julio, onklino Petunjo veturis kun Dadli al Londono por aĉeti lian smeltinzan uniformon; ili lasis Hari ĉe s-ino Fig. S-ino Fig ne estis tiel malbona kiel antaŭe; evidentiĝis, ke ŝi estis rompinta al si la kruron falante pro unu el la katoj, kaj ŝi ne ŝajnis tiel amema al ili, kiel antaŭe. Ŝi permesis al Hari spekti televidon kaj donis al li pecon de ĉokolada kuko, kies gusto indikis, ke ŝi havis ĝin jam kelkajn jarojn.

That evening, Dudley paraded around the living room for the family in his brand-new uniform. Smeltings' boys wore ma-roon tailcoats, orange knickerbockers, and flat straw hats called boaters. They also carried knobbly sticks, used for hitting each other while the teachers weren't look-ing. This was supposed to be good training for later life. Tiun vesperon, Dadli paradis tra la sa-lono antaŭ la familio en sia nova uni-formo. Smeltinzanoj portis vinruĝajn frakojn, oranĝkoloran kuloton kaj platajn pajloĉapelojn nomatajn “por-boatadaj”. Ili ankaŭ portis tuberajn bastonojn, kiujn ili uzadis por batadi sin reciproke dum la instruistoj ne at-entis. Laŭdire, tio estis bona edukado por la posta vivo.

As he looked at Dudley in his new knick-erbockers, Uncle Vernon said gruffly that it was the proudest moment of his life. Aunt Petunia burst into tears and said she couldn't believe it was her Ickle Dud-leykins, he looked so handsome and grown-up. Harry didn't trust himself to speak. He thought two of his ribs might already have cracked from trying not to laugh. Rigardante Dadli en ties nova kuloto, onklo Verno raŭke diris, ke tiu estas la plej fiera momento de lia vivo. Onk-lino Petunjo ekploris, kaj diris, ke ŝi ne povas kredi, ke temas pri ŝia Daĉjo Dadliĉjo, li aspektas tiel bele kaj ma-ture. Hari ne kuraĝis paroli. Li timis, ke li eble jam rompis al si du ripojn, klopodante ne ridegi.

There was a horrible smell in the kitchen the next morning when Harry went in for breakfast. It seemed to be coming from a large metal tub in the sink. He went to have a look. The tub was full of what looked like dirty rags swimming in gray water. La postan matenon estis terura odoro en la kuirejo kiam Hari aperis por la matenmanĝo. Ĝi ŝajnis veni el granda metala kuvo en la lavabo. Li iris por rigardi. La kuvo estis plenplena je ŝa-jne malpuraj ĉifonoj naĝantaj en griza akvo.

“What's this?” he asked Aunt Petunia. Her lips tightened as they always did if he dared to ask a question. “Kio estas tio?” li demandis al onklino Petunjo. Ŝi kunpremis siajn lipojn, kio ĉiam okazis kiam li kuraĝis fari de-mandon.

“Your new school uniform,” she said. “Via nova lerneja uniformo,” ŝi diris.

Harry looked in the bowl again. Hari ankoraŭfoje rigardis la ujon.

“Oh,” he said, “I didn't realize it had to be so wet.” “Ho,” li diris, “mi ne komprenis, ke ĝi devos esti tiel malseka.”

“DotA be stupid,” snapped Aunt Petunia. “I'm dyeing some of Dudley's old things gray for you. It'll look just like everyone else's when I've finished.” “Ne estu stulta,” koleris onklino Pe-tunjo. “Mi grizigas kelkajn el la mal-novaĵoj de Dadli por vi. Finita, ĝi similos tiujn de ĉiuj ceteraj.

Harry seriously doubted this, but thought it best not to argue. He sat down at the table and tried not to think about how he was going to look on his first day at Stonewall High—like he was wearing bits of old ele-phant skin, probably. Hari serioze pridubis tion, sed opiniis, ke plej bone estas ne kvereli. Li eksidis ĉe la tablo kaj provis ne pensi, kiel li aspektos sian unuan tagon ĉe Ŝtonbara mezlernejo – kvazaŭ li portus pecetojn de malnova elefanta haŭto, verŝajne.

Dudley and Uncle Vernon came in, both with wrinkled noses because of the smell from Harry's new uniform. Uncle Vernon opened his newspaper as usual and Dudley banged his Smelting stick, which he car-ried everywhere, on the table. Dadli kaj onklo Verno envenis, ambaŭ sulkigante siajn nazojn pro la odoro de la nova uniformo de Hari. Onklo Verno kiel kutime malfermis sian ĵur-nalon, kaj Dadli frapegis la tablon per sia smeltinza bastono, kiun li ĉie por-tis.

They heard the click of the mail slot and flop of letters on the doormat. Ili aŭdis la klaketon de la leterklapo kaj la falon de leteroj sur la maton.

“Get the mail, Dudley,” said Uncle Vernon from behind his paper. “Venigu la poŝtaĵojn, Dadli,” diris onklo Verno de malantaŭ sia ĵurnalo.

“Make Harry get it.” “Igu, ke Hari alportu ilin.”

“Get the mail, Harry.” “Venigu la poŝtaĵojn, Hari.”

“Make Dudley get it.” “Igu, ke Dadli alportu ilin.”

“Poke him with your Smelting stick, Dud-ley.” “Piku lin per via smeltinza bastono, Dadli.”

Harry dodged the Smelting stick and went to get the mail. Three things lay on the doormat: a postcard from Uncle Vernon's sister Marge, who was vacationing on the Isle of Wight, a brown envelope that looked like a bill, and—a letter for Harry. Hari evitis la smeltinzan bastonon kaj iris por alporti la poŝtaĵojn. Tri aĵoj kuŝis sur la apudporda mato: poŝtkarto de Marĝa, la fratino de onklo Verno, kiu feriis sur la Insulo Vajt, bruna koverto kiu similis fakturon, kaj – let-ero por Hari.

Harry picked it up and stared at it, his heart twanging like a giant elastic band. No one, ever, in his whole life, had written to him. Who would? He had no friends, no other relatives—he didn't belong to the library, so he'd never even got rude notes asking for books back. Yet here it was, a letter, addressed so plainly there could be no mistake: Hari levis ĝin kun fiksrigardo, kaj lia koro sonoris kiel grandega kaŭĉuka rubando. Neniu, iam ajn, en lia tuta vivo, skribis al li. Kiu volus? Li ne havis amikojn, parencojn – li ne estis ano de la biblioteko, do neniam eĉ ricevis malafablajn notojn petantajn redonon de libroj. Tamen, jen letero tiel klare direktita, ke ne povis okazi eraro.

Mr. H. Potter S-ro H. Potter
The Cupboard under the Stairs Subŝtupara Ŝranko
4 Privet Drive 4 Ligustra Vojo
Little Whinging Eta Vinging
Surrey Surio

The envelope was thick and heavy, made of yellowish parchment, and the address was written in emerald-green ink. There was no stamp. La koverto estis dika kaj peza, el flaveca pergameno, kaj la adreso estis skribita per smeralde verda inko. Mankis poŝtmarko.

Turning the envelope over, his hand trem-bling, Harry saw a purple wax seal bearing a coat of arms; a lion, an eagle, a badger, and a snake surrounding a large letter H. Renversante la koverton, kun tremanta mano, Hari vidis purpuran vaksan sigelon, kiu portis blazonon: leono, aglo, melo kaj serpento, ĉirkaŭantaj grandan literon ‘P’.

“Hurry up, boy!” shouted Uncle Vernon from the kitchen. “What are you doing, checking for letter bombs?” He chuckled at his own joke. “Rapidu, knabo!” kriis onklo Verno el la kuirejo. “Kion vi faras? Ĉu vi kon-trolas kontraŭ leterbomboj?” Li ridis pri la propra ŝerco.

Harry went back to the kitchen, still star-ing at his letter. He handed Uncle Vernon the bill and the postcard, sat down, and slowly began to open the yellow envelope. Hari reiris en la kuirejon, ankoraŭ ri-gardante sian leteron. Li donis al onklo Verno la fakturon kaj la poŝtkarton, sidiĝis, kaj malrapide komencis mal-fermi la flavan koverton.

Uncle Vernon ripped open the bill, snorted in disgust, and flipped over the postcard. Onklo Verno ŝirmalfermis la fakturon, ronkis pro malŝato, kaj turnis la poŝt-karton.

“Marge's ill,” he informed Aunt Petunia. “Ate a funny whelk. —.” “Marĝa malsanas,” li informis onkli-non Petunjo. “Manĝis suspektindan bukcenon …”

“Dad!” said Dudley suddenly. “Dad, Harry's got something!” “Paĉjo!” subite eldiris Dadli. “Paĉjo, Hari havas ion!”

Harry was on the point of unfolding his letter, which was written on the same heavy parchment as the envelope, when it was jerked sharply out of his hand by Un-cle Vernon. Hari estis malfaldonta la leteron, kiu estis skribita sur la sama dika perga-meno kiel la koverto, kiam onklo Verno ekkaptis ĝin krude el lia mano.

“That's mine!” said Harry, trying to snatch it back. “Tio estas mia!” diris Hari, provante rekapti ĝin.

“Who'd be writing to you?” sneered Uncle Vernon, shaking the letter open with one hand and glancing at it. His face went from red to green faster than a set of traffic lights. And it didn't stop there. Within sec-onds it was the grayish white of old por-ridge. “Kiu leterus al vi?” rikanis onklo Verno, unumane skuante la leteron malfermita kaj ĵetante al ĝi rigardeton. Lia vizaĝo transiris de ruĝo ĝis verdo pli rapide ol trafiklumilo. Kaj la ŝanĝiĝo ne ĉesis. Post momento, ĝi estis grize blanka kiel malnova kaĉo.

“P-P-Petunia!” he gasped. “P-P-Petunjo!” li anhelis.

Dudley tried to grab the letter to read it, but Uncle Vernon held it high out of his reach. Aunt Petunia took it curiously and read the first line. For a moment it looked as though she might faint. She clutched her throat and made a choking noise. Dadli provis atingi la leteron por legi ĝin, sed onklo Verno levis ĝin alten, preter lia atingo. Onklino Petunjo scivoleme prenis ĝin kaj legis la unuan linion. Dum momento ŝajnis kvazaŭ ŝi svenos. Ŝi ekkaptis la gorĝon kaj faris sufokatan sonon.

“Vernon! Oh my goodness—Vernon!” “Verno! Ho, ve – Verno!”

They stared at each other, seeming to have forgotten that Harry and Dudley were still in the room. Dudley wasn't used to being ignored. He gave his father a sharp tap on the head with his Smelting stick. Ili rigardis sin, ŝajne forgesante, ke Hari kaj Dadli ankoraŭ estas en la ĉambro. Ne plaĉis al Dadli ne esti at-entata. Li vertfrapis sian patron per sia smeltinza bastono.

“I want to read that letter,” he said loudly. want to read it,” said Harry furiously, “as it's mine.” “Mi volas legi tiun leteron,” li laŭtis. “Mi volas legi ĝin,” kolerege diris Hari, “ĉar ĝi estas mia.”

“Get out, both of you,” croaked Uncle Vernon, stuffing the letter back inside its envelope. “Ambaŭ el vi, for,” grakis onklo Verno, reŝtopante la leteron en ĝian koverton.

Harry didn't move. Hari ne moviĝis.

I WANT MY LETTER!” he shouted. “MI VOLAS HAVI MIAN LETERON!” li kriegis.

“Let me see it!” demanded Dudley. “Mi volas vidi ĝin!” postulis Dadli.

“OUT!” roared Uncle Vernon, and he took both Harry and Dudley by the scruffs of their necks and threw them into the hall, slamming the kitchen door behind them. Harry and Dudley promptly had a furious but silent fight over who would listen at the keyhole; Dudley won, so Harry, his glasses dangling from one ear, lay flat on his stomach to listen at the crack between door and floor. “EL!” muĝis onklo Verno, kaj li kaptis kaj Hari kaj Dadli ĉe la nukoj kaj ĵetis ilin en la koridoron, plaŭdfermante la kuirejan pordon post ili. Hari kaj Dadli tuj furioze sed silente luktis pri tio, kiu aŭskultos ĉe la serurtruo; Dadli venkis, do Hari, kun la okulvitroj pendantaj ĉe unu orelo, sterniĝis sur la ventro por aŭskulti ĉe la fendo inter pordo kaj planko.

“Vernon,” Aunt Petunia was saying in a quivering voice, “look at the address—how could they possibly know where he sleeps? You don't think they're watching the house?” “Verno,” onklino Petunjo tremvoĉe diris, “rigardu la adreson – kiel ili povas scii, kie li dormas? Ĉu vi supo-zas, ke ili gvatas la domon?”

“Watching—spying—might be following us,” muttered Uncle Vernon wildly. “Gvatas – spionas – eble sekvas nin,” frenezeme murmuris onklo Verno.

“But what should we do, Vernon? Should we write back? Tell them we don't want —” “Sed kion ni faru, Verno? Ĉu ni re-spondu? Diru al ili, ke ni ne deziras –“

Harry could see Uncle Vernon's shiny black shoes pacing up and down the kitchen. Hari povis vidi la brilajn nigrajn ŝuojn de onklo Verno paŝi iren-reen laŭ la kuirejo.

“No,” he said finally. “No, we'll ignore it. If they don't get an answer... Yes, that's best... we won't do anything... “Ne,” li finfine diris. “Ne, ni ignoru ĝin. Se ili ne ricevos respondon… jes, nepre bone… ni faru nenion…”

“But —” “Sed –“

“I'm not having one in the house, Petunia! Didn't we swear when we took him in we'd stamp out that dangerous nonsense?” “Mi rifuzas allasi iun tian en la domo, Petunjo! Ĉu ni ne ĵuris, akceptante pri-zorgi lin, ke ni fortretu tiun danĝeran sensencaĵon?”

That evening when he got back from work, Uncle Vernon did something he'd never done before; he visited Harry in his cupboard. Tiun vesperon, reveninte de la laboro, onklo Verno faris ion, kiun li neniam antaŭe faris; li vizitis Hari en ties ŝranko.

“Where's my letter?” said Harry, the mo-ment Uncle Vernon had squeezed through the door. “Who's writing to me?” “Kie estas mia letero?” diris Hari, tuj kiam onklo Verno ŝovis sin tra la pordo. “Kiu skribas al mi?”

“No one. it was addressed to you by mis-take,” said Uncle Vernon shortly. “I have burned it.” “Neniu. Ĝi estis erare direktita al vi,” tuj diris onklo Verno. “Mi bruligis ĝin.”

“It was not a mistake,” said Harry angrily, “it had my cupboard on it.” “Ne estis eraro,” kolere diris Hari. “La direkcio enhavis mian ŝrankon.”

“SILENCE!” yelled Uncle Vernon, and a couple of spiders fell from the ceiling. He took a few deep breaths and then forced his face into a smile, which looked quite painful. “SILENTU!” kriis onklo Verno, kaj du araneoj falis de la plafono. Li kelkfoje anhelegis, poste trudis rideton, tre dol-origaspektan, al sia mieno.

“Er—yes, Harry—about this cupboard. Your aunt and I have been thinking... you're really getting a bit big for it... we think it might be nice if you moved into Dudley's second bedroom. “Nu – jes, Hari – nu, pri ĉi tiu ŝranko. Via onklino kaj mi iom pensis… vi jam fariĝas iomete granda por ĝi… ni opinias, ke estos bone, ke vi translo-kiĝu en la duan ĉambron de Dadli.”

“Why?” said Harry. “Kial?” demandis Hari.

“Don't ask questions!” snapped his uncle. “Take this stuff upstairs, now.” “Ne demandu!” rekoleris lia onklo. “Portu ĉi tiujn aĵojn supren, tuj.”

The Dursleys' house had four bedrooms: one for Uncle Vernon and Aunt Petunia, one for visitors (usually Uncle Vernon's sister, Marge), one where Dudley slept, and one where Dudley kept all the toys and things that wouldn't fit into his first bedroom. It only took Harry one trip up-stairs to move everything he owned from the cupboard to this room. He sat down on the bed and stared around him. Nearly everything in here was broken. The month-old video camera was lying on top of a small, working tank Dudley had once driven over the next door neighbor's dog; in the corner was Dudley's first-ever tele-vision set, which he'd put his foot through when his favorite program had been can-celed; there was a large birdcage, which had once held a parrot that Dudley had swapped at school for a real air rifle, which was up on a shelf with the end all bent because Dudley had sat on it. Other shelves were full of books. They were the only things in the room that looked as though they'd never been touched. La domo de ges-roj Dursli havis kvar dormoĉambrojn: unu por onklo Verno kaj onklino Petunjo, unu por vizitantoj (kutime Marĝa, la fratino de onklo Verno), unu kie dormis Dadli, kaj unu kie Dadli konservis la ludilojn kaj aliajn aĵojn, kiuj trois por lia unua dormoĉambro. Nur unu ekskurso su-prenira necesis por ke Hari translokigu ĉiujn siajn posedaĵojn de la ŝranko al tiu ĉambro. Li sidiĝis sur la lito kaj ĉirkaŭrigardis. Preskaŭ ĉio tie estis rompita. La monataĝa kamerao kuŝis sur malgranda, motorizita tanko, kiun Dadli iam estis veturiginta sur najbaran hundon; en angulo estis la plejunua televidilo de Dadli, tra kiu li estis ŝo-vinta la piedon kiam oni ĉesigis lian plejŝatatan programeron; jen granda birdokaĝo, kiu iam enhavis papagon, kiun Dadli interŝanĝis ĉe la lernejo kontraŭ aerpafilo, kiu siavice nun sidis sur breto kun tordita paftubo sur kiu Dadli iam eksidis. Aliaj bretoj plenis je libroj. Tiuj estis la solaj aĵoj en la ĉambro, kiuj aspektis netuŝite.

From downstairs came the sound of Dud-ley bawling at his mother, I don't want him in there... I need that room... make him get out...” De malsupre venis la sono de Dadli, kiu hurlis al sia patrino: “Mi ne deziras lin tie … mi bezonas tiun ĉambron … forigu lin …”

Harry sighed and stretched out on the bed. Yesterday he'd have given anything to be up here. Today he'd rather be back in his cupboard with that letter than up here without it. Hari ĝemis kaj etendis sin sur la lito. Hieraŭ li estus doninta ion ajn por esti ĉi tie. Hodiaŭ li preferus esti denove en sia ŝranko kun tiu letero, ol ĉi tie sen ĝi.

Next morning at breakfast, everyone was rather quiet. Dudley was in shock. He'd screamed, whacked his father with his Smelting stick, been sick on purpose, kicked his mother, and thrown his tortoise through the greenhouse roof, and he still didn't have his room back. Harry was thinking about this time yesterday and bit-terly wishing he'd opened the letter in the hall. Uncle Vernon and Aunt Petunia kept looking at each other darkly. La postan matenon, je matenmanĝo, ĉiu estis kvieta. Dadli estis ŝokita. Li estis krieginta, frapinta sian patron per la smeltinza bastono, intence vominta, piedbatinta la patrinon kaj ĵetinta sian testudon tra la forceja tegmento, kaj li tamen ne rehavis la ĉambron. Hari pensis pri la sama horo hieraŭ kaj amare volis, ke li estus malferminta la leteron en la koridoro. Onklo Verno kaj onklino Petunjo makabre rigardis sin.

When the mail arrived, Uncle Vernon, who seemed to be trying to be nice to Harry, made Dudley go and get it. They heard him banging things with his Smelt-ing stick all the way down the hall. Then he shouted, “There's another one! 'Mr. H. Potter, The Smallest Bedroom, 4 Privet Drive —'” Kiam la poŝto alvenis, onklo Verno, kiu ŝajne provis bonkonduti al Hari, igis, ke Dadli venigu ĝin. Ili aŭdis lin frapi per sia smeltinza bastono la tutan vojon laŭ la koridoro. Tiam li kriis, “Jen alia! S-ro H. Potter, La Plej Eta Dormoĉambro, 4 Ligustra vojo –“

With a strangled cry, Uncle Vernon leapt from his seat and ran down the hall, Harry right behind him. Uncle Vernon had to wrestle Dudley to the ground to get the letter from him, which was made difficult by the fact that Harry had grabbed Uncle Vernon around the neck from behind. Af-ter a minute of confused fighting, in which everyone got hit a lot by the Smelting stick, Uncle Vernon straightened up, gasp-ing for breath, with Harry's letter clutched in his hand. Kun strangolkrio, onklo Verno saltis de la seĝo kaj kuris laŭ la koridoro; Hari tuj sekvis. Onklo Verno devis perforti Dadli ĝisplanke por ekhavi la leteron, kion malfaciligis tio, ke Hari kaptis onklon Vernon ĉe la kolo de malantaŭe. Post minuto de konfuza batalado, dum kiu ĉiu frapiĝadis per la smeltinza bastono, onklo Verno rek-tiĝis, anhelante, kun la letero de Hari tenata firme en la mano.

“Go to your cupboard—I mean, your bed-room,” he wheezed at Harry. “Dudley—go—just go.” “Iru al via ŝranko – nu, dormoĉam-bro,” li anhelis al Hari. “Dadli – iru – simple iru.”

Harry walked round and round his new room. Someone knew he had moved out of his cupboard and they seemed to know he hadn't received his first letter. Surely that meant they'd try again? And this time he'd make sure they didn't fail. He had a plan. Hari ĉirkaŭmarŝadis en sia nova ĉam-bro. Iu sciis, ke li translokiĝis el sia ŝranko, kaj ili ŝajne sciis, ke li ne rice-vis la unuan leteron. Tio certe indikis, ke ili reprovos. Kaj ĉifoje li certigos, ke ili ne malsukcesu. Li havis planon.

The repaired alarm clock rang at six o'clock the next morning. Harry turned it off quickly and dressed silently. He must-n't wake the Dursleys. He stole downstairs without turning on any of the lights. La riparita vekhorloĝo sonoris je la sesa horo la postan matenon. Hari rapide malŝaltis ĝin kaj silente vestis sin. Li nepre ne veku la Dursliojn. Li ŝteliris malsupren, ne ŝaltante lumilon.

He was going to wait for the postman on the corner of Privet Drive and get the let-ters for number four first. His heart ham-mered as he crept across the dark hall to-ward the front door — Li intencis atendi la poŝtiston ĉe la angulo de Ligustra Vojo kaj preni an-taŭe la leterojn por numero kvar. Lia koro batadis dum li ŝtelmarŝis tra la senluma koridoro al la antaŭa pordo –

Harry leapt into the air; he'd trodden on something big and squashy on the door-mat—something alive! “AAAARG!” Hari saltis en la aeron – li tretis sur io granda kaj moleca sur la mato – io vivanta!

Lights clicked on upstairs and to his horror Harry realized that the big, squashy some-thing had been his uncle's face. Uncle Vernon had been lying at the foot of the front door in a sleeping bag, clearly mak-ing sure that Harry didn't do exactly what he'd been trying to do. He shouted at Harry for about half an hour and then told him to go and make a cup of tea. Harry shuffled miserably off into the kitchen and by the time he got back, the mail had arrived, right into Uncle Vernon's lap. Harry could see three letters addressed in green ink. Lumiloj klakete ŝaltiĝis supre, kaj je sia hororo Hari eksciis, ke la granda moleca io estis la vizaĝo de lia onklo. Onklo Verno estis kuŝanta apud la an-taŭa pordo en dormosako, evidente por certigi, ke Hari ne faros ĝuste tion, kion li provis fari. Li kriegis al Hari dum duona horo, poste ordonis al li, ke li iru kaj faru tason da teo. Hari mizere iris piedtrene al la kuirejo, kaj kiam li revenis, la poŝto estis jam alveninta, ĝuste al la sino de onklo Verno. Hari povis vidi tri leterojn adresitajn per verda inko.

I want —” he began, but Uncle Vernon was tearing the letters into pieces before his eyes. Uncle Vernon didnt go to work that day. He stayed at home and nailed up the mail slot. “Mi volas –“ li komencis, sed onklo Verno estis jam dispeciganta la let-erojn defie antaŭ li. Tiun tagon onklo Verno ne iris al la laborejo. Li restis hejme kaj najlfermis la letertruon.

“See,” he explained to Aunt Petunia through a mouthful of nails, “if they can't deliver them they'll just give up.” “Jen,” li klarigis al onklino Petunjo tra buŝo da najloj, “se ili ne povos liveri ilin, ili rezignos.”

“I'm not sure that'll work, Vernon.” “Mi ne certas, ke tio sukcesos, Verno.”

“Oh, these people's minds work in strange ways, Petunia, they're not like you and me,” said Uncle Vernon, trying to knock in a nail with the piece of fruitcake Aunt Petunia had just brought him. “Ho, la mensoj de tiuj homoj funkcias nekutime, Petunjo, ili ne similas vin kaj min,” diris onklo Verno, provante bati najlon per peco de la frukta kuko, kiun onklino Petunjo ĵus portis al li.

On Friday, no less than twelve letters ar-rived for Harry. As they couldn't go through the mail slot they had been pushed under the door, slotted through the sides, and a few even forced through the small window in the downstairs bathroom. Je vendredo, precize dek du leteroj alvenis por Hari. Ĉar ili ne povis penetri la leterkeston, ili ŝoviĝis sub la pordon, enfendiĝis ĉirkaŭ la randojn, kaj kelkaj eĉ puŝiĝis tra la fenestreton en la teretaĝa necesejo.

Uncle Vernon stayed at home again. After burning all the letters, he got out a hammer and nails and boarded up the cracks around the front and back doors so no one could go out. He hummed “Tiptoe Through the Tulips” as he worked, and jumped at small noises. Ree onklo Verno restis hejme. Bruliginte ĉiujn leterojn, li elprenis martelon kaj najlojn kaj ŝtopis la fen-dojn ĉirkaŭ la antaŭa kaj malantaŭa pordoj tiel, ke neniu povis eliri. Li la-borante zumis “Paŝetu en Tulipoj”4, kaj timeme saltis je bruetoj.

On Saturday, things began to get out of hand. Twenty-four letters to Harry found their way into the house, rolled up and hid-den inside each of the two dozen eggs that their very confused milkman had handed Aunt Petunia through the living room window. While Uncle Vernon made furi-ous telephone calls to the post office and the dairy trying to find someone to com-plain to, Aunt Petunia shredded the letters in her food processor. Je sabato, aferoj komencis troi. Dudek kvar leteroj al Hari sukcesis penetri la domon, rulitaj kaj kaŝitaj unuope en la du dekduoj da ovoj, kiujn la tre kon-fuzita laktisto liveris al onklino Pe-tunjo tra la salona fenestro. Dum onklo Verno kolerege telefonis al la Poŝta Servo kaj la laktejo, provante trovi iun kiu meritas plendojn, onklino Petunjo diserigis la leterojn en sia likvigilo.

“Who on earth wants to talk to you this badly?” Dudley asked Harry in amaze-ment. “Kiu en la mondo volas tiom paroli al vi?” Dadli mirigite demandis al Hari.

On Sunday morning, Uncle Vernon sat down at the breakfast table looking tired and rather ill, but happy. Je la dimanĉa mateno, onklo Verno sidiĝis ĉe la manĝotablo, aspektante lace kaj iomete malsane, sed kontente.

“No post on Sundays,” he reminded them cheerfully as he spread marmalade on his newspapers, “no damn letters today —” “Poŝto ne venas dimanĉojn,” li feliĉe rememorigis ilin dum li ŝmiris marma-ladon sur sia tagĵurnalo, “hodiaŭ nen-iom da damnindaj leteroj –“

Something came whizzing down the kitchen chimney as he spoke and caught him sharply on the back of the head. Next moment, thirty or forty letters came pelt-ing out of the fireplace like bullets. The Dursleys ducked, but Harry leapt into the air trying to catch one. Io zumis tra la kuireja kameno dum li parolis kaj akute trafis la malantaŭon de lia kapo. Tuj kuglis el la kameno tridek aŭ kvardek leteroj. La Durslioj kaŭris, sed Hari saltis en la aeron, pro-vante kapti unu.“

“Out! OUT!” “El! EL!”

Uncle Vernon seized Harry around the waist and threw him into the hall. When Aunt Petunia and Dudley had run out with their arms over their faces, Uncle Vernon slammed the door shut. They could hear the letters still streaming into the room, bouncing off the walls and floor. Onklo Verno kaptis Hari ĉe la talio kaj ĵetis lin en la koridoron. Kiam onklino Petunjo kaj Dadli elkuris kun la brakoj ŝirmantaj la vizaĝojn, onklo Verno frapfermegis la pordon. Li povis aŭdi la leterojn, ankoraŭ fluantajn en la ĉambron, resaltantajn de la muroj kaj planko.

“That does it,” said Uncle Vernon, trying to speak calmly but pulling great tufts out of his mustache at the same time. I want you all back here in five minutes ready to leave. We're going away. Just pack some clothes. No arguments!” “Nu, jen la fino,” diris onklo Verno, provante trankvile paroli sed sam-tempe eltirante grandajn tufojn el la liphararo. “Revenu post ne pli ol kvin minutoj, pretaj por foriri. Ni foriros. Paku kelkajn vestaĵojn. Ne disputu!”

He looked so dangerous with half his mus-tache missing that no one dared argue. Ten minutes later they had wrenched their way through the boarded-up doors and were in the car, speeding toward the highway. Dudley was sniffling in the back seat; his father had hit him round the head for hold-ing them up while he tried to pack his television, VCR, and computer in his sports bag. Li aspektis tiel danĝere, pro manko de duono de la liphararo, ke neniu kuraĝis disputi. Post dek minutoj ili deŝiris la najlitajn pordojn kaj estis en la aŭto, forrapidante al la aŭtoŝoseo. Dadli snu-fadis en la malantaŭa seĝo; lia patro estis batinta lin ĉe la kapo pro prokrastado dum li provis paki siajn televidilon, vidbendilon kaj komputi-lon en sia sportvalizeto.

They drove. And they drove. Even Aunt Petunia didn't dare ask where they were going. Every now and then Uncle Vernon would take a sharp turn and drive in the opposite direction for a while. “Shake'em off... shake 'em off,” he would mutter whenever he did this. Ili veturis. Kaj pluveturis. Eĉ onklino Petunjo ne kuraĝis demandi, kien ili iras. Foje onklo Verno akute turnis ilin kaj veturis kontraŭdirekte dum iom da tempo. “Eviti ilin … eviti ilin,” li mur-muretis kiam ajn li tion faris.

They didn't stop to eat or drink all day. By nightfall Dudley was howling. He'd never had such a bad day in his life. He was hungry, he'd missed five television pro-grams he'd wanted to see, and he'd never gone so long without blowing up an alien on his computer. La tutan tagon ili ne haltis por manĝi aŭ trinki. Je la noktiĝo Dadli estis jam hurlanta. Neniam en la vivo li spertis tagon tiel malbonan. Li malsatis, li maltrafis kvin vidindajn televidpro-gramerojn, kaj neniam li pasigis tiom da tempo sen detrui aliplanedanon en la komputilo.

Uncle Vernon stopped at last outside a gloomy-looking hotel on the outskirts of a big city. Dudley and Harry shared a room with twin beds and damp, musty sheets. Dudley snored but Harry stayed awake, sitting on the windowsill, staring down at the lights of passing cars and wondering... Onklo Verno finfine haltis ekster mal-gaja hotelo en antaŭurbo de metropolo. Dadli kaj Hari dividis ĉambron kun du litoj kaj humidaj, mucidaj kovriloj. Dadli ronkadis, sed Hari restis mal-dormanta, sidante sur la fenestrobreto, rigardante malsupren al la lumoj de preterirantaj aŭtoj kaj scivolante …

They ate stale cornflakes and cold tinned tomatoes on toast for breakfast the next day. They had just finished when the owner of the hotel came over to their table. Por la postataga matenmanĝo ili manĝis maizflokojn kaj malvarmajn elladigitajn tomatojn sur rostita pano. Ili ĵus finis kiam la hotelestrino venis al ilia tablo.

“'Scuse me, but is one of you Mr. H. Pot-ter? Only I got about an 'undred of these at the front desk.” “Pardonon, sed ĉu inter vi estas iu s-ro H. Potter? Mi ’avas pli-malpli centon da ĉi tiuj ĉe la komizejo.”

She held up a letter so they could read the green ink address: Ŝi levis leteron tiel, ke ili povu legi la verdinkan adreson:

Mr. H. Potter S-ro H. Potter
Room 17 Ĉambro 17
Railview Hotel Relvida Hotelo
Cokeworth Koaksvillo

Harry made a grab for the letter but Uncle Vernon knocked his hand out of the way. The woman stared. Hari ekcelis la leteron, sed onklo Verno frapis lian manon flanken. La virino vastigis la okulojn.

“I'll take them,” said Uncle Vernon, stand-ing up quickly and following her from the dining room. “Mi akceptos ilin,” diris onklo Verno, tuj ekstarante kaj sekvante ŝin el la manĝosalono.


Последний раз редактировалось palaman Пн фев 18, 2013 22:45 pm, всего редактировалось 1 раз.

Вернуться к началу
 Профиль  
Ответить с цитатой  
 Заголовок сообщения:
СообщениеДобавлено: Пн фев 18, 2013 22:21 pm 
Не в сети
Fervora Forumano
Fervora Forumano

Зарегистрирован: Ср июл 22, 2009 22:01 pm
Сообщения: 3054
Откуда: Россия
Wouldn't it be better just to go home, dear?” Aunt Petunia suggested timidly, hours later, but Uncle Vernon didn't seem to hear her. Exactly what he was looking for, none of them knew. He drove them into the middle of a forest, got out, looked around, shook his head, got back in the car, and off they went again. The same thing happened in the middle of a plowed field, halfway across a suspension bridge, and at the top of a multilevel parking ga-rage. “Ĉu ne estus pli bone simple iri he-jmen, kara?” timeme sugestis onklino Petunjo, post horoj, sed Onklo Verno ŝajne ne aŭdis ŝin. Ĝuste kion li serĉis, tion neniu el ili sciis. Li veturigis ilin al la mezo de arbaro, elpaŝis, ĉirkaŭri-gardis, kapneis, reeniris la aŭton kaj, jen, ili reforiris. La samo okazis meze de plugita kampo, duonvoje trans pen-doponto, kaj supre de pluretaĝa aŭtejo.

“Daddy's gone mad, hasn't he?” Dudley asked Aunt Petunia dully late that after-noon. Uncle Vernon had parked at the coast, locked them all inside the car, and disappeared. “Paĉjo freneziĝis, ĉu ne?” Dadli mal-sprite demandis al onklino Petunjo, malfrue en tiu posttagmezo. Onklo Verno estis haltinta ĉe la marbordo, ŝlosinta ilin en la aŭto, kaj malaperinta.

It started to rain. Great drops beat on the roof of the car. Dud ley sniveled. Ekpluvis. Gutegoj tamburadis sur la supro de la aŭto. Dadli snufaĉis.

“It's Monday,” he told his mother. “The Great Humberto's on tonight. I want to stay somewhere with a television. “ “Estas lundo,” li informis sian patri-non. “La Granda Umberto prezentotas ĉivespere. Mi volas resti ie kun televidilo.”

Monday. This reminded Harry of some-thing. If it was Monday—and you could usually count on Dudley to know the days the week, because of television—then to-morrow, Tuesday, was Harry's eleventh birthday. Of course, his birthdays were never exactly fun—last year, the Dursleys had given him a coat hanger and a pair of Uncle Vernon's old socks. Still, you were-n't eleven every day. Lundo. Tio rememorigis Hari pri io. Se ja estas lunde – kaj oni povis fidi, ke Dadli scias la semajntagojn, pro la televido – do morgaŭ, mardo, estos la dek unua naskiĝdatreveno de Hari. Kompreneble, liaj datrevenoj kutime ne estis ĝojigaj – pasintjare, la Durslioj donacis al li jakopendigilon kaj du malnovajn ŝtrumpojn de onklo Verno. Tamen, oni ne dekunujariĝas ĉiutage.

Uncle Vernon was back and he was smil-ing. He was also carrying a long, thin package and didn't answer Aunt Petunia when she asked what he'd bought. Revenis onklo Verno, kaj li ridetadis. Li ankaŭ kunportis longan, maldikan pakaĵon, kaj ne respondis al onklino Petunjo kiam ŝi demandis, kion li aĉetis.

“Found the perfect place!” he said. “Come on! Everyone out!” “Mi trovis perfektan lokon!” li diris. “Venu! Ĉiu el!”

It was very cold outside the car. Uncle Vernon was pointing at what looked like a large rock way out at sea. Perched on top of the rock was the most miserable little shack you could imagine. One thing was certain, there was no television in there. Estis malvarmege ekster la aŭto. Onklo Verno fingromontris ion, kiu ŝajne es-tis rokego for en la maro. Alkroĉiĝis sur la roko la plej eble mizera kabana-ĉeto. Nepre ne troviĝis televidilo tie.

“Storm forecast for tonight!” said Uncle Vernon gleefully, clapping his hands to-gether. “And this gentleman's kindly agreed to lend us his boat!” “Ŝtormprognozo por la nokto!” diris onklo Verno, gaje kunfrapante siajn manojn. “Kaj tiu sinjoro afable kon-sentis prunti al ni sian boaton!”

A toothless old man came ambling up to them, pointing, with a rather wicked grin, at an old rowboat bobbing in the iron-gray water below them. Maljuna sendentulo vage venis al ili, indikante al ili, kun grimaco iom mala-fabla, malnovan remboaton, kiu balan-ciĝis sur la fergriza akvo sub ili.

“I've already got us some rations,” said Uncle Vernon, “so all aboard!” “Mi jam aĉetis provizojn,” diris onklo Verno, “do ĉiu enboatiĝu!”

It was freezing in the boat. Icy sea spray and rain crept down their necks and a chilly wind whipped their faces. After what seemed like hours they reached the rock, where Uncle Vernon, slipping and sliding, led the way to the broken-down house. Estis frostige en la boato. Glacieca marŝprucaĵo kaj pluvo rampis laŭ iliaj koloj kaj malvarma vento vipis iliajn vizaĝojn. Ŝajne post horoj ili atingis la rokon, kie onklo Verno, glate glitante, kondukis ilin al la kaduka domo.

The inside was horrible; it smelled strongly of seaweed, the wind whistled through the gaps in the wooden walls, and the fireplace was damp and empty. There were only two rooms. La interno estis aĉa; ĝi forte odoris je fuko, la vento fajfis tra truoj en la lig-naj muroj, kaj la kameno estis malseka kaj malplena. Estis nur du ĉambroj.

Uncle Vernon's rations turned out to be a bag of chips each and four bananas. He tried to start a fire but the empty chip bags just smoked and shriveled up. La provizoj de onklo Verno estis kvar bananoj kaj po unu paketo da terpom-fritoj. Li provis krei fajron, sed la malplenaj frito-paketoj nur fumis kaj ŝrumpis.

“Could do with some of those letters now, eh?” he said cheerfully. “Ni povus nun utiligi kelkajn el tiuj leteroj, ĉu ne?” li gaje diris.

He was in a very good mood. Obviously he thought nobody stood a chance of reaching them here in a storm to deliver mail. Harry privately agreed, though the thought didn't cheer him up at all. Li estis en bonega humoro. Li evidente pensis, ke tute neniu povos atingi ilin ĉi tie en tempesto por liveri poŝtaĵojn. Hari private konsentis, sed la penso tute ne feliĉigis lin.

As night fell, the promised storm blew up around them. Spray from the high waves splattered the walls of the hut and a fierce wind rattled the filthy windows. Aunt Pe-tunia found a few moldy blankets in the second room and made up a bed for Dud-ley on the moth-eaten sofa. She and Uncle Vernon went off to the lumpy bed next door, and Harry was left to find the softest bit of floor he could and to curl up under the thinnest, most ragged blanket. Je noktiĝo, la promesita ŝtormo kreskis ĉirkaŭ ili. Ŝprucaĵoj de la altaj ondoj aspergis la murojn de la kabano, kaj feroca vento skuis la malpuregajn fenestrojn. Onklino Petunjo trovis kel-kajn ŝimajn kovraĵojn en la dua ĉam-bro kaj faris liton por Dadli sur la tine-mordita kanapo. Ŝi kaj onklo Verno foriris al la malebena lito en la apuda ĉambro kaj lasis al Hari trovi la plej molan lokon sur la planko kaj ekkuŝi sub la plej maldika, tre ĉifoneca kov-raĵo.

The storm raged more and more fero-ciously as the night went on. Harry could-n't sleep. He shivered and turned over, try-ing to get comfortable, his stomach rum-bling with hunger. Dudley's snores were drowned by the low rolls of thunder that started near midnight. The lighted dial of Dudley's watch, which was dangling over the edge of the sofa on his fat wrist, told Harry he'd be eleven in ten minutes' time. He lay and watched his birthday tick nearer, wondering if the Dursleys would remember at all, wondering where the let-ter writer was now. La tempesto pli kaj pli furioziĝis dum la nokto pasis. Hari ne povis dormi. Li tremis pro malvarmo kaj turniĝadis, provante komfortiĝi; la ventro grum-blis pro malsato. La ronkojn de Dadli dronigis la tondroj, kiuj komenciĝis ĝuste antaŭ la noktomezo. La luma vi-zaĝo sur la brakhorloĝo de Dadli, kiu pendis de la kanapo sur ties grasa po-jno, informis al Hari, ke post dek minutoj li iĝos dekunujara. Li kuŝis kaj rigardis sian datrevenon tiktake pliproksimiĝi, scivolante, ĉu la Durslioj entute rememoros, scivolante, kie nun estas la leterverkanto.

Five minutes to go. Harry heard something creak outside. He hoped the roof wasn't going to fall in, although he might be warmer if it did. Four minutes to go. Maybe the house in Privet Drive would be so full of letters when they got back that he'd be able to steal one somehow. Restis kvin minutoj. Hari aŭdis ion knari ekstere. Li esperis, ke la teg-mento ne enfalos, kvankam se ĝi farus tion, eble estus pli varme al li. Restis kvar minutoj. Eble la domo ĉe Ligustra Vojo estos tiel plenŝtopita de leteroj je ilia reveno, ke li iel povos ŝteli unu el ili.

Three minutes to go. Was that the sea, slapping hard on the rock like that? And (two minutes to go) what was that funny crunching noise? Was the rock crumbling into the sea? Restis tri minutoj. Ĉu tiu plaŭdado sur la roko estis la maro? Kaj (restis du minutoj) kio estis tiu stranga maĉa sono? Ĉu la roko disfalas en la maron?

One minute to go and he'd be eleven. Thirty seconds... twenty ...ten... nine—maybe he'd wake Dudley up, just to annoy him—three... two... one... Restis unu minuto, kaj li fariĝos de-kunujara. Tridek sekundoj … dudek … dek – naŭ – eble li vekos Dadli, nur por ĝeni lin – tri – du – unu –

BOOM. PUM!

The whole shack shivered and Harry sat bolt upright, staring at the door. Someone was outside, knocking to come in. La tuta kabaneto ektremis, kaj Hari eksidis, rigardante la pordon. Iu ek-stere estis frapanta sur ĝi.

CHAPTER FOUR Ĉapitro kvar

THE KEEPER OF THE KEYS La Gardisto de l’ Ŝlosiloj

BOOM. They knocked again. Dudley jerked awake. “Where's the cannon?” he said stupidly. PUM. Ili refoje frapegis. Dadli vekiĝis. “Kie estas la kanono?” li stulte diris.

There was a crash behind them and Uncle Vernon came skidding into the room. He was holding a rifle in his hands—now they knew what had been in the long, thin package he had brought with them. Knalis malantaŭ ili kaj onklo Verno glitis en la ĉambron. Troviĝis en siaj manoj pafilo – nun ili sciis, kio estis en tiu longa, maldika pakaĵo, kiun li kun-portis.

“Who's there?” he shouted. “I warn you—I'm armed!” “Kiu estas?” li kriis. “Jen averto – mi estas armita!”

There was a pause. Then — Paŭzis. Tiam –

SMASH! KRAŜ!

The door was hit with such force that it swung clean off its hinges and with a deafening crash landed flat on the floor. La pordo batiĝis per tia fortego, ke ĝi entute leviĝis de la ĉarniroj kaj kun surdiga krako falis sterniĝante sur la plankon.

A giant of a man was standing in the door-way. His face was almost completely hid-den by a long, shaggy mane of hair and a wild, tangled beard, but you could make out his eyes, glinting like black beetles under all the hair. Giganta homo staris en la pordo. Lian vizaĝon preskaŭ tute kaŝis longa, densa hararo kaj sovaĝa, implikita barbo, sed oni povis vidi la okulojn, kiuj glimis kiel nigraj skaraboj sub la amaso de hararo.

The giant squeezed his way into the hut, stooping so that his head just brushed the ceiling. He bent down, picked up the door, and fitted it easily back into its frame. The noise of the storm outside dropped a little. He turned to look at them all. La giganto puŝis sin en la kabaneton, kliniĝante por ke lia kapo nur tuŝetu la plafonon. Li klinis sin, levis la pordon, kaj facile remetis ĝin en sian kadron. Iom mallaŭtiĝis la sono de la ekstera tempesto. Li turnis sin por rigardi ilin.

“Couldn't make us a cup o' tea, could yeh? It's not been an easy journey...” “ Ĉu vi bonvoles fari por ni tason d’ teo? La vojaĝ’ n’est’s facila…”

He strode over to the sofa where Dudley sat frozen with fear. “Budge up, yeh great lump,” said the stranger. Li paŝegis al la kanapo, kie Dadli sidis, rigida pro timego. “Cedu flank’n, vi granda bul’,” diris la fremdulo.

Dudley squeaked and ran to hide behind his mother, who was crouching, terrified, behind Uncle Vernon. Dadli blekis kaj kuris por kaŝi sin ma-lantaŭ sia patrino, kiu kaŭris, terurite, malantaŭ onklo Verno.

“An' here's Harry!” said the giant. “Kaj jen ’Ari!” diris la giganto.

Harry looked up into the fierce, wild, shadowy face and saw that the beetle eyes were crinkled in a smile. Hari rigardis tiun ferocan, sovaĝan, ombran vizaĝon kaj vidis, ke la skarabo-okuloj ridetis.

“Las' time I saw you, you was only a baby,” said the giant. “Yeh look a lot like yet dad, but yeh've got yet mom's eyes.” “M’ lastfoje vid’s vin kiam v’ est’s nura beb’,” diris la giganto. “Vi multe s’miles vi’n paĉjon, sed vi ’aves l’ okulojn de l’ panjo.”

Uncle Vernon made a funny rasping noise. Onklo Verno faris strangan raspan sonon.

I demand that you leave at once, sit!” he said. “You are breaking and entering!” “Foriru tuj, sinjoro!” li diris. “Vi in-vadis nian domon!”

“Ah, shut up, Dursley, yeh great prune,” said the giant; he reached over the back of the sofa, jerked the gun out of Uncle Vernon's hands, bent it into a knot as eas-ily as if it had been made of rubber, and threw it into a corner of the room. “ ’A, ĉit, Dursli, vi granda sekpruno,” diris la giganto. Li etendis siajn manojn trans la dorson de la kanapo, kaptis la pafilon de onklo Verno, no-digis ĝin facile kvazaŭ ĝi estus kaŭ-ĉuka, kaj ĵetis ĝin al angulo de la ĉam-bro.

Uncle Vernon made another funny noise, like a mouse being trodden on. Onklo Verno faris alian strangan sonon, similan al muso surtretata.

“Anyway—Harry,” said the giant, turning his back on the Dursleys, “a very happy birthday to yeh. Got summat fer yeh here—I mighta sat on it at some point, but it'll taste all right.” “Cetere – ’Ari,” diris la giganto, tur-nante la dorson al la Durslioj, “al vi tre f’liĉan datr’venon. Mi ’aves jon por vi ĉi tie – eble mi sursid’s ĝin, iam, sed ĝi tam’n bongustes.”

From an inside pocket of his black over-coat he pulled a slightly squashed box. Harry opened it with trembling fingers. Inside was a large, sticky chocolate cake with Happy Birthday Harry written on it in green icing. El interna poŝo de sia nigra mantelo li prenis iomete premitan skatolon. Hari per tremantaj fingroj malfermis ĝin. En ĝi troviĝas granda, glueca ĉokolada kuko kun Feliĉan Datrevenon Hari skribita sur ĝi per verda glazuro.

Harry looked up at the giant. He meant to say thank you, but the words got lost on the way to his mouth, and what he said instead was, “Who are you?” Hari turnis la okulojn supren al la gi-ganto. Li volis diri dankon, sed la vorto perdiĝis survoje al la buŝo, kaj li anstataŭe elbuŝigis, “Kiu vi estas?”

The giant chuckled. La giganto ridklukis.

“True, I haven't introduced meself. Rubeus Hagrid, Keeper of Keys and Grounds at Hogwarts.” “Verdir’, m’ ne pr’zent’s min. Rubeo ’Agrid, Gardisto de l’ Ŝlosiloj kaj Bi-eno ĉe Porkalo.”

He held out an enormous hand and shook Harry's whole arm. Li etendis grandegan manon kaj pre-mis la tutan brakon de Hari. “Ĉu teon, do?”

“What about that tea then, eh?” he said, rubbing his hands together. “I'd not say no ter summat stronger if yeh've got it, mind.” li diris, kunfrotante la manojn. “M’ ne r’fuzus jon pli fortikan, se vi ’aves ĝin, sciu.”

His eyes fell on the empty grate with the shriveled chip bags in it and he snorted. He bent down over the fireplace; they couldn't see what he was doing but when he drew back a second later, there was a roaring fire there. It filled the whole damp hut with flickering light and Harry felt the warmth wash over him as though he'd sunk into a hot bath. Liaj okuloj trovis la malplenan fajrejon kun la ŝrumpintaj fritaĵo-paketoj, kaj li ekronkis. Li klinis sin al la kameno; ili ne povis vidi, kion li faras, sed kiam li retiriĝis post sekundo, tie estis tondra fajrego. Ĝi plenigis la tutan malsekan kabaneton per flagranta lumo, kaj Hari sentis la varmecon lavi lin kvazaŭ li estus trempiĝanta en varma bano.

The giant sat back down on the sofa, which sagged under his weight, and began taking all sorts of things out of the pockets of his coat: a copper kettle, a squashy package of sausages, a poker, a teapot, several chipped mugs, and a bottle of some amber liquid that he took a swig from before starting to make tea. Soon the hut was full of the sound and smell of siz-zling sausage. Nobody said a thing while the giant was working, but as he slid the first six fat, juicy, slightly burnt sausages from the poker, Dudley fidgeted a little. Uncle Vernon said sharply, “Don't touch anything he gives you, Dudley.” La giganto residiĝis sur la kanapo, kiu kurbiĝis sub lia pezo, kaj komencis elpoŝigi el sia mantelo diversajn aĵojn: kupran kaldroneton, senforman paka-ĵon kun kolbasoj, rostostangon, teujon, kelkajn breĉetitajn kruĉojn, kaj botelon kun ia sukcenkolora likvaĵo, el kiu li prenis gluton antaŭ ol li komencis fari teon. La kabaneto baldaŭ pleniĝis je la sono kaj aromo de siblantaj kolbasoj. Neniu parolis dum la giganto laboris, sed kiam li deglitigis la ses unuajn grasajn, sukajn, iomete bruligitajn kol-basojn de la stango, Dadli iomete moviĝis. Onklo Verno akre diris, “Ne tuŝu ion ajn, kion li donos al vi, Dadli.”

The giant chuckled darkly. La giganto sinistre ridklukis.

“Yet great puddin' of a son don' need fat-tenin' anymore, Dursley, don' worry.” “Via granda filpudingo ne b’zones plian grasigon, Dursli, ne ĉagr’niĝu.”

He passed the sausages to Harry, who was so hungry he had never tasted anything so wonderful, but he still couldn't take his eyes off the giant. Finally, as nobody seemed about to explain anything, he said, “I'm sorry, but I still don't really know who you are.” Li transdonis la kolbasojn al Hari, kiu tiom malsatis, ke li neniam antaŭe gus-tis ion ajn tiel mirindan, sed li ankoraŭ ne povis demovi sian rigardon de la giganto. Finfine, ĉar neniu ŝajne pretis klarigi ion ajn, li diris, “Mi bedaŭras, sed mi ankoraŭ ne vere scias, kiu vi estas.”

The giant took a gulp of tea and wiped his mouth with the back of his hand. La giganto englutis teon kaj viŝis la buŝon per la mandorso.

“Call me Hagrid,” he said, “everyone does. An' like I told yeh, I'm Keeper of Keys at Hogwarts—yeh'll know all about Hogwarts, o' course. “Nomu min ’Agrid,” li diris, “tion fares ĉiu. Kaj, ki’l mi dir’s al vi, m’ estes la Gardisto de l’ Ŝlosiloj ĉe Porkalo – vi kompreneble scies ĉion pri Porkalo.”

“Er—no,” said Harry. “Nu – ne,” diris Hari.

Hagrid looked shocked. Hagrid konsterniĝis.

“Sorry,” Harry said quickly. “Mi pardonpetas,” diris Hari.

“Sony?” barked Hagrid, turning to stare at the Dursleys, who shrank back into the shadows. “It' s them as should be sorry! I knew yeh weren't gettin' yer letters but I never thought yeh wouldn't even know abou' Hogwarts, fer cryin' out loud! Did yeh never wonder where yet parents learned it all?” “Vi pard’npetes?” koleris Hagrid, tur-nante sin por fiksi sian rigardon al la Durslioj, kiuj emis retiriĝi en la om-brojn. “Ili devus pard’npeti! Mi sci’s, ke vi ne ricev’s viajn leterojn, sed m’ neniam s’poz’s, ke vi eĉ ne scius pri Porkalo, je ĉielo! Ĉu vi neniam scivol’s, kie viaj gepatroj lern’s ĝin?”

“All what?” asked Harry. “Kion?” demandis Hari.

“ALL WHAT?” Hagrid thundered. “Now wait jus' one second!” “KION?” tondris Hagrid. “Unu mo-menton!”

He had leapt to his feet. In his anger he seemed to fill the whole hut. The Dursleys were cowering against the wall. Li ekstaris. Pro sia kolero li ŝajnis plenigi la tutan kabaneton. La Durslioj timante kaŭris apud la muro.

“Do you mean ter tell me,” he growled at the Dursleys, “that this boy—this boy!—knows nothin' abou'—about ANYTHING?” “Ĉu vi voles diri al mi,” li graŭlis al la Durslioj, “ke ĉi tiu knabo – ĉi knabo! – scies nenion pri – pri IO AJN?”

Harry thought this was going a bit far. He had been to school, after all, and his marks weren't bad. Hari opiniis tion troigo. Li ja iris al lernejo, kaj liaj notoj estis bonaj.

“I know some things,” he said. “I can, you know, do math and stuff.” “Mi scias kelkajn aferojn,” li diris. “Mi povas, nu, fari matematikon kaj tia-ĵojn.”

But Hagrid simply waved his hand and said, “About our world, I mean. Your world. My world. Yer parents' world.” Sed Hagrid nur gestis kaj diris, “Pri nia mondo, mi d’mandes. Via mondo. Mia mondo. La mondo de viaj g’patroj.”

“What world?” “Kiu mondo?”

Hagrid looked as if he was about to ex-plode. Hagrid aspektis kvazaŭ li estis eksplo-donta.

“DURSLEY!” he boomed. “DURSLI!” li muĝis.

Uncle Vernon, who had gone very pale, whispered something that sounded like “Mimblewimble.” Hagrid stared wildly at Harry. Onklo Verno, tre pala, flustris ion, kies sono estis “Mmlmml.” Hagrid malk-viete rigardis al Hari.

“But yeh must know about yet mom and dad,” he said. “I mean, they're famous. You're famous.” “Sed vi certe scies pri viaj g’paĉjoj,” li diris. “Ili ja estes famaj. Vi estes fama.”

“What? My—my mom and dad weren't famous, were they?” “Ĉu? Miaj – miaj gepatroj ne estis famaj, ĉu?”

“Yeh don' know... yeh don' know...” Hagrid ran his fingers through his hair, fixing Harry with a bewildered stare. “V’ ne scies … v’ ne scies …” Hagrid fingrokombis al si la hararon, fiksante al Hari konfuzitan rigardon.

“Yeh don' know what yeh are?” he said finally. “V’ ne scies, kio vi estes?” li finfine diris.

Uncle Vernon suddenly found his voice. Onklo Verno subite regajnis sian vo-ĉon.

“Stop!” he commanded. “Stop right there, sit! I forbid you to tell the boy anything!” “Ĉesu!” li komandis. “Tuj ĉesu, sin-joro! Mi malpermesas al vi diri ion tian al la knabo!”

A braver man than Vernon Dursley would have quailed under the furious look Hagrid now gave him; when Hagrid spoke, his every syllable trembled with rage. Viro pli kuraĝa ol Verno Dursli perdus tiun kuraĝon je la furioza rigardo, kiun Hagrid nun direktis al li. Kiam Hagrid parolis, ĉiu lia silabo tremis pro kol-erego.

“You never told him? Never told him what was in the letter Dumbledore left fer him? I was there! I saw Dumbledore leave it, Dursley! An' you've kept it from him all these years?” “Vi n’niam inform’s lin? N’niam dir’s al li, kio estes en la letero, kiun Zom-burdo las’s por li? M’ est’s tie! Mi vid’s Zomburdon lasi ĝin, Dursli! Kaj vi kaŝ’s ti’n de li dum tiom da jaroj?”

“Kept what from me?” said Harry eagerly. “Kaŝis kion de mi?” avide diris Hari.

“STOP! I FORBID YOU!” yelled Uncle Vernon in panic. ‘ĈESU! MI MALPERMESAS!” panike ekkriis onklo Verno.

Aunt Petunia gave a gasp of horror. Onklino Petunjo anhelis pro hororo.

“Ah, go boil yet heads, both of yeh,” said Hagrid. “Harry—yet a wizard.” “Nu, f’riru kaj boligu al vi la kapojn, ambaŭ,” diris Hagrid. “ ’Ari – vi estes sorĉist’.”

There was silence inside the hut. Only the sea and the whistling wind could be heard. Silentis en la kabaneto. Aŭdeblis nur la maro kaj la fajfado de la vento.

“— a what?” gasped Harry. “Mi estas kio?” anhelis Hari.

“A wizard, o' course,” said Hagrid, sitting back down on the sofa, which groaned and sank even lower, “an' a thumpin' good'un, I'd say, once yeh've been trained up a bit. With a mum an' dad like yours, what else would yeh be? An' I reckon it's abou' time yeh read yer letter.” “Sorĉist’, kompreneble,” diris Hagrid, residiĝante sur la kanapo, kiu ĝemis kaj subiris iomete pli, “kaj plaŭdinde elstara vi estos post jom da edukado, mi dirus. Kun tiaj gepaĉjoj, ĉu vi povus esti alia? Kaj mi op’nies, ke jam la temp’ estes, ke vi legu vian leteron.”

Harry stretched out his hand at last to take the yellowish envelope, addressed in em-erald green to Mr. H. Potter, The Floor, Hut-on-the-Rock, The Sea. He pulled out the letter and read: Hari etendis la manon, finfine, por ak-cepti la flavkoloran koverton, smerald-verde direktitan al S-ro H. Potter, La Planko, Kabaneto-sur-Roko, La Maro. Li elprenis la leteron kaj legis:

HOGWARTS SCHOOL of WITCHCRAFT and WIZARDRY PORKALA AKADEMIO DE MAGIO KAJ SORĈADO

Headmaster: ALBUS DUMBLEDORE Lernejestro: Albus Zomburdo

(Order of Merlin, First Class, Grand Sorc., Chf. Warlock, Supreme Mugwump, Inter-national Confed. of Wizards) (Ordeno de Merlino, Unua Klaso, Granda Sorĉisto, Ĉefa Mago, Supera Estro, Internacia Konfederacio de Sor-ĉistoj)

Dear Mr. Potter, Estimata s-ro Potter,

We are pleased to inform you that you have been accepted at Hogwarts School of Witchcraft and Wizardry. Please find en-closed a list of all necessary books and equipment. Estas plezuro por ni povi informi vin, ke vi estas registrita ĉe la Porkala Akademio de Magio kaj Sorĉado. Bonvolu trovi, ĉi-kune, liston de ĉiuj bezonataj libroj kaj ekipaĵoj.

Term begins on September 1. We await your owl by no later than July 31. Yours sincerely, La lernperiodo komenciĝos la 1an de septembro. Ni atendas vian strigon plej malfrue la 31an de julio. Sincere salu-tas vin,

Minerva McGonagall, Minerva MakGongal

Deputy Headmistress Viclernejestro

Questions exploded inside Harry's head like fireworks and he couldn't decide which to ask first. After a few minutes he stammered, “What does it mean, they await my owl?” Demandoj knalis en la kapo de Hari kiel artfajraĵoj, kaj li ne povis decidi, per kiu komenci la demandadon. Post kelkaj minutoj li ekbalbutis, “Kion signifas, ke ili atendas mian strigon?”

“Gallopin' Gorgons, that reminds me,” said Hagrid, clapping a hand to his fore-head with enough force to knock over a cart horse, and from yet another pocket inside his overcoat he pulled an owl—a real, live, rather ruffled-looking owl—a long quill, and a roll of parchment. “Galopantaj Gorgonoj, tio r’memoriges min,” diris Hagrid, fra-pante sian frunton sufiĉe forte por faligi tirĉevalon, kaj el alia poŝo en sia mantelo li prenis strigon, – veran, vi-vantan, iom taŭzitan strigon – longan plumon kaj rulaĵon de pergameno.

With his tongue between his teeth he scribbled a note that Harry could read up-side down: Dear Professor Dumbledore, Given Harry his letter. Metinte la langon inter la dentoj, li skribaĉis noton, kiun Hari povis legi renversitan: Kara Prof. Zomburdo, donis al Hari la leteron.

Taking him to buy his things tomorrow. Weather's horrible. Hope you're Well Morgaŭ gvidos lin aĉeti aĵojn. Vetero aĉas. Esperas ĉio bona ĉe vi.

Hagrid rolled up the note, gave it to the owl, which clamped it in its beak, went to the door, and threw the owl out into the storm. Then he came back and sat down as though this was as normal as talking on the telephone. Hagrid rulis la noton kaj donis ĝin al la strigo, kiu prenis ĝin en la beko. Li iris al la pordo kaj elĵetis la strigon en la tempeston. Tiam li revenis kaj sidiĝis, kvazaŭ tio estis same ordinara kiel pa-roli telefone.

Harry realized his mouth was open and closed it quickly. Hari ekkonsciis, ke lia buŝo pendas malfermite, kaj rapide refermis ĝin.

“Where was I?” said Hagrid, but at that moment, Uncle Vernon, still ashen-faced but looking very angry, moved into the firelight. “Pri kio, do?” diris Hagrid, sed tiu-momente, onklo Verno, kun vizaĝo ankoraŭ cindre griza, sed aspektante tre kolere, eniris la fajrolumon.

“He's not going,” he said. “Li ne iros,” li diris.

Hagrid grunted. Hagrid gruntis.

“I'd like ter see a great Muggle like you stop him,” he said. “Mi volus vidi moglon ki’l vin mal’elpi ti’n,” li diris.

“A what?” said Harry, interested. “Kion?” diris Hari, interesite.

“A Muggle,” said Hagrid, “it's what we call nonmagic folk like thern. An' it's your bad luck you grew up in a family o' the biggest Muggles I ever laid eyes on.” “Moglo,” diris Hagrid. “Tiel ni nomes nemagjulojn ki’l ilin. Kaj vi malb’nŝances pro tio, ke vi vives en fam’lio de l’ plej moglaj mogloj, kiajn mi jam ajn vid’s.”

“We swore when we took him in we'd put a stop to that rubbish,” said Uncle Vernon, “swore we'd stamp it out of him! Wizard indeed!” “Akceptante lin, ni ĵuris, ke ni ĉesigos tiun galimation,” diris onklo Verno, “ĵuris, ke ni resanigos lin de tio! Sor-ĉisto, fi!”

“You knew?” said Harry. “You knew I'm a—a wizard?” “Vi sciis?” diris Hari. “Ĉu vi sciis, ke mi estas – estas sorĉisto?”

“Knew!” shrieked Aunt Petunia suddenly. “Knew! Of course we knew! How could you not be, my dratted sister being what she was? Oh, she got a letter just like that and disappeared off to that-that school-and came home every vacation with her pock-ets full of frog spawn, turning teacups into rats. I was the only one who saw her for what she was—a freak! But for my mother and father, oh no, it was Lily this and Lily that, they were proud of having a witch in the family!” “Sciis!” ekkriĉis onklino Petunjo. “Sciis! Kompreneble ni sciis! Kiel vi povus ne esti, kiam mia aĉa fratino es-tis tia, kia ŝi estis? Jes, ŝi ricevis ĝuste tian leteron kaj malaperis al tiu – tiu lernejo – kaj revenis hejmen je ĉiu fe-rio kun poŝoj plenplenaj je ranovoj, kaj transformante tetasojn al ratoj. Sole mi vidis, kia ŝi estis – fistranga! Sed por miaj gepatroj, ho ne, estis Lilio diris tion kaj Lilio faris ĉi tion, ili tiom fieris havi sorĉistinon en la familio!”

She stopped to draw a deep breath and then went ranting on. It seemed she had been wanting to say all this for years. Ŝi ĉesis por profunde enspiri, kaj tiam plu furiozis. Ŝajne ŝi volis diri ĉion dum jaroj.

“Then she met that Potter at school and they left and got married and had you, and of course I knew you'd be just the same, just as strange, just as—as—abnormal—and then, if you please, she went and got herself blown up and we got landed with you!” “Tiam ŝi renkontis tiun Potter ĉe la lernejo kaj ili foriris kaj geedziĝis kaj naskis vin, kaj mi kompreneble sciis, ke vi estos same stranga, same – same – nenormala – kaj tiam, por tiel diri, ŝi eksplodigis sin kaj ni heredis vin!”

Harry had gone very white. As soon as he found his voice he said, “Blown up? You told me they died in a car crash!” Hari tute paliĝis. Tuj kiam li retrovis sian voĉon li diris, “Eksplodigis sin? Vi diris al mi, ke ili mortis pro aŭtoko-lizio!”

“CAR CRASH!” roared Hagrid, jumping up so angrily that the Dursleys scuttled back to their corner. “How could a car crash kill Lily an' James Potter? It's an out-rage! A scandal! Harry Potter not knowin' his own story when every kid in our world knows his name!” “AŬTOK’LIZIO!” tondris Hagrid, tiel kolere ekstarante ke la Durslioj re-tiriĝis al sia angulo. “Kiel aŭtok’lizio povus mortigi Lilion kaj Jakobon Pot-ter? Kol’rige! Skandale! ’Ari Potter ne scies si’n ’ist’rion, kiam ĉiu knab’ en nia mondo scies li’n nomon!”

“But why? What happened?” Harry asked urgently.The anger faded from Hagrid's face. He looked suddenly anxious. “Sed kial? Kio okazis?” Hari urĝe de-mandis. La kolero malaperis el la mieno de Hagrid. Li subite aspektis maltrankvile.

“I never expected this,” he said, in a low, worried voice. “I had no idea, when Dum-bledore told me there might be trouble get-tin' hold of yeh, how much yeh didn't know. Ah, Harry, I don' know if I'm the right person ter tell yeh—but someone 3 s gotta—yeh can't go off ter Hogwarts not knowin'.” “M’ neniam atend’s ti’n,” li diris per mallaŭta, ĉagrenita voĉo. “M’ tute ne s’poz’s, kiam Zomburd’ dir’s al mi ke poves esti pr’blemoj atingi vin, kiom vi ’nkoraŭ ne scies. Aĥ, ’Ari, m’ ne scies, ĉu m’ estes la ĝusta person’ por rakonti al vi – sed iu deves – v’ ne poves iri al Porkal’, ne sciante.”

He threw a dirty look at the Dursleys. Li ĵetis malafablan rigardon al la Durslioj.

“Well, it's best yeh know as much as I can tell yeh—mind, I can't tell yeh everythin', it's a great myst'ry, parts of it...” “Nu, plej bone vi sciu tiom, kiom mi poves diri al vi – k’mprenu, m’ ne poves diri al vi ĉion, partoj restes granda mistero …”

He sat down, stared into the fire for a few seconds, and then said, “It begins, I sup-pose, with—with a person called—but it's incredible yeh don't know his name, eve-ryone in our world knows —” Li sidiĝis, rigardis la fajron dum kelkaj sekundoj, kaj tiam diris, “Ĝi k’menciĝes, mi s’pozes, ĉe – ĉe per-sono nomata – sed estes nekr’deble, ke v’ ne scies li’n nomon, ĉiu en nia mondo scies –“

“Who? “ “Kiu?”

“Well—I don' like sayin' the name if I can help it. No one does.” “Nu – ne plaĉes al mi diri la nomon se mi poves eviti tion. Plaĉes al n’niu.”

“Why not?” “Kial ne?”

“Gulpin' gargoyles, Harry, people are still scared. Blimey, this is difficult. See, there was this wizard who went... bad. As bad as you could go. Worse. Worse than worse. His name was...” “Glutantaj gargojloj, ’Ari, ’omoj ankoraŭ times. Ve, estes malf’cile. K’mprenu, est’s sorĉist’, kiu … malb’niĝ’s. Kiom eble plej. Eĉ pli. Maks’mume malb’niĝ’s. Lia nomo est’s…”

Hagrid gulped, but no words came out. Hagrid glutis, sed elvenis neniuj vor-toj.

“Could you write it down?” Harry sug-gested. “Ĉu vi povus skribi ĝin?” sugestis Hari.

“Nah -can't spell it. All right—Voldemort. “ Hagrid shuddered. “Don' make me say it again. Anyway, this—this wizard, about twenty years ago now, started lookin' fer followers. Got 'em, too—some were afraid, some just wanted a bit o' his power, 'cause he was gettin' himself power, all right. Dark days, Harry. Didn't know who ter trust, didn't dare get friendly with strange wizards or witches... terrible things happened. He was takin' over. 'Course, some stood up to him—an' he killed 'em. Horribly. One o' the only safe places left was Hogwarts. Reckon Dumbledore's the only one You-Know-Who was afraid of. Didn't dare try takin' the school, not jus' then, anyway. “Ne – ne poves lit’rumi ĝin. Nu, en ordo – Voldemorto.” Hagrid tremis. “Ne igu min r’peti. Nu, tiu – tiu sor-ĉist’, antaŭ proksimume dudek jaroj, k’menc’s serĉi d’sĉiplojn. Kaj trov’s ilin – kelkaj tim’s, kelkaj nur d’zir’s jom d’ lia potenc’, ĉar li ja gajn’s po-tencon. Malbona epoko, ’Ari. Ne sci’s, kiun fidi, ne kuraĝ’s amikiĝi kun frem-daj sorĉistoj aŭ sorĉ’stinoj … Teruraj aferoj okaz’s. Li kapt’s potencon. K’mpreneble, kelkaj kontraŭstar’s lin – kaj li mortig’s ilin. Terure. Unu el la solaj r’stantaj s’kuraj lokoj est’s Porkalo. S’pozes, ke Zomburd’ est’s la sola, kiun Vi-Scias-Kiu tim’s. Ne kuraĝ’s transpreni la lernejon, almenaŭ ne tiam.

“Now, yer mum an' dad were as good a witch an' wizard as I ever knew. Head boy an' girl at Hogwarts in their day! Suppose the myst'ry is why You-Know-Who never tried to get 'em on his side before... proba-bly knew they were too close ter Dumble-dore ter want anythin' ter do with the Dark Side. “Nu, viaj g’paĉjoj est’s tiel bonaj sorĉ’stino kaj sorĉist’, ki’l mi iam kon’s. Ĉefknabo kaj Ĉefknabino ĉe Porkalo, siatempe! Mi s’pozes, ke l’ mistero estes, kial Vi-Scias-Kiu n’niam prov’s varbi ilin antaŭe… ver-ŝajne sci’s, ke ili est’s tro proksimaj al Zomburd’ por voli rilati kun la Mava5 Povo.

“Maybe he thought he could persuade 'em... maybe he just wanted 'em outta the way. All anyone knows is, he turned up in the village where you was all living, on Halloween ten years ago. You was just a year old. He came ter yer house an'—an' —” “Eble li s’poz’s, ke li pov’s persvadi ilin… eble li nur d’zir’s forigi ilin. Oni scies nur, ke li aper’s en la vilaĝo kie vi loĝ’s, antaŭ dek jaroj je la ‘Alovino6. V’ est’s nur unujara. Li ven’s al via domo kaj – kaj –“

Hagrid suddenly pulled out a very dirty, spotted handkerchief and blew his nose with a sound like a foghorn. Hagrid subite elprenis tre malpuran, makulitan viŝtukon kaj blovpurigis al si la nazon kun bruo simila al nebulkorno.

“Sorry,” he said. “But it's that sad—knew yer mum an' dad, an' nicer people yeh couldn't find—anyway...” “Pardonon,” li diris. “Sed tiel malgaje estes – mi kon’s viajn gepaĉjojn, kaj pli bonajn ‘omojn oni ne pov’s trovi – nu –“

“You-Know-Who killed 'em. An' then—an' this is the real myst'ry of the thing—he tried to kill you, too. Wanted ter make a clean job of it, I suppose, or maybe he just liked killin' by then. But he couldn't do it. Never wondered how you got that mark on yer forehead? That was no ordinary cut. That's what yeh get when a Powerful, evil curse touches yeh—took care of yer mum an' dad an' yer house, even—but it didn't work on you, an' that's why yer famous, Harry. No one ever lived after he decided ter kill 'em, no one except you, an' he'd killed some o' the best witches an' wizards of the age—the McKinnons, the Bones, the Prewetts—an' you was only a baby, an' you lived.” “Vi-Scias-Kiu mortig’s ilin. Kaj tiam – jen la vera mistero de l’ afero – li prov’s mortigi ankaŭ vin. Vol’s netigi l’aferon, mi s’pozes, aŭ eble tiam nur plaĉ’s al li murdi. Sed li ne sukces’s. Ĉu vi scivol’s, ki’l vi r’cev’s tiun si-gnon sur la frunt’? N’ est’s ordinara tranĉo. Tion oni r’ceves je tuŝ’ de forta, fia malbeno – detru’s viajn g’paĉjojn, eĉ vian ‘ejmon – sed ĝi ne efik’s kontraŭ vi, kaj tial vi fames, ‘Ari. N’niu plu viv’s, post kiam li de-cid’s mortigi ilin, n’niu krom vi, kaj li mortig’s kelkajn el la plej bonajn gesorĉistojn de l’ epoko – la MakKi-nojn, la Bonz-ojn, la Pruet-ojn – kaj vi, nura bebo, vi postviv’s.”

Something very painful was going on in Harry's mind. As Hagrid's story came to a close, he saw again the blinding flash of green light, more clearly than he had ever remembered it before—and he remem-bered something else, for the first time in his life: a high, cold, cruel laugh. Io tre dolora okazis en la menso de Hari. Dum la rakonto de Hagrid finiĝis, li revidis la blindigan verdan fulmon, pli klare ol li iam ajn antaŭe rememoris ĝin – kaj la unuan fojon en la vivo, li rememoris ion alian – altvo-ĉan, frostan, kruelan ridegon.

Hagrid was watching him sadly. Hagrid malgaje rigardis lin.

“Took yeh from the ruined house myself, on Dumbledore's orders. Brought yeh ter this lot...” “Mi mem pren’s vin el ’a ruina domo, laŭ l’ ordono de Zomburd’. Venig’s vin al ĉi tiuj uloj…”

“Load of old tosh,” said Uncle Vernon. Harry jumped; he had almost forgotten that the Dursleys were there. Uncle Vernon certainly seemed to have got back his courage. He was glaring at Hagrid and his fists were clenched. “Rubaĵoj,” diris onklo Verno. Hari ek-saltis, li preskaŭ forgesis, ke la Durslioj ĉeestas. Onklo Verno ja ŝajne regajnis sian kuraĝon. Li kolere ri-gardis Hagrid, kaj estis pugniginta la manojn.

“Now, you listen here, boy,” he snarled, “I accept there's something strange about you, probably nothing a good beating wouldn't have cured—and as for all this about your parents, well, they were weir-dos, no denying it, and the world's better off without them in my opinion—asked for all they got, getting mixed up with these wizarding types—just what I ex-pected, always knew they'd come to a sticky end —” “Aŭskultu, knabo,” li graŭlis. “Mi kon-fesas, ke estas io stranga ĉe vi, supoze-ble nenio, kion ne forigus bona bat-puno – kaj pri viaj gepatroj, nu, stran-guloj ili estis, oni ne neu tion, kaj mia-opinie la mondo estas pli bonstata sen ili – petis tion, kion ili ricevis, rilatante kun tiuj sorĉaj homoj – ĝuste kion mi atendis, ĉiam sciis, ke ili trafos aĉan finon –“

But at that moment, Hagrid leapt from the sofa and drew a battered pink umbrella from inside his coat. Pointing this at Uncle Vernon like a sword, he said, “I'm warning you, Dursley -I'm warning you—one more word... “ Sed tiumomente Hagrid saltstariĝis de la kanapo kaj eltiris uzdifektan roz-koloran ombrelon el sia mantelo. Celante s-ron Dursli per ĝi, glavece, li diris, “Mi vin avertes, Dursli – mi vin avertes – unu plian vorton…”

In danger of being speared on the end of an umbrella by a bearded giant, Uncle Vernon's courage failed again; he flattened himself against the wall and fell silent. Minacate per pikado sur la pinto de ombrelo fare de barbohava giganto, onklo Verno denove perdis la kuraĝon; li retiriĝis al la muro kaj silentiĝis.

“That's better,” said Hagrid, breathing heavily and sitting back down on the sofa, which this time sagged right down to the floor. “Pli bone,” diris Hagrid, profunde an-helante kaj residiĝante sur la kanapo, kiu ĉifoje kurbiĝis ĝis la planko.

Harry, meanwhile, still had questions to ask, hundreds of them. “But what hap-pened to Vol—, sorry—I mean, You-Know-Who?” Dume, Hari ankoraŭ havis demandojn, milojn da. “Sed kio okazis kun Vol – pardonu, Vi-Scias-Kiu?”

“Good question, Harry. Disappeared. Van-ished. Same night he tried ter kill you. Makes yeh even more famous. That's the biggest myst'ry, see... he was gettin' more an' more powerful—why'd he go? “Bona demando, ’Ari. Malaper’s. Tute malaper’s. Saman nokton, kiam li prov’s vin mortigi. Pro ti’ vi estes eĉ pli konata. K’mprenu, jen la plej granda mistero… li est’s fariĝanta pli kaj pli potenca – kial li iris?

“Some say he died. Codswallop, in my opinion. Dunno if he had enough human left in him to die. Some say he's still out there, bidin' his time, like, but I don' be-lieve it. People who was on his side came back ter ours. Some of 'em came outta kinda trances. Don~ reckon they could've done if he was comin' back. “Kelkaj dires, ke li mort’s. Miaopinie, fiŝosterko. Ne scies, ĉu li hav’s en si sufiĉan ’oman por morti. Kelkaj dires, ke li restes ie, atendante, iel, sed tion mi ne kredes. ‘Omoj kiuj subten’s lin reven’s al ni. Kelkaj reven’s el iaj trancoj. Mi ne s’poz’s, ke ili povus fari tion se li estus revenonta.

“Most of us reckon he's still out there somewhere but lost his powers. Too weak to carry on. 'Cause somethin' about you finished him, Harry. There was somethin' goin' on that night he hadn't counted on—I dunno what it was, no one does—but somethin' about you stumped him, all right.” “La plimulto el ni s’pozes, ke li estes ie sed perd’s siajn povojn. Est’s tro malforta por daŭrigi. Ĉar io ĉe vi finig’s lin, ’Ari. Tiun nokton okaz’s io, kiun li ne anticip’s – mi ne scies, kio ĝi est’s, n’niu scies – sed io ĉe vi malu-til’s por li, jes ja.”

Hagrid looked at Harry with warmth and respect blazing in his eyes, but Harry, in-stead of feeling pleased and proud, felt quite sure there had been a horrible mis-take. A wizard? Him? How could he pos-sibly be? He'd spent his life being clouted by Dudley, and bullied by Aunt Petunia and Uncle Vernon; if he was really a wiz-ard, why hadn't they been turned into warty toads every time they'd tried to lock him in his cupboard? If he'd once defeated the greatest sorcerer in the world, how come Dudley had always been able to kick him around like a football? Hagrid rigardis al Hari kun varmeco kaj estimo en la okuloj, sed Hari, an-stataŭ senti sin feliĉa kaj fiera, tute cer-tis, ke okazas terura eraro. Sorĉisto? Li? Kiel li povus esti? La tutan vivon li pasigis batate de Dadli kaj subpremate de onklino Petunjo kaj onklo Verno; se vere li estus sorĉisto, kial ili ne trans-formiĝis al veruko-kovritaj bufoj ĉiam, kiam ili provis ŝlosi lin en la ŝrankon? Se unu fojon li venkis la plej kapablan sorĉiston de la mondo, kial Dadli ĉiam povis uzi lin kiel piedpilkon?

“Hagrid,” he said quietly, “I think you must have made a mistake. I don't think I can be a wizard.” “Hagrid,” li mallaŭte diris, “mi opin-ias, ke vi eraris. Verŝajne mi ne povos esti sorĉisto.”

To his surprise, Hagrid chuckled. Surprizis lin la ridkluko de Hagrid.

“Not a wizard, eh? Never made things happen when you was scared or angry?” “Ne sorĉisto, ĉu? N’niam igis, ke af-eroj okazu, kiam vi tim’s aŭ koler’s?”

Harry looked into the fire. Now he came to think about it... every odd thing that had ever made his aunt and uncle furious with him had happened when he, Harry, had been upset or angry... chased by Dudley's gang, he had somehow found himself out of their reach... dreading going to school with that ridiculous haircut, he'd managed to make it grow back... and the very last time Dudley had hit him, hadn't he got his revenge, without even realizing he was doing it? Hadn't he set a boa constrictor on him? Hari rigardis la fajron. Pripensante tion… ĉiu strangaĵo, kiu kolerigis liajn geonklojn, okazis kiam li, Hari, estis konsternita aŭ kolera… persekutate de la bando de Dadli, li iel trovis sin neat-ingebla de ili… timante viziti la lerne-jon kun tiu ridinda hartondo, li sukce-sis rekreskigi ĝin… kaj la lastan fojon, kiam Dadli batis lin, ĉu li ne venĝis sin, eĉ ne rimarkante tion? Ĉu li ne liberigis la konstriktan boaon al li?

Harry looked back at Hagrid, smiling, and saw that Hagrid was positively beaming at him. Hari ridetante rerigardis al Hagrid, kaj vidis, ke Hagrid tute ĝojbrilas al li.

“See?” said Hagrid. “Harry Potter, not a wizard—you wait, you'll be right famous at Hogwarts.” “K’mprenes?” diris Hagrid. “Hari Pot-ter ne esti sorĉisto – atendu, v’ estos tute fama ĉe Porkalo.”

But Uncle Vernon wasn't going to give in without a fight. Sed onklo Verno rifuzis cedi sen batalo.

“Haven't I told you he's not going?” he hissed. “He's going to Stonewall High and he'll be grateful for it. I've read those let-ters and he needs all sorts of rubbish—spell books and wands and —” “Ĉu mi ne diris al vi, ke li ne iros?” li siblis. “Li iros al Ŝtonbara mezlernejo, kaj estos danka pro tio. Mi legis tiujn leterojn kaj li bezonas amason da ruba-ĵoj – sorĉlibroj kaj sorĉvergoj kaj –“

“If he wants ter go, a great Muggle like you won't stop him,” growled Hagrid. “Stop Lily an' James Potter' s son goin' ter Hogwarts! Yer mad. His name's been down ever since he was born. He's off ter the finest school of witchcraft and wiz-ardry in the world. Seven years there and he won't know himself. He'll be with youngsters of his own sort, fer a change, an' he'll be under the greatest headmaster Hogwarts ever had Albus Dumbled—” “Se li voles iri, granda moglo ki’l vi ne mal’bligos ti’n,” Hagrid graŭlis. “Malp’rmesi, ke la filo de Lilio kaj Jakobo Potter lernu ĉe Porkalo! Vi fr’nezes. Lia nomo estes reg’strita jam de kiam li naskiĝ’s. Li ires al la plej bona lernejo de magio kaj sorĉado en la mondo. Sep jarojn tie kaj li ne rek’neblos. Li estos finfine kun geju-nuloj samspecaj, kaj li estos sub la plej granda lernejestro, kiun Porkalo iam ajn hav’s: Albus Zom–“

“I AM NOT PAYING FOR SOME CRACKPOT OLD FOOL To TEACH HIM MAGIC TRICKS!” yelled Uncle Vernon. “MI RIFUZAS PAGI POR TIO, KE IU MALJUNA FRENEZULO INSTRUU AL LI TRUKOJN!” kriegis onklo Verno.

But he had finally gone too far. Hagrid seized his umbrella and whirled it over his head, “NEVER,” he thundered, “INSULTALBUSDUMBLEDOREINFRONTOFME!” Sed finfine li diris tro. Hagrid levis sian ombrelon kaj girigis ĝin super la kapo. “N’NIAM —“ li tondris, “INSULTU — ALBUS — ZOMBURDON — ANTAŬ — MI!”

He brought the umbrella swishing down through the air to point at Dudley—there was a flash of violet light, a sound like a firecracker, a sharp squeal, and the next second, Dudley was dancing on the spot with his hands clasped over his fat bottom, howling in pain. When he turned his back on them, Harry saw a curly pig's tail pok-ing through a hole in his trousers. Li flirte mallevis la ombrelon cele al Dadli – violkolere fulmis, petarde knalis, iu plendkrietis, kaj post unu sekundo Dadli dancadis ĉirkaŭe kun la manoj tenantaj lian grasan postaĵon, hurlante pro doloro. Kiam li turnis al ili la dorson, Hari vidis kirlan porkvos-ton, kiu etendiĝis tra truo en la panta-lono.

Uncle Vernon roared. Pulling Aunt Petu-nia and Dudley into the other room, he cast one last terrified look at Hagrid and slammed the door behind them. Onklo Verno muĝis. Tirante onklinon Petunjo kaj Dadli en la alian ĉambron, li ĵetis ankoraŭ unu teruritan rigardon al Hagrid kaj frapfermis la pordon post si.

Hagrid looked down at his umbrella and stroked his beard. “Shouldn'ta lost me temper,” he said ruefully, “but it didn't work anyway. Meant ter turn him into a pig, but I suppose he was so much like a pig anyway there wasn't much left ter do.” Hagrid rigardis sian ombrelon kaj ka-resis al si la barbon. “Dev’s ne ekkol-eri,” li bedaŭreme diris, “sed cetere ĝi ne bone funkci’s. Intenc’s fari lin porko, sed mi s’pozes, ke li ĉiuokaze tiel simil’s porkon, ke rest’s malmulto farebla.”

He cast a sideways look at Harry under his bushy eyebrows. Li flankenrigardis al Hari elsub siaj hirtaj brovoj.

“Be grateful if yeh didn't mention that ter anyone at Hogwarts,” he said. “I'm—er—not supposed ter do magic, strictly speakin'. I was allowed ter do a bit ter fol-low yeh an' get yer letters to yeh an' stuff—one o' the reasons I was so keen ter take on the job “Mi estus danka se v’ ne mencius ti’n al iu ajn ĉe Porkalo,” li diris. “Mi – nu – se paroli precize, m’ ne rajtes sorĉi. Oni permes’s, ke mi faru jomete por sekvi vin kaj havigi al vi viajn leterojn kaj ti’l plu – unu el la kioloj, ke mi avid’s akcepti la taskon –“

“Why aren't you supposed to do magic?” asked Harry. “Kial vi ne rajtas fari magion?” de-mandis Hari.

“Oh, well—I was at Hogwarts meself but I—er—got expelled, ter tell yeh the truth. In me third year. They snapped me wand in half an' everything. But Dumbledore let me stay on as gamekeeper. Great man, Dumbledore “Nu – m’ mem stud’s ĉe Porkalo, sed – nu – verdire, oni eksig’s min. En mi’ tria jaro. Ili eĉ romp’s mi’n sorĉver-gon. Sed Zomburd’ permes’s, ke mi restu tie ki’l bienist’. Granda ’omo, Zomburd’.”

.” “Why were you expelled?” “Kial oni eksigis vin?”

“It's gettin' late and we've got lots ter do tomorrow,” said Hagrid loudly. “Gotta get up ter town, get all yer books an' that.” “Jam malfruiĝes, kaj multon ni devos fari, morgaŭ,” laŭte diris Hagrid. “De-vos iri en la urbon, aĉeti viajn librojn, kaj s’mile.”

He took off his thick black coat and threw it to Harry. Li demetis sian dikan mantelon kaj ĵetis ĝin al Hari.

“You can kip under that,” he said. “Don' mind if it wriggles a bit, I think I still got a couple o' dormice in one o' the pockets.” “Vi poves ekdormi sub ti’,” li diris. “Ne atentu, se ĝi jom moviĝes. Mi s’pozeble ankoraŭ hav’s kelkajn gli-rojn en unu poŝo.”



CHAPTER FIVE Ĉapitro kvin

DIAGON ALLEY Diagon’ Aleo

Harry woke early the next morning. Al-though he could tell it was daylight, he kept his eyes shut tight. La sekvantan matenon Hari vekiĝis frue. Kvankam li sentis la taglumon, li tenis siajn okulojn forte fermitaj.

“It was a dream, he told himself firmly. “I dreamed a giant called Hagrid came to tell me I was going to a school for wizards. When I open my eyes I'll be at home in my cupboard.” “Mi simple sonĝis tion,” li diris al si firme. “Kaj en la sonĝo giganto no-mata Hagrid venis por informi min, ke mi iros al lernejo por sorĉistoj. Kiam mi malfermos la olkulojn, mi estos he-jme en mia ŝranko.”

There was suddenly a loud tapping noise. Subite aŭdiĝis laŭta frapbruado.

And there's Aunt Petunia knocking on the door, Harry thought, his heart sinking. But he still didn't open his eyes. It had been such a good dream. Kaj jen Onklino Petunjo frapas je la pordo, Hari pensis, kun senespera sento en la koro. Sed li ankoraŭ ne malfermis la okulojn. Ĝi estis tia el-stara sonĝo.

Tap. Tap. Tap. Tap. Tap. Tap.

“All right,” Harry mumbled, “I'm getting up.” “Bone,” Hari murmuris, “Mi ellitiĝas.”

He sat up and Hagrid's heavy coat fell off him. The hut was full of sunlight, the storm was over, Hagrid himself was asleep on the collapsed sofa, and there was an owl rapping its claw on the window, a newspaper held in its beak. Li sidiĝis supren, kaj la peza mantelo de Hagrid falis de li. La dometo estis plena je sunlumo, la ŝtormo estis pas-inta, Hagrid mem dormis sur la dis-falinta kanapo, kaj jen strigo frapadis perunge sur la fenestro, tenante gaze-ton en sia beko.

Harry scrambled to his feet, so happy he felt as though a large balloon was swelling inside him. He went straight to the win-dow and jerked it open. The owl swooped in and dropped the newspaper on top of Hagrid, who didn't wake up. The owl then fluttered onto the floor and began to attack Hagrid's coat. Hari saltis surpieden, sentante pro ĝojo kvazaŭ granda balono ŝvelis en li. Li iris rekte al la fenestro kaj ektiris ĝin malferman. La strigo glisis internen kaj faligis la gazeton sur Hagrid, kiu ne vekiĝis. La strigon tiam flagris al la planko kaj ekatakis la mantelon de Hagrid.

“Don't do that.” “Ne faru tion.”

Harry tried to wave the owl out of the way, but it snapped its beak fiercely at him and carried on savaging the coat. Hari provis per mansvingo fortimigi la strigon, sed ĝi klakis la bekon feroce al li, kaj denove atakis sovaĝe la mante-lon.

“Hagrid!” said Harry loudly. “There's an owl “Hagrid!” diris Hari laŭte. “Jen strigo – ”

“Pay him,” Hagrid grunted into the sofa. “Pagu lin,” Hagrid gruntis kontraŭ la kanapo.

“What?” “Kio?”

“He wants payin' fer deliverin' the paper. Look in the pockets.” “Li ‘tendes pagon pro l’vero de l’ ga-zeto. R’gardu en la poŝojn.”

Hagrid's coat seemed to be made of noth-ing but pockets—bunches of keys, slug pellets, balls of string, peppermint hum-bugs, teabags... finally, Harry pulled out a handful of strange-looking coins. La mantelo de Hagrid ŝajne estis aro da poŝoj --- plenaj je ŝlosiloj, venen-granuloj kontraŭ limakoj, ŝnuretbuloj, pipromentsukeraĵoj, tesaketoj…finfine, Hari eltiris manplenon da strangaspek-taj moneroj.

“Give him five Knuts,” said Hagrid sleep-ily. “Donu al li kvin knetojn,” diris Hagrid dormeme.

“Knuts?” “The little bronze ones.” “Knetoj?” “La malgrandajn bronzajn.”

Harry counted out five little bronze coins, and the owl held out his leg so Harry could put the money into a small leather pouch tied to it. Then he flew off through the open window. Hari nombris kvin malgrandajn bron-zajn monerojn, kaj la strigo etendis sian kruron, tiel ke Hari povis meti la monon en ledan saketon ligitan al ĝi. Tiam ĝi forflugis tra la malfermitan fenestron.

Hagrid yawned loudly, sat up, and stretched. Hagrid oscedis laŭte, sidiĝis supren, kaj streĉis sin.

“Best be Off, Harry, lots ter do today, gotta get up ter London an' buy all yer stuff fer school.” “ ‘B’zones eki, ‘Ari, ni ‘avos plenan tagon, ‘b’zones veturi ĉe Londono kaj aĉeti viajn ‘ferojn por la lernej’.”

Harry was turning over the wizard coins and looking at them. He had just thought of something that made him feel as though the happy balloon inside him had got a puncture. Hari inversigis la sorĉistajn monerojn kaj ekzamenis ilin. Li ĵus pensis pri io, kio donis al li la senton, kvazaŭ la ĝoja balono en li ekkrevis.

“Um—Hagrid?” “Ee – Hagrid?”

“Mm?” said Hagrid, who was pulling on his huge boots. “ ‘E?” diris Hagrid, kiu tiris egajn botojn sur siajn piedojn.

“I haven't got any money—and you heard Uncle Vernon last night ...he won't pay for me to go and learn magic.” “Mi havas neniom da mono – kaj vi aŭdis Onklon Vernon hieraŭ nokte…li ne pagos por ke mi iru kaj lernu la magion.”

“Don't worry about that,” said Hagrid, standing up and scratching his head. “D'yeh think yer parents didn't leave yeh anything?” “Ne zorgu pri ti’,” diris Hagrid, stariĝante kaj gratante sian kapon. “Ĉu vi s’pozes, ke viaj g’patroj ne las’s jon por vi?”

“But if their house was destroyed —” “Sed, se la domo estis detruita—”

“They didn' keep their gold in the house, boy! Nah, first stop fer us is Gringotts. Wizards' bank. Have a sausage, they're not bad cold—an' I wouldn' say no teh a bit o' yer birthday cake, neither.” “Ili ne ten’s si’n oron en la dom’, knabo! Tut’ ne, do por ni la ‘nua paŝo estos ĉe Gajngotoj. La sorĉista bank’. Prenu kolbason, ili ne m’lbone gustas m’lvarme – kaj mi ankaŭ ne r’fuzus jom de via datrevena kuko.”

“Wizards have banks?” “Sorĉistoj havas bankojn?”

“Just the one. Gringotts. Run by goblins.” “Nur unu. Gajngotoj. D’rektata de k’boldoj.”

Harry dropped the bit of sausage he was holding. Hari faligis sian pecon da kolbaso.

“Goblins?” “Koboldoj?”

“Yeah—so yeh'd be mad ter try an' rob it, I'll tell yeh that. Never mess with goblins, Harry. Gringotts is the safest place in the world fer anything yeh want ter keep safe—'cept maybe Hogwarts. As a matter o' fact, I gotta visit Gringotts anyway. Fer Dumbledore. Hogwarts business.” Hagrid drew himself up proudly. “He usually gets me ter do important stuff fer him. Fetchin' you gettin' things from Gringotts—knows he can trust me, see. “Jes—ti’l ke nur fren’zulo provus prir-abi ĝin, mi k’nstates al vi. Neniam fri-ponu la k’boldojn, ‘Ari. Gajngotoj es-tes la plej sekura loko en la mondo por io ajn, ki’n vi d’ziras konservi s’kura – escepte eble de Porkalo. Fakte, mi de-ves ĉi’okaze v’ziti Gajngotojn. Por Zomburd’. Afero de Porkalo.” Hagrid rektiĝis fiere. “Li k’time sendes min por siaj gravaj aferoj. Ki’l v’nigi vin –porti aferojn el Gajngotoj – li fides al mi, ĉu vi k’mprenes?”

“Got everythin'? Come on, then.” “Ĉu vi ‘aves ĉi’n? Do, ni iru.”

Harry followed Hagrid out onto the rock. The sky was quite clear now and the sea gleamed in the sunlight. The boat Uncle Vernon had hired was still there, with a lot of water in the bottom after the storm. Hari sekvis Hagrid eksteren sur la ro-kon. La ĉielo nun estis tute klara, kaj la maro glimbrilis pro la sunlumo. La boato kiun Onklo Verno estis luinta ankoraŭ estis tie, duonplena je akvo pro la ŝtormo.

“How did you get here?” Harry asked, looking around for another boat. “Kiel vi venis ĉi tie?” Hari demandis, serĉante alian boaton.

“Flew,” said Hagrid. “ ‘Flug’s,” diris Hagrid.

“Flew?” “Vi flugis?”

“Yeah—but we'll go back in this. Not s'p-posed ter use magic now I've got yeh.” “Jes—sed ni r’iros per ti’. M’ ne deves uzi la magion nun, post kiam mi ‘aves vin.”

They settled down in the boat, Harry still staring at Hagrid, trying to imagine him flying. Ili enŝipiĝis, Hari ankoraŭ rigardante Hagrid, provante imagi lin flugi.

“Seems a shame ter row, though,” said Hagrid, giving Harry another of his side-ways looks. “If I was ter—er—speed things up a bit, would yeh mind not men-tionin' it at Hogwarts?” “Tam’n, estus damaĝe, se ni devus remi,” diris Hagrid, rigardante strabe al Hari. “Se mi farus jon por – e – akceli la ‘ferojn, ĉu vi bonvolus ne mencii ti’n ĉe Porkal’?”

“Of course not,” said Harry, eager to see more magic. Hagrid pulled out the pink umbrella again, tapped it twice on the side of the boat, and they sped off toward land. “Kompreneble ne,” diris Hari, avide esperante vidi pli da magio. Hagrid eltiris denove la ruĝetan ombrelon, frapis per ĝi dufoje sur la boata flanko, kaj ili rapidis kontraŭ la tero.

“Why would you be mad to try and rob Gringotts?” Harry asked. “Kial oni estus freneza, kiu prirabus Gajngotojn?” Hari demandis.

“Spells—enchantments,” said Hagrid, un-folding his newspaper as he spoke. “They say there's dragons guardin' the highsecu-rity vaults. And then yeh gotta find yer way—Gringotts is hundreds of miles un-der London, see. Deep under the Under-ground. Yeh'd die of hunger tryin' ter get out, even if yeh did manage ter get yer hands on summat.” “Pro sorĉoj—m’lbenoj,” diris Hagrid, malfaldante la gazeton dum li parolis. “Oni dires, ke drakoj gardes la alts’kurajn ŝloskelojn. Kaj krome oni deves trovi si’n vojon—Gajngotoj es-tes centoj da kilometroj sub Londono, ĉu klare? Profunde sub la metroo. Oni malsatmortus provante eliri de tie, eĉ se oni ja sukces’s ŝteli jon.”

Harry sat and thought about this while Hagrid read his newspaper, the Daily Prophet. Harry had learned from Uncle Vernon that people liked to be left alone while they did this, but it was very diffi-cult, he'd never had so many questions in his life. Hari sidis kaj cerbumis pri tio dum Hagrid legis sian gazeton, la Ĵurnalo Profeta. Hari jam lernis de Onklo Verno, ke la homoj preferis legi sen-ĝene la gazeton, sed tio estis tre mal-facile por Hari, kiu neniam havis tiom da demandoj dum sia vivo.

“Ministry o' Magic messin' things up as usual,” Hagrid muttered, turning the page. “La Minist’rio de Magio fuŝades, ki’l k’time,” Hagrid murmuris, turnante la paĝon.

“There's a Ministry of Magic?” Harry asked, before he could stop himself. “Ĉu ekzistas Ministerio de Magio?” Hari demandis, antaŭ ol li povis haltigi sin.

“'Course,” said Hagrid. “They wanted Dumbledore fer Minister, 0 ' course, but he'd never leave Hogwarts, so old Corne-lius Fudge got the job. Bungler if ever there was one. So he pelts Dumbledore with owls every morning, askin' fer ad-vice.” “Kompr’neble,” diris Hagrid. “Oni pr’pon’s Zomburdon ki’l Ministro, kompr’neble, sed li neniam lasus Porkal’, do tiu Kornelio Fuĵo ekhav’s la p’stenon. Elstara fuŝulo li estes, do li bombardes Zomburdon per strigojn ĉi’matene, petante konsilojn.”

“But what does a Ministry of Magic do?” “Sed kion faras iu Ministerio de Magio?”

“Well, their main job is to keep it from the Muggles that there's still witches an' wiz-ards up an' down the country.” “Nu, la ĉeftask’ estes kaŝi de la mo-gloj, ke ankoraŭ ekzistes g’esorĉistoj laŭlonge kaj laŭlarge de la lando.”

“Why?” “Kial?”

“Why? Blimey, Harry, everyone'd be wantin' magic solutions to their problems. Nah, we're best left alone.” “Kiol? Diable, Hari, ĉiu d’zirus magiajn solvojn por iliaj pr’blemoj. Ne, ni pr’fere restes aparte.”

At this moment the boat bumped gently into the harbor wall. Hagrid folded up his newspaper, and they clambered up the stone steps onto the street. Je tiu momento la boato trafis dolĉe la digon de la haveno. Hagrid faldis sian gazeton, kaj ili grimpis supren la ŝtonajn ŝtupojn ĝis la strato.

Passersby stared a lot at Hagrid as they walked through the little town to the sta-tion. Harry couldn't blame them. Not only was Hagrid twice as tall as anyone else, he kept pointing at perfectly ordinary things like parking meters and saying loudly, “See that, Harry? Things these Muggles dream up, eh?” La preterpasantoj gapis multe al Hagrid dum ili marŝis tra la urbeto al la stacidomo. Hari ne kulpigis ilin pro tio. Krom tio, ke Hagrid estis dufoje pli alta ol iu ajn, li daŭre indikis ordi-narajn aferojn, kiel parkohorloĝojn kaj laŭte diris, “Ĉu vi vidas tion, Hari? Nu, kiajn aferojn la mogloj kunfaras, ĉu?”

“Hagrid,” said Harry, panting a bit as he ran to keep up, “did you say there are dragons at Gringotts?” “Hagrid,” diris Hari, anhelante iom dum li kuris por resti kune, “ĉu vi diris, ke estas drakoj ĉe Gajngotoj?”

“Well, so they say,” said Hagrid. “Crikey, I'd like a dragon.” “Nu, oni dires ti’n,” diris Hagrid. “Kara mia! Mi d’ziregus drakon.”

“You'd like one?” “Vi dezirus unu?”

“Wanted one ever since I was a kid—here we go.” “ ‘Dezir’s unu ekde mi est’s infano—ni eku.”

They had reached the station. There was a train to London in five minutes' time. Hagrid, who didn't understand “Muggle money,” as he called it, gave the bills to Harry so he could buy their tickets. Ili estis atinganta la stacidomon. La trajno ĉe Londono irontis post kvin minutoj. Hagrid, kiu ne komprenis la “moglan monon”, kiel li nomis tion, donis la monbiletojn al Hari, tiel ke tiu aĉetu iliajn biletojn.


Вернуться к началу
 Профиль  
Ответить с цитатой  
 Заголовок сообщения:
СообщениеДобавлено: Пн фев 18, 2013 22:48 pm 
Не в сети
Fervora Forumano
Fervora Forumano

Зарегистрирован: Ср июл 22, 2009 22:01 pm
Сообщения: 3054
Откуда: Россия
Если бы можно было как-нибудь цеплять файлы, я бы подцепил.
Да вот не умею....:(


Вернуться к началу
 Профиль  
Ответить с цитатой  
 Заголовок сообщения:
СообщениеДобавлено: Вт фев 19, 2013 10:20 am 
Не в сети
Fervora Forumano
Fervora Forumano

Зарегистрирован: Вт апр 22, 2008 16:55 pm
Сообщения: 564
Откуда: Iĵevsko
Ĉu estas via traduko, palaman? :shock:


Вернуться к началу
 Профиль  
Ответить с цитатой  
 Заголовок сообщения:
СообщениеДобавлено: Вт фев 19, 2013 16:24 pm 
Не в сети
Fervora Forumano
Fervora Forumano

Зарегистрирован: Ср июл 22, 2009 22:01 pm
Сообщения: 3054
Откуда: Россия
Ne, kara! Certe ne!
Mi nur kunigis la oridinalan tekston kun la tradukaĵo.
Estas ja utilega kombino por lerni unu lingvon per la alia


Вернуться к началу
 Профиль  
Ответить с цитатой  
 Заголовок сообщения:
СообщениеДобавлено: Вт фев 19, 2013 17:34 pm 
Не в сети
Fervora Forumano
Fervora Forumano

Зарегистрирован: Вт апр 22, 2008 16:55 pm
Сообщения: 564
Откуда: Iĵevsko
palaman писал(а):
Ne, kara! Certe ne!
Mi nur kunigis la oridinalan tekston kun la tradukaĵo.
Estas ja utilega kombino por lerni unu lingvon per la alia


Ĉu vi do havas ligilojn al ceterajn partoj de la verko en esperanta traduko?


Вернуться к началу
 Профиль  
Ответить с цитатой  
 Заголовок сообщения:
СообщениеДобавлено: Вт фев 19, 2013 21:19 pm 
Не в сети
Fervora Forumano
Fervora Forumano

Зарегистрирован: Ср июл 22, 2009 22:01 pm
Сообщения: 3054
Откуда: Россия
Jes, certe! Kaj li ligilo estas publikita en la komenca mia mesaĝo.

Sed tie oni devas pagi. Mi ege dezirus disigi la dosieron senpage, sed kiel? Mi estas ne lerta en la Reto :(


Вернуться к началу
 Профиль  
Ответить с цитатой  
Показать сообщения за:  Поле сортировки  
Начать новую тему Ответить на тему  [ Сообщений: 9 ] 

Часовой пояс: UTC + 3 часа


Похожие темы форума | Similaj temoj en la forumo
 Темы   Автор   Ответы   Просмотры   Последнее сообщение 
В этой теме нет новых непрочитанных сообщений. Мой первый день в IRC

Вадим

7

5084

Пн июн 16, 2003 19:54 pm

Slavik Перейти к последнему сообщению

В этой теме нет новых непрочитанных сообщений. Где достать первый учебник эсперанто

KhodeN

15

6710

Чт авг 31, 2006 21:58 pm

leonicxjo Перейти к последнему сообщению

В этой теме нет новых непрочитанных сообщений. Текст + звук

folomakso

6

3057

Вт авг 19, 2008 8:33 am

Hemulo Перейти к последнему сообщению

В этой теме нет новых непрочитанных сообщений. помогите перевести текст на древнерусский

LENCHIK070707

5

3265

Пт окт 28, 2011 9:47 am

Artem Перейти к последнему сообщению

 


Кто сейчас на конференции

Сейчас этот форум просматривают: Bing [Bot], Google [Bot] и гости: 5


Вы не можете начинать темы
Вы не можете отвечать на сообщения
Вы не можете редактировать свои сообщения
Вы не можете удалять свои сообщения
Вы не можете добавлять вложения

Найти:
Перейти:  
News News Plan de site Plan de site SitemapIndex SitemapIndex Flux RSS Flux RSS Liste des flux Liste des flux
Создано на основе phpBB® Forum Software © phpBB Group