Список форумов

Esperanto новости

Форум об эсперанто и языках вообще

Избранное:
En Esperanto: UEA :: REU :: Vikipedio :: Libera Folio
По-русски: Esperanto новости :: Что такое эсперанто? :: Курс эсперанто по эл. почте


Сейчас Ср июн 20, 2018 14:25 pm

Часовой пояс: UTC + 3 часа




Начать новую тему Ответить на тему  [ Сообщений: 22 ] 
Автор Сообщение
 Заголовок сообщения: Сказочная повесть
СообщениеДобавлено: Пт окт 30, 2009 7:18 am 
Не в сети
Fervora Forumano
Fervora Forumano

Зарегистрирован: Ср июл 22, 2009 22:01 pm
Сообщения: 3054
Откуда: Россия
Я давно думаю: а что, если мне начать потихоньку переводить на Эсперанто свою повесть "Король и Каролинка"?
...

Но с тех пор, как я начал об этом думать, ко мне вернулись права на "Сказку для старших".
И я решил начать работать над переводом. Переводить свой собственный текст - отсюда уже совсем недалеко до того, чтобы попытать музу и создать оригинальный текст.

Итак.


Вернуться к началу
 Профиль  
Ответить с цитатой  

 Заголовок сообщения:
СообщениеДобавлено: Ср янв 04, 2012 20:04 pm 
Не в сети
Fervora Forumano
Fervora Forumano

Зарегистрирован: Ср июл 22, 2009 22:01 pm
Сообщения: 3054
Откуда: Россия
Fabelo por pliaĝuloj

Ĉapitro Unua.

Antaŭlongege (antaŭ preskaŭ dek jaroj) en fabela mondo, en fabela reĝlando loĝis fabela knabo, kiun oni nomis... nu ekzemple Miĉjo. Miĉjo deziris fariĝi sorĉisto. La deziro ŝajnas esti tute natura por fabela knabo, sed panjo kaj paĉjo de la knabo opiniis alie. Pli precize, ĝuste la paĉjo opiniis alie.
- Kia fiaĵo, - diris Paĉjo. – Mi neniam supozus ke mia filo iĝos fripono.
- !?
- Kion vi manĝos? Kiu pagos la imposton pro via apartamento?
La knabo ne deziris disputi plu, ĉar li ofendiĝis.


- Mi prenos la sorĉan tablotukon, kaj ĝi nutros min, - diris li al Panjo dum matenmanĝo post kiam Paĉjo forhastis el la hejmo por labori.
- Amiketo mia, sed la fabela tablotuko povas esti nur en fabeloj, - diris Panjo malsevere kaj karese taŭzetis lian hararon.
- Ĉu ni loĝas ne en fabelo? – indignis la knabo.
- Ni loĝas en verfabelo, - diris Panjo iom triste.
- Nu do? – la knabo prenis ŝin je la mano.
- Kiam mi estis etulino, ankaŭ mi ne komprenis la aferon.
- Do kio nunas?
- Nun mi komprenas. Kion vi opinias, ĉu mi ĉiutage irus vendejen aŭ kuirus, se la sorĉa tablokovrilo eblus?


Alifoje dum varmega somero li kuŝis apud ŝi sur plaĝo kaj diris:
- Sed mi opiniis ke en fabeloj ĉio eblas.
- Mi samopiniis kiam mi estis infano. Sed poste mi ekkomprenis ke ĉio, tute ĉio eblas nur ĉe Dio.
- Ĉu ni ne estas ĉe Dio?
- Ni estas for de Dio, - diris Panjo triste. – Kiam ni gastas ĉe Li en la preĝejo, ni enuas, ĉar ĉi tie (ŝi montris sian koron) ni estas tute for.
- Sed mi estas malfor de Dio, - asertis Miĉjo. – Ĉar mi kredas ke tute ĉio eblas.
Paĉjo diris "hm".


Alifoje kiam ili elkirkiĝis, Paĉjo rimarkis:
- Se vi estus ne for de Dio, vi certe ne fingropurigus vian nazon dum diservoj.
La knabo prisilentis.
- Ĉu vi memoras ke Li nutris kvinmil homojn per kvin panoj? – diris Paĉjo por interpaciiĝi. – Se vi iĝus TIA sorĉisto, mi neniom oponus, mi nur ĝojus. Mi eĉ estus feliĉa...
"Vi ĉiam zorgas nur manĝofontojn," – tion pensis Miĉjo, sed tion li certe neniam dirus, nature. Unue, tion oni ne diru al sia nutranto. Due... klaras, de kiu venaĉas tiaspecaj pensoj. Ĉi-punkte la konversacio velkis.


Miĉjo malŝatis paroli pri ekleziaĵoj. Unue, la esenco de Eklezio estas sanktuloj. Sed vivan sanktulon Miĉjo neniam vidis, sed nur relikviojn. Nu se oni montrus al Miĉjo vivan sanktulon, kiu scipovas mirakli, Miĉjo verŝajne dezirus lasi magion kaj iĝi sanktulo. Sed tio ankoraŭ ne okazis.
Due, Miĉjo ŝatis fabelaĵojn, sed li tute ne sentis fabelsenton ene de Eklezio. Tie ĉio estis ja tro serioza, eĉ morte serioza. Fojfoje Miĉjo pensis ke Eklezio estas taŭga loko nur por rekviumi. Almenaŭ okaze de ies morto oni fartas konvene nur en Eklezio. Tie estas regno de la Krucumito kaj Mortinto. Se ne ekzistus morto, do ne ekzistus Eklezio, ĉu ne? Jes ja... Sed Miĉja fabelo timis Morton.


Miĉjo estis filozofo. Li iĝis filozofo antaŭlonge, dum bebaĝo. Tion rezultigis influo de lia kato Mao-ci. Tiutempe la kato nomiĝis simple Murmureto, kaj la nomon Mao-ci donacis al ĝi Paĉjo post kiam Murmureto preskaŭ sukcesis konverti Miĉjon en la katan religion. Tio okazis jene.
La kato kuŝis senmove kaj fiksrigaris unu punkton.
- Kion vi faras? – demandis knabeto Miĉjo.
La kato silentis tiom longe ke Miĉjo jam ne esperis respondon.
- Mi iras, - subite respondis Murmureto. – Mi iras Vojon.
- Ĉu vere? – demandis Miĉjo. – Vi ja kuŝas.
- La irebla vojo ne estas vera vojo, - respondis Murmureto.
Konsternita Miĉjo citis la konversacion dum tagmanĝo. Panjo ridegis. Paĉjo grumblis kaj malpermesis al Miĉjo konversacii kun katoj.
- Jenas kia Lao-ci, - murmuris Paĉjo kaj ekde tiam li nomis Murmureton sole Mao-ci.
- Maoeto!.. Hej, Mao-ci, iru manĝi.
La kato pigre saltis de benko kaj lekis lakton. Miĉjo tamen ne ĉesis konversacii kun ĝi, ĉar ne povis rezisti la tenton.
- Enkarniĝi kaj naskiĝi kato estas pleja formo de vivo, - instruis Mao-ci. - Ĉar katoj ĉiam scias la Vojon, do neniam mistrafas.
Miĉjo malĝojis ke li ne naskiĝis kato. Li deziris nepre ekkoni Vojon, kiun neeblas trairi. Li decidis iĝi lernanto de la kato. Kaj la kato ne kontraŭdiris, male ĝi indeferentis kaj eĉ iom fajfis pri sia lernanto. Sed eble ĝi kalkulis akiri iajn privelegiojn.
Poste Miĉjo pripensis ke oni ne baptas katojn. Kaj resti nebaptita Miĉjo tute ne dezirus – tio estis memevidenta. Do ĉe la teorio pri la plejeco de katformo mankis io grava. Tial Miĉjo iom post iom ĉesis esti ĝia lernanto kaj malvarmiĝis rilate al katmoroj. Sed fojfoje konsultiĝi ĉe Mao-ci pri filozofiaj problemoj Miĉjo tamen ŝatis.


Miĉjo havis ankaŭ malagrablan memoraĵon pri ekleziaĵoj. Foje, kiam li jam ekdeziris esti sorĉisto, lian manon hazarde trafis libro "Granda Breviero". En la libro Miĉjo tuj ektrovis "ekzorcopreĝojn" kontraŭ malpuraj spiritoj. Nature, Miĉjo ne povis ne uzi la okazon pristudi "ekzorcaĵojn", do li kelkfoje tralegis ilin laŭtvoĉe – por bone lerni.
La kazo malkaŝiĝis. Oni ege riproĉis lin, ĉar uzi kaj eĉ legi la ekzorcaĵojn estas permesita nur al pastro, kiu havas specialan permeson de episkopo.


Miĉjo havis ankaŭ filozofian problemon.
Konata hundo, najbara ateisto Tuzik, unufoje prezentis al Miĉjo paradokson. La paradokso estis jena: "se Dio povas ĉion, do ĉu Li povas ankaŭ krei tiom neleveblan ŝtonegon ke Li ne povus levi ĝin?" Restas nesciate, de kie Tuzik mem ekhavis la paradokson. Ĉu ĝi mem elpensis tion, tio ne gravas. Gravas ke Miĉjan kapon ĝi fulmotrafis.
Se Dio povas ĉion, do Li povas ankaŭ krei la neleveblan ŝtonon. Sed tiuokaze Li ne plu povus ĉion, ĉu ne?
Miĉjo konsultis Paĉjon.
- Nura sensencaĵo, - Paĉjo respondis. – Nura vortludo.
Miĉjo demandis Panjon.
- Homo, - diris Panjo. – Homo estas tia ŝtono. Dio kreis nin kaj donacis al ni liberon. Homo faras malbone, tio ĉagrenigas Dion, sed eĉ Dio ne povos fari nin bonaj, se ni mem ne ekvolos tion.
Kiam Miĉjo estis etulo sentimentala, li estis sufiĉe kontenta pri la panja respondo. Sed poste li iĝis aĝa kaj saĝa pensulo, do li finfine suspektis ke Panjo maltrafis. Ĉu vere Dio nun ne plu estas ĉiopova? Ĉu Li aldone ne havas ankaŭ beaton, ĉar Li estas kaj restos ĉiam ĉargrenita?
Ankaŭ la paĉja respondo pri "vortludo" estis tute nekontentiga. Por Miĉjo ĉiu filozofio estis nura vortludo, sed vortludo tute serioza kaj vereca, ĉar ĝi rezultigis praktikajn konkludojn.
Do Miĉjo havis problemojn pri Eklezio.


Sed komprense li havis ŝatatan kirkon. La kirko estis en plej fora limo de la urbo. Tiun regionon oni nomis Transrivereto. Miĉjo kelkfoje estis tie kun Paĉjo, ĉar Paĉjo havis iun konaton tiean.
Estis tie iel aparte serioze kaj bonsente.
Estis domo ĉe la kirko, domo granda, ŝtona, duetaĝa. Tie logis iu, iu familio. Du knaboj, la unua estis pli aĝa ol Miĉjo, kaj la dua estis malpli aĝa. Dum diservoj ili ambaŭ kantis kaj legis kiel klerikoj.
En la domo loĝis ankaŭ Monaĥo. Tio estis maljunulo kun leda monaĥa zono, sed sen pastra krucsigno. Do li estis simpla monaĥo, ne monaĥpastro. La monaĥo ial plaĉis al Miĉjo, do Micjo ĉiam atentis lin dum sia ĉeesto. Monaĥo ial ŝatis rigardi suben, apud la piedoj. Ĉu li tiom timis stumbli kaj fali?
Unufoje Miĉjo demandis Monaĥon:
- Ĉu Dio povas fari ke homo ne peku?
Momente Monaĥo rigardis liajn okulojn, sed poste ree rigardis apudpieden.
- Certe, Li povas.
- Por kio do ekzistas peko?
- Por kio? – diris Monaĥo. – Por nenio. Tial do ne peku.
La respondo pli embarasigis Miĉjon. Sed demandi Monaĥon Miĉjo ekŝatis. Li volis konversacii plu.
Sed la daŭrigo ne okazis. Paĉjo ial ĉesis viziti Transrivereton.


Miĉjo havis ankaŭ avinon, kaj la avino havis domon en vilaĝo apudurba. Tial Micjo certe havis ankaŭ hundon, kiu nomiĝis simple Hundo kaj Miĉjo ŝatis promeni kun Hundo tra arbaro. Ankaŭ la katon oni vizitigis vilaĝen por ĝi promenu kaj renkontiĝu kun avina Murmurino.
Hundo certe malamis la katon. Pro la naturo kaj pro tio, ke la kato stultigis Miĉjon. Hundo, samkiel ĉiuj fabelaj hundoj, estis materialisto. Ĝi tamen ne estis nepacigebla materialisto.
Miĉja Hundo toleris kaj eĉ estimis iluziojn de sia religiema mastraro. Ĝi bazigis sian vidpunkton per saniga influo de religio al la homa malforta koro.
- Ĉe vi homoj mankas natura animforto kaj devkonscio. Vi tion ankoraŭ ne evoluigis. Do vi ege bezonas apogilon. Oni vizitu kirkon por ke la konscienco iom vekiĝu!
Cetere, la hundan naturon Hundo tute ne idealigis.
- Jes ja, ni scipovas pacienci kaj ĉiam memoras devon, sed ni estas tamen iom kruelaj kaj samtempe voluptemaj. Sed kion oni faru kontraŭ la naturo?!
Nepacigebla ateisto estis la najbara Tuzik kontraŭdiulo. Miĉja Hundo malamis ĝin kaj ĉiufoje disputis kontraŭ Tuzik sole per perfortaj argumentoj de militarto, tiom lerte ke eĉ karnoflokoj disflugis. Sed kion fari? Ateistioj ja fojfoje ankaŭ militas pro diferencaĵoj de sia kredo. Kion oni faru kontraŭ la naturo?!


Do, Miĉjaj gepatroj ne subtenis lian revon pri iĝi sorĉisto. Li devis serĉi sian fabelon tute memstare.

Miĉjo decidis portempe iom esplori ĉiun renkontiton, ĉar li esperis hazarde konatiĝi kun iu sorĉisto.


Sed dum revo forfluas, vivo ja alfluas.
Havis Miĉjo ankaŭ konatulaĉon, kiu revis iĝi rabisto. Oni nomis lin Sergeo Sergejev, sed plej ofte kaŝnomis lin Griza. Estis li forta kaj brava knabo, kaj intencis iam labori kun sia grupaĉo ie ĉe la rando de la arbaro Densega. La laboro estas ja gaja sed ankaŭ malfacila, do oni bezonas multtempe trejni. Dume li trejnis prirabi samaĝulojn, nu ankaŭ iomete malpliaĝajn knabojn inkluzive Miĉjon.
Certe prirabi Miĉjon estus senutile, ĉar kion oni povus akiri? Sed ĉiuokaze eblas ataki por trejne humiligi, obeigi knabeton.
Ja se kiam homo onin obeas do oni sekve estas siaspeca reganto por li, kaj oni rajtas imposti regaton, ĉu ne? Nu se tamen la ulo estas iom mizera do ne kapablas pagi la imposton – nu, kion fari, ĉiu registaro ja toleras mizerulojn. Almenaŭ eblas korfavore lasi lin libera kun lia tuta homrajtaro. Ankaŭ eblas lasi lin malhonorigita, se li estas fieraĉa do ne volas agnoski onian potencon.
Nu Miĉjo ne estis tro fiera, sed ankaŭ agnoski la posedon de Griza li ne deziris. Li ankoraŭ havis esperon pri pli bona regantaro ol Grizrabistaro. Bedaŭrinde, li ne ĉiam sukcesis tute rezigni pretendojn de Griza, do bezonis fojfoje humiliĝi por ne resti troege malhonorigita.
Ĉiam hejmadi Miĉjo ne volis kaj eĉ ne povis pro multaj kialoj. Sed surstrate li jen kaj jen renkontis Grizan kun lia fidela amikaro-hombestaraĉo. Tio daŭris jam longe, kaj Miĉjo iĝis pli kaj pli lacanima.
Miĉja amiko Jura (kiu loĝis en Transrivereto) estis homo alispeca. Li estis tute brava kaj decidema, kaj neniam li cedis antaŭ iu ajn perfortulo.
Foje Jura asertis eĉ ke estus pli facile mortigi lin ol obeigi lin. Pli verŝajnas ke tio estis ne tute preciza punkto, sed Jura ja kredis je sia forto. Tial li fojfoje trafis malagrablajn danĝeraĵojn. Kompense li havis estimindan eblon rakonti pri tiaspecaj siaj aventuroj.
Sed Miĉjo ne scipovis fari same. Io tia malhelpis lin esti tiom aŭdaca kaj decidema kiom Jura. Eble la kaŭzo estis malfacila infanaĝo... Jura ja kreskis en sia Transrivereto, kaj tio estis tia kvieta loko, kie troviĝis multaj kirkoj kaj eĉ monaĥejo. La loĝantaro tiea estis pli pacema ol ĉe Tunevo, kie Miĉjo loĝis. Neniu batis kaj humiligis Juran dum lia malpliaĝa infaneco. Kaj tio ja estas ege grava.
Bedaŭrinde, oni kelkfoje batis kaj humiligis Miĉjon eĉ dum lia malplejaĝa infaneco, kaj des pli dum la pliaĝa.
Bedaŭrinde, Miĉjo ne povis plendi kontraŭ ofendintoj al plenaĝuloj. Denuncado interinfana estis strikte malpermesita. En nia fabela reĝlando inter infanoj regis Omerta la Leĝo. Omerta signifis ke oni ne havas rajton intermiksi plenkreskulojn en infanajn aferojn. Ekzemple, ĉar tiuokaze la infana magio perdas sian forton. Kaj cetere ne nur infanmagio, sed ĉiu infana afero devas solviĝi per infanaro mem. Miĉjo ne sciis nek tradukon de la vorto "omerta", nek la devenon de Omerta Leĝo, sed kompense li precize sciis ke okaze de iu ajn plendado la plendanto tuj iĝus fiaĉa kaj malestimata por tuta infanaro. Kaj tio estus multe pli malbone ol iu ajn pretendoj de Grizo.
Se temu pri infana magio, do ĉiu magio postulas unuvice kredon, ĉar kredo ja estas plej grava magiilo. Tial ĝi postulas ankaŭ seriozecon. Sed plenkreskuloj neglektis infanan magion kiel nuran ludon.
Nur nigra magio estis traktata de plenkreskuloj serioza. Tio estas ja morte serioza plenkreskula problemo en iu ajn fabela mondo. Eble, la kaŭzo estas ke plenkreskuloj ja estas pli proksimaj al la morto ol infanoj.
Infana fabelo kaj infana magio timas morton, sed estas ja neinfana fabelo, kiu nenion timis sed nur timigis.


Kiu batis kaj humiligis Miĉjon dum malpliaĝa infaneco, tiu siasence prisorĉis lin, markis lin per iu neforigebla stampo, sed do forigi la animstampon oni povus ege malfacile. Ĝi malpermesis Miĉjon esti tiom aŭdaca kiom estis Jura. Jura ja tute ne timis batali. Eble, li simple subtaksis la danĝeron, ĉu?
Ekzemple, Miĉjo kutimis fermi okulojn, okaze kiam oni batis lian kapon. Li gardis la okulojn. Kaj Jura neniom gardis do ne fermis.
- Vi ne timu! – diris Jura – Neniu trafos vian okulon. Oni eĉ ne unufoje trafis la mian.
Sed Miĉjo ne povis tiamaniere trankviligi sin. Li ne komprenis, kial oni ne trafu la okulon? Kaj ĝenerale li ion tian gravan tute ne komprenis pri la batalaferoj. Sed la vivo postulis tion lerni.
Tial Miĉjo unuafoje vizitis sportsekcion de senarmila batalarto. Li ekŝatis ĝin.
- Le eblo venki troveblas en via kontraŭulo, - diris trejnisto – Sed nevenkebleco troviĝas en vi mem.
Tio estis taŭga filozofio por Miĉjo. Li tute ne emis venki, sed nur nuligi siajn mizeran venkeblecon. Do li deziris ektrejni.
Sed tiutempe Panjo neatendite kontraŭdiris.
- Ni estas ja kristanoj – diris ŝi – se oni batus vian vangon, do proponu la alian, ĉu vi forgesis tion?
- Do kiamaniere mi gardu min?
- Kontraŭ kiu vi gardu vin? Dio mem vin gardas. Kiun vi timu?
Ĉion tian Miĉjo bone komprenis. Sed la vivo estis ja severa kaj proponis malfacilajn demandojn.
- Nu se Li ne ĉiufoje gardas? se necesas tamen batali?
Panjo sulkis la frunton:
- Kion vi celas per "ne ĉiam"? Kion vi asertaĉas?
Paĉjo ĉi-okaze montriĝis pli komprenema: li mem estis iam knabo, same ŝarĝita per Omerto.
- Li trejnu, - diris li saĝe kaj paceme – Li eble estos iam soldato aŭ policano. Necesas ankaŭ ja gardi fojfoje ankaŭ aliulojn, ĉu ne? Li pretigu sin.
- Nu okaze kiam li intencos esti batalanto, tiam li prepariĝu – oponis Panjo – sed eble lia laboro estos pli paca. Ĉu jam decidis esti ĝuste batalanto, Miĉjo?
Miĉjo nenion tian ankoraŭ decidis. Li volis esti sorĉisto, ne batalanto. Li malserene prisilentis.
- Ne, li prepariĝu anticipe, ĉar la afero postulas multe da tempo. Diversaĵoj okazas en la vivo – verdiktis Paĉjo, kaj ĉe la punkto la disputo finiĝis antaŭ eki. Panjo estis ja virino pli-malpli obeema, ŝi evitis interdisputi kun la edzo... almenaŭ ĉe Miĉja ĉeesto. Dum lia foresto (aŭ okaze ke ili ne divenis lian ĉeeston) okazis ja diversaĵoj...
Do Miĉjo ektrejnis.
- Vi Panjo rememoru Nestoron – diris li konsolante.
- Pri kiu Nestoro?
- Pri tiu, kiun menciis la biografio de martiro Dimitri.
Miĉja vera nomo estis Dimitri (Miĉjo estis ja lia familia kaj amika alnomo). Li estis nomita eklezie je la honoro de Dimitri de Soluno, kiu preĝhelpis al junulo Nestoro venki timigan gladiatoron. Tiama Imperiestro ja amuziĝis per spekti interbatalojn de mortendaj kristanoj kontraŭ la gladiatoro, kiu estis fortega kiel Goliato. Li estis terura batalartulo, do li jam murdadis multajn kristanojn kiel infanojn. Sed Junulo Nestor ja neatendite venkis kaj murdis Goliaton kaj poste estis ekzekutita de la kolerigita imperiestro.
- Ĉu vi intencas iĝi martiro? – diris Paĉjo mokeme – Vi ja intencis esti sorĉisto, do necesas elekti, ĉu ne?
Miĉjo ne intencis iĝi martiro, sed esti iomete nevenkebla li ja treege intencis. Laŭ la promeso de la trejnisto. Se nevenkebleco estas en mi mem, pensis Miĉjo, do necesas eligi ĝin! Tial li diligente kuris, saltis, plenumis "taolu"-on.
Sed baldaŭ li komprenis ke en lia situacio ĉio tio estas sufiĉe senutila. Necesis ja iĝi nevenkebla okaze de kunbatalo kontraŭ bando de pliaĝaj apaĉoj, sufiĉe aŭdacaj kaj persistaj. Sed antaŭ kiam li atingos la necesan nivelon, li certe iĝos plenkreskulo, do Omerto similokaze ne plu malpermesos lin simple voki la policon. Kaj eĉ pli supozeble ke ĉe la atingo de la batalarta nivelo, verŝajne, li iĝos tute maljunulo samkiel tiu majstroj da batalarto, kies fotoj multis sur la muroj de sporthalo.
Pli kaj pli ofte Miĉjo kaptis en si mem la ekdeziron ŝteliri tra stratoj nerimarkirta; finfine li ekis ja ĉiame ŝteliri en sia naskiĝurbo. Kaj tio estis ja tute malbona, ĉar rezulte tio signifis ke fakte li jam agnoskis la posedon de Griza. Kaj li estas ja inter lia subularo ne nur je mallongaj minutoj de ties triumfa fiera rabado, sed jam ĉiutempe, almenaŭ ekster sia propra hejmo. Do ĉu ne pli racius simple agnoski la rabestron sian estron por konfidi lian korfavorecon. Fabelaj rabistoj tamen ja havas korfavorecon. La espero pri io pli bona ekis morti en la Miĉja animo.
La afero direktis tien...


Sed jen, unufoje Miĉjo ege bonŝancis!
La afero okazis jenmaniere. Miĉjo revenis hejmen el Transrivereto. Li singarde ŝtelrigardis trans la angulon de traira korto, kie ofte ĉasis la rabistaro. Bedaŭrinde, la bando kunveniĝis konversaciis kaj gaje ridis pri io sia.
Miĉjo pripensis, ĉu preferindas hejmeniri per longa ĉirkaŭvojo, trans kelke da bariloj, kaj poste tamen riske trakuri la lastajn metrojn videbla de la malamikaro? ĉu provi iri simple rekte, ĉar eble la rabistoj havas jam ian sufiĉan distraĵon.
Subite Miĉjo ekvidis sorĉiston. Micjo certe ne sciis ke ĉi tiu firma maljunulo kun blanka duobliĝa barbo estas sorĉisto. Sed ion tian sorĉan Miĉjo klare eksentis. La vizaĝo de la sorĉisto ekŝajnis al Miĉjo mirinde konata, kvazaŭ iam li jam vidis lin. La vizago estis hela samkiel la vizaĝo de Monaĥo. Sed Sorĉisto rigardis ĉion rekte, verame, verserĉante. Li ne timis rigardi rekte, dume la monaĥo ĉiam rigardis preteren, pli ofte flanken aŭ suben.
Do jen nun, en la danĝero, Micjo faris tion, kion scipovis fari nur Miĉjo. Li alvenis la maljunulon, petrigardis lin okulen kaj diris:
- Avo, se vi estas sorĉisto, do helpu al mi.
La sorĉisto miris neniom.
- Kial vi kredas ke mi estas blanka sorĉisto, ne nigra?
Miĉjo nenion tian kredis. Li eĉ ne pripensis la aferon. Li revis esti sorĉisto – nature, blanka sorĉisto. Do pri la nigra magio li tute ne zorgis, malgraŭ li certe sciis pri la aferaĉo. Do Miĉjo silentis. Kaj Sorĉisto trankvile atendis lian respondon.
- Sed por kio mi bezonus nigran magiiston? – respondis Miĉjo demande.
La respondo estis ŝajne mistrafa, sed Sorĉisto ial ekŝatis ĝin.
- Ĉu vi volas demandi, kial vi devus renkonti ĝuste nigran magiiston? – ĝustigis la maljunulo.
Miĉjo ne estis certa ke ĝuste tion li celis, sed la Sorĉista interpreto ekplaĉis al li. Miĉjo do kapjesis.
- Nu do prenu laŭ via kredo, - diris Sorĉisto kaj donacis al li kufon, simplan beban kufon, sed pli grandan ol ordinara kufo.
- Tio estas magia ĉapo por nevidebleco, - diris li – Vi surmetu ĝin kaj nodigu la ligilojn.
Miĉjo ekkredis tuj. Li pie prenis la magian objekton, kaj subite ekmiris:
- Sed de kie vi scias ke mi bezonas ĝuste nevidebligan ĉapon?
Sorĉisto ŝerce fingrominacis al li:
- Mi scias eĉ tion ke vi preferus magian glavon.
Miĉjo ial ekhontis...
- Sed magian glavon ne indas donaci al tiu, kiu ne amas sian malamikon, - diris Sorĉisto tute serioze.
Ili silentis minuton, kaj poste Sorĉisto senzorge kapadiaŭis Miĉjon kaj senzorge ekiris plu.
Estis stranga ke Miĉjo ne kursekvis lin, ne petegis lin por ke li igu Miĉjon lernanto, sed nur responde kapadiaŭis Sorĉiston, eĉ ion kliniĝis al li. Kaj poste li longe sekvis lin per la okuloj.
Kaj poste li surmetis la kufon. Sed nenio okazis.
- Surmetu tion kaj nodigu la ligilojn – li ekmemoris la instruon de Sorĉisto.
Miĉjo nodigis. Kaj do io tia okazis. Nu, nenio okazis, sed Miĉjo ekkredis ke li povas senzorge hejmeniri, ĉar neniu lin vidos. Do li hejmeniris, la suno prilumis lin de malantaŭe, kaj li iris, rigardis sian ombron kaj tute ne zorgis pri la rabistoj.
Li nur miris kaj pripensadis: "Kiel tio povas esti? La ombro restas, do mi ne iĝis LUM-TRALASANTA. Kial do mi tamen nevideblas?!


Kaj nur hejme, kiam li tenere glatumis la valoregan Kufon, Miĉjo subite rekonsciiĝis kaj teruriĝis. Kion mi faraĉis? – pensis nun li. Mi devis kure sekvi lin, mi ne rajtis perdi tian ŝancon. La sorĉisto ja venis memvole kaj estis, se oni tieldirus, tute kaptita! Sed Miĉjo preterlasis la ŝancegon... Kaj eĉ ne komprenas kial li faraĉis tion.
Do Miĉjo ekis penti pri la perdita povo. Jen li volis esti sorĉisto, sed kontentigis pri ununura magia objekto, jen kiom stulta knabaĉo...
Sed kial, kial la vizaĝo de la sorĉisto montiĝis al mi tion konata?...[/code]


Последний раз редактировалось palaman Чт сен 05, 2013 17:47 pm, всего редактировалось 14 раз(а).

Вернуться к началу
 Профиль  
Ответить с цитатой  
 Заголовок сообщения:
СообщениеДобавлено: Ср янв 04, 2012 21:32 pm 
Не в сети
Fervora Forumano
Fervora Forumano

Зарегистрирован: Сб фев 20, 2010 14:07 pm
Сообщения: 730
Откуда: Kazan
Bonege.
Мне кажется, что можно и текст на русском параллельно расположить (с целью обучения начинающих).


Вернуться к началу
 Профиль  
Ответить с цитатой  
 Заголовок сообщения:
СообщениеДобавлено: Ср янв 04, 2012 22:22 pm 
Не в сети
Fervora Forumano
Fervora Forumano

Зарегистрирован: Ср июл 22, 2009 22:01 pm
Сообщения: 3054
Откуда: Россия
Я его заодно буду переделывать, а не просто переводить. Потому что из другого теста, вообще говоря, неудобно печь такие же пирожки.
Переводчик не может себе этого позволить, а автор-то может!

Потому не совсем легко будет делать параллельный текст... ибо пришлось бы кое-что назад на русский переводить, а это наверняка сбивало бы меня с толку.

Потому пока я не буду так делать, хорошо? Потом, после окончания работы...


Вернуться к началу
 Профиль  
Ответить с цитатой  
 Заголовок сообщения:
СообщениеДобавлено: Вс фев 12, 2012 14:58 pm 
Не в сети
Fervora Forumano
Fervora Forumano
Аватара пользователя

Зарегистрирован: Пт дек 05, 2008 17:05 pm
Сообщения: 1539
Откуда: Rusio
А где оригинал?

_________________
Estas mi fundamentisto.


Вернуться к началу
 Профиль  
Ответить с цитатой  
 Заголовок сообщения:
СообщениеДобавлено: Вс фев 19, 2012 5:27 am 
Не в сети
Fervora Forumano
Fervora Forumano

Зарегистрирован: Ср июл 22, 2009 22:01 pm
Сообщения: 3054
Откуда: Россия
http://lib.rus.ec/a/36821


Вернуться к началу
 Профиль  
Ответить с цитатой  
 Заголовок сообщения:
СообщениеДобавлено: Вт авг 27, 2013 12:38 pm 
Не в сети
Novico
Аватара пользователя

Зарегистрирован: Пт авг 23, 2013 22:09 pm
Сообщения: 92
Откуда: Coruscant
Ещё одна ссылка на русский текст

http://flibusta.net/a/36821


Вернуться к началу
 Профиль  
Ответить с цитатой  
 Заголовок сообщения:
СообщениеДобавлено: Вт авг 27, 2013 18:14 pm 
Не в сети
Novico
Аватара пользователя

Зарегистрирован: Пт авг 23, 2013 22:09 pm
Сообщения: 92
Откуда: Coruscant
Цитата:
jenmaniene


Malgranda tajperaro.


Вернуться к началу
 Профиль  
Ответить с цитатой  
 Заголовок сообщения:
СообщениеДобавлено: Чт сен 05, 2013 17:46 pm 
Не в сети
Fervora Forumano
Fervora Forumano

Зарегистрирован: Ср июл 22, 2009 22:01 pm
Сообщения: 3054
Откуда: Россия
Obi_Wan писал(а):
Цитата:
jenmaniene


Malgranda tajperaro.
Dankon, amiko!


Вернуться к началу
 Профиль  
Ответить с цитатой  
 Заголовок сообщения:
СообщениеДобавлено: Чт сен 05, 2013 17:54 pm 
Не в сети
Fervora Forumano
Fervora Forumano

Зарегистрирован: Ср июл 22, 2009 22:01 pm
Сообщения: 3054
Откуда: Россия
Dankegon al ĉiuj pro via atento!
Mi eĉ denove ekdeziris reverki la fabelon en Esperantan version.

(La antaŭa manko de iu ajn reago iom post iom disrevigis min)


Вернуться к началу
 Профиль  
Ответить с цитатой  
 Заголовок сообщения:
СообщениеДобавлено: Чт сен 05, 2013 17:56 pm 
Не в сети
Fervora Forumano
Fervora Forumano

Зарегистрирован: Ср июл 22, 2009 22:01 pm
Сообщения: 3054
Откуда: Россия
Fariĝi sorĉito – nu, eble tio estas natura por fabela knabo. Sed ne ĉiu fabela knabo fariĝas sorĉisto.
Certe, multaj – kvankam ne ĉiuj – fabelaj infanoj povas fari ordinarajn infanajn mirakletojn. Ekzemple, oni povas elpensi iun estaĵon kaj ekkredi je ĝi tiom fotre, ke ĝi komencas vivi sian propran vivon, rimarkeblan eĉ por aliuloj. Pri tio sukcesas ne ĉiu infano kaj ne ĉiufoje. Necesas diligente lerni la aferon kaj havi specialan talenton pri tio.

Tiaspecajn mirakletojn Miĉjo scipovis fari eĉ ekde bebaĝo, aldone kun tiom da facileco, ke oni nevole pripensis – ĉu temas pri vera sorĉtalento?
Certe, parte temis pri ordinara inteligenteco: Miĉjo ial tre frue komprenis, kiel oni povas fari la aferetojn. Eble, li mem elpensis tion, eble iu iam subdiris, sed nun jam neeblas rememori kiu... La ĉefo estas ja ekkredi.
Ordinara plenkraskulo ne scipovas mirakli ĉar li ne kredas ke li sukcesos. Kiam oni loĝas en fabela mondo, kredi je mirakloj estas pli facile, sed ankaŭ tie oni havas iom da problemoj pri kredo. Iu sukcesas pli facile, iu malpli.
Miĉjo fojfoje pripensis, kial al li tio pli facilasCg ol al la aliaj. Kaj ŝajnis ke tio estas nura bonŝanco. Kiu miraklo estis la unua en onia vivo, kiel oni akceptis ĝin (aŭ malakceptis).
Miĉjo foje akceptis sian bonŝancon.
Tio estis delonge. Unufoje etulo Miĉjo ektimis ian malbonan fantazion, kiun li pruntoprenis el iu filmo. Temis pri iuspeca magia vulpo. Detaloj ne gravas. La timo estis neatendite forta kaj animdetrua. Dum la tuta vespero Miĉjo timis kaj terurite atendis la momenton, kiam noktiĝos kaj gepatroj lasos lin sola en lia ĉambreto. Miĉjo penis konvinki Panjon ke li bezonas dormi ne sola ĉi-nokte, sed Panjo diris:
- Ĉu vi unufoje ektimis? Venku la timon tuje! Vi nepre sukcesos, samkiel mi sukcesis en mia infanaĝo.
Kaj Panjo priskribis la Miĉjo la metodo de plej simpla infana magio.
- Rememoru, – diris ŝi. – Ĉu hieraŭ vi timis ĝin?
- Ne.
- Kial?
- Mi ne sciis ke ĝi eblas en la mondo, – diris Miĉjo ploreme.
- Ĉu nun vi ekkredis ke la mondo iĝis malpli bona ol ĝis nun?
- Ne...
- Se la mondo ne iĝis pli malbona, do kiam aperas en ĝi io malbona, do nepre aperu ankaŭ iu bona, ĉu ne?
- Jes...
- Do vi pripensu, kio bona aperu en via mondo hodiaŭ por venki la aperintan malbonon. Vi nepre sukcesos malkiel mi sukcesis kiam mi estis bebino kaj iu simila timo aperis en mia animo. Vi pripensu kaj mi atendu ĝis kiam vi sukcesos.
Do Miĉjo pripensis. Kaj subite li imagis grandan bonan hundon, kiu loĝas en la koridoro apud lia ĉambro. La imago estis tiom neatendite klara, ke Miĉjo eĉ ekmiris: kial li ĝis nun neniam rimarkis la hundegon? Nun la malica vulpo ne plu povos timigi lin, ĉar ĝi estas malgranda. Vulpoj ja timas hundojn.
- Mi sukcesis, – diris Miĉjo. – Sed ne fermu la pordon de mia ĉambro por ke ĝi povu eniri, se tamen danĝeros.
Panjo iom miris, ĉar ŝi ne komprenis, pri kiu "ĝi" temas. Sed ŝi obeeme kapjesis kaj elriris, lasante la pordon malfermita.
Miĉjo kuŝis kaj atendis la momentojn, kiam la vulpo aperis. Kaj kiam en lia imago la vulpo provis aperi, la hundego tuj stariĝis, gardante lian trankvilon. Miĉjo preskaŭ vidis ĝin en la mallumo, kaj la vosto de la hundo amike svingis al Miĉjo, dum ke la vuplo ja vidis nur hundodentegojn. Tial Miĉjo ne plu timis. Fakte la ludo eĉ amuzetis lin, ĝis kiam unufoje la magia hundo subite aperis en la ĉambreto mem!
La fakto gojigis Miĉjo, sed sincerdire ankaŭ timigis iom, do pro la subiteco li forte ekkriis preĝe:
- Sinjoro kompatu!
La hundo vostosvingis, bojis tiom laŭte ke la gepatroj vekiĝis! Kaj ĝi tuj malapreris. La paĉjo alkuris timigita kaj demandis:
- Kio okazas?! Kie estas la hundo? Mi aŭdis la hundobojon!
- Nenio okazas, – diris Miĉjo.
Ankaŭ la panjo eniris timigita.
- Nenio okazas, – diris Miĉjo, – nur mia hundo min ĉiam gardas. Kial vi ĝis nun ne rakontis al mi tion?
Certe la vulpo ekde tiam ne plu timigis Miĉjon, nek iu alia infana nokta teruraĵo. En sia ĉambreto do Miĉjo povis farti kvazaŭ en citadelo.
Sed la hundo ial neniam volis promeni kun Miĉjo en la urbon, nek en la lernejon, do ĝi ne estis taŭga kontraŭ rabistoj de Griza. Ĝi estis stranga hundo. Neniam ĝi aperis en la lumo, neniam bezonis manĝi. Gi estis nur Nokta Gardanto. Sed tio ne gravas. La plej grava gajno de la okazintaĵo estis ke ekde tiam Miĉjo ekis kompreni, kiel oni faras miraklojn.
Oni ne rajtas regi fantaziaĵon. Oni devas agadi delikate kaj nehaste.
Ne ĉiufoje miraklo aperas tiom volonte kaj tuje, kiom tio okazis tiun unuan fojon. Oni maldevas rapidigi ĝin. Ĉar la bonkrizo venas kiam oni timete rimarkas ke la propra elpensaĵo iĝas tute nepredikebla por oni mem. Jenas pleja ŝanĝopunkto!
Tiam gravas eviti panikon! Miĉjo rimarkis ke plimultuloj subkonscie rezignas miraklon ĝuste tiam, kiam ĝi ekas realiĝi. Ja ordinara propra fantazio, kiu estas nura imago kaj neniom miraklo, ĝi neniun povas vere timigi, ĉar oni estas ja aŭtoro de ĝi, do ĝi ne povas esti vere danĝera. Aŭtoro ĉiam restas neatakebla.
Sed kiam en la aferon enmiksiĝas iu fremda volo, neregebla kaj nepredikebla, la fantazio ĉesas esti nura fantazio. Kiam elpensaĵo ekas realiĝi, ĝi neniam restas tute kongrua al la komenca atenditaĵo, ĉiam diferencas de la elpensaĵo. Ĝi devas aperigi malobeemon por naskigi el la fantazia kiel birdo el ovo. Tiu naskiĝo ĉiam timigas homon.
Oni sentas kvazaŭ en la aferon enmiksiĝis iu alia. Oni ĉesas esti aŭtoro de la fantazio kaj iĝas nur ĝia heroo envice de kaj apud tio, kio antaŭ nelonge estis nura penso, kaj kion oni elvokis el nenio.
Miĉjo ĉiam ankaŭ iom timis tion, sed ankaŭ fieris pri sia scipovo.
Aliaj geknaboj iris tra fabelo laŭ kutimaj, plurfoje iritaj vojoj, sed Miĉjo tuj ekserĉis ian apartan Vojon. Eblas ke tio estis kulpo de Mao-ci.
Nenia propblemo estas lerni ordinaran mirakleton, ekzemple vivigi Balbutulon (kiu estas magia parolanta pupo), ĉar preskaŭ ĉiu fabela geknabo scipovas tion. Kial oni dubus ke la pupo baldaŭ viviĝos kaj ekas enigme alludi pri sekretaj, intimaj aferoj? Ankaŭ tute facile estas sendi al via amiko nevideblan senditon, ekzemple por helpi aŭ helpopeti lin dum ekzameno. Tiaj ordinaraj agoj ne estis interesaj por Miĉjo.
Li deziris ion novan. Kreadon.

Mia loĝejo estis apud la Miĉja, kaj lia ĉambreto estis trans mia muro. Li ofte uzis mian loĝejon por materiigi diferencajn strangulojn. Tial se mi fojfoje aŭdis vespere plankŝovojn de ies piedoj aŭ taburetknaron en mia kuirejo, nur pevis agi laŭeble mallaŭte: estis klare ke nun Miĉjo streĉe subaŭskultas ĉe la muro. Se mi estus normala heroo de la fabelo, mi jam delonge skandalus kontraŭ Miĉjaj gepatroj – ĉar al kiu plaĉus se la loĝejo iĝas testejo por knabaj sorĉfantazioj!
Sed mi ne estis normala heroo de la fabelo.
Vi certe jam rimarkis ke mi estas ja la aŭtoro de la fabelo, sed ne nura heroo de ĝi! Kaj Miĉjo estas ja mia ŝatata heroo, mi lin elpensis, kaj ankaŭ liajn gepatrojn, kaj la katon kaj ĉion ceteran en ĉi-fabela mondo.
Nu malgraŭ ke mi estas la aŭtoro, mi decidis esti ankaŭ heroo. Tio ja necesas al mi por fojfoje iomete korekti la okazontaĵojn en ĝustan direkton.
Tial mi por plia oportuno enloĝiĝis en main propran mondon apud mia ĉefa heroo. Mi decidis ke mi havas apartamenton, dokumenojn kaj ĉion bezonaton por vivi. Mi ja rajtas ĉion ĉi tie, ĉar la mondo estas mia.
Do mi certe neniam disputis kontraŭ Miĉjaj eksperimentoj en mia loĝejo. Konsentu ke estus sensence disputi kontraŭ mia propra elpensaĵo. Kaj Miĉjaj "kreaĵoj" estis ja samgrade miaj kiel liaj. Ne malplie ol ili restis liaj post kiam ili aparteniĝis de li.
Sed kial mi tiom longe rakontas pri mi mem. Fabelo mia estas ja pri Miĉjo
La Miĉja intenco fariĝi sorĉisto pliigis nur la fakto, ke li pli facile sukcesis pri infana magio, sed ankaŭ la fakto de unufoje Miĉjo sukcesis pri magio serioza.

Ekzistas ordinara sorĉa ludo: ĉiu normala fabela infano povas foriri kaj nelonge resti en iu alia fabelo mondo. Ĉio, kio necesas por tio, estas kredi ke oni jam estas tie, en la alia mondo. Por tio oni serĉu en sia propra mondo iun lokon, sufiĉe strangan por esti kvazaŭ loko alimonda. Post tio estas ja facile ekkredi ke oni estas jam tie.
Krom tio, Miĉjo uzis alian specialan rimedon por ekkredi ke li estas jam alimonde. Oni bezonas imagi sin homo alimonda por rigardi sian propran mondon per okuloj de alimondulo. Miĉjo ekkonis tiun artifikon de iu aktoro. La aktoro unue simple ludis sian heroon, sed post la ludo certe ne plu ludis. Sed poste li ekis imagi ke li fakte estas la heroo, kiu devas roli aktoron en ĉiutaga vivo. Do nur sur la sceno li fakte iĝis si mem. Miĉjo legis la aferon en iu libro pri teatro.
Do kiam Miĉjo volis translokiĝi en alian mondon, li ekis imagi ke li estas homo alimonda, kiu nur provizore trafis ĉi-tiun mondon. La senco estis iom streĉa kaj malagrabla, sed ĝi baldaŭ altiris tiun alian mondon, de kiu ĝi estis pruntakceptita.
Ordinaraj geinfanoj uzis kelkajn kutimajn translokigojn – ĉe Bluan Maron, ĉe Densan Arbaron, en Sunan Urbon. Ekkredi je povon de kutima translokigo estas facile, ĉar multuloj scipovas tion. Kaj se iu tute ne kapablas pri infana sorĉismo, tiu povas uzi kredon de amiko. Por tio ekzistas facila artefiko: la regulo de la maldekstra mano...
Kaj kutimajn translokiĝojn estas ordinaraj. Sed la Miĉjo plaĉis malkovri novajn lokojn. Kaj li ne estis sola pri tio. Multaj talentaj fabelaj geknaboj en mia mondo pasadis duonon de sia infanaĝo, esplorante aliajn mondojn. Ĉiu serĉis mondon laŭ sia emo kaj poste revenis tien denove kaj denove, kaj okazis libertempo. Gravas ja havi rezervon da tempo, ĉar reveno estas afero ankaŭ nepredikebla. Okazas, ke oni fiksiĝas pro kelkaj horoj. Ja kiam oni ĉeestas en alia mondo, ĝi estas do pli reala por vi ol la mondo propra. Kaj reveni laŭ sia volo ankaŭ estas ne tiom facile.
Cetere, reveno nepre okazas, ĉar oni estas fremdulo, kiam oni alimondas. Tial ĉu oni volas, cu ne – reveno estas nepra.
Multaj geinfanoj transloĝiĝus ĉe Bluan Maron, se ili povus. Sed neniu povis. Tie estis neniu indiĝeno. Tite neniu. Senhoma lando... Tamen marbordoj neniam senhomadis. Multaj scipovis translokigi tien por iom, kaj ofte uzis la eblon.


Do – unufoje Miĉjo serĉis trairon en iu novan mondon, envagis en malnova forgesita vepra parko for de sia hejmo. Kaj post ioma sorĉado translokiĝis en iun tre agrablan terenon kun rivereto, juna panjo legantino kun bebeto ludfosanta sur bordosablo kaj knabaro ĉe la alia bordo.
La knaboj klariĝis neagresemaj kaj amikemaj. Ili estis diferenclingvaj, do uzis Esperanton. Tial Miĉjo nature aldoniĝis al lia ludo sen malkovri sian devenon. Li decidis konservi inkognitecon, ĉar dum ludo neniomfoie li bezonis mencii ke li estas ja alimondulo. Ĉio estis bona ĝis kiam Miĉjo rekonsciis ke pasis tro multe da tempo! Jam delonge li atendadis subitan revenon an sian denskan mondon, sed tio ne okazis. Kaj do iom post iom Miĉjo ekis senti plian kaj plian timon.
Oni ja neniam fiksiĝas alimonde por pli ol du aŭ tri horoj, eĉ se oni deziregas tion. Oni apenaŭ sukcesas baniĝi kaj konatiĝi kun iu alimondulo, do baldaŭ – frap! – elfaliĝas en denskan fabelmondon. Kvazaŭ okazis nura sonĝo. Apuduloj fojfoje eĉ ne rimarkis ke Miĉjo ĵus forestis por iom.
Eble, infana sorĉado estis iuspeca sonĝado, sed certe ne nura fantaziado. Oni ne povas fantazii tiom rapide kaj samtempe abunde...
Miĉjo unufoje estis malsata kaj sorĉo trafigis lin ĉe iun grandan feston en tre agrabla nekonata lando, kie malhelharaj homoj, metinte manĝotabloj rekte laŭ granda avenuo, ion tian festis kulture. Ili tuj gasteme ekis regali Miĉjon kaj scivoleme pridemandi lin pri lia propra mondoMiĉjo tre guste manĝis kaj babilis, kaj tio daŭris preskaŭ du horoj. Eĉ la loka lingvo mem estis iom komprenebla ial, ĉar ĝi tre similas al Esperanto. Kaj la manĝaĵo estis ege bongusta. Sed post lia reveno li restis malsata – tio estas ja rimarkinda fakto.
Do ĉi tie, apud la rivereto en agrabla amikaro, sed reveno jam longe ne estis okazinta. Kaj tio timigis. Cetre la mondo estis bonkora, kvazaŭ parenca, la knaboj estis bonkoraj. Jene li restus ĉi tie por ĉiam, sed kiel do vivi-loĝi? Jam venis vespero, jam la knaboj ekis disiri hejmen. Kien do Miĉjo iru? Kaj kion li manĝu?
Miĉjo estis devigita konfesi ke li estas alimonda kaj ial fiksigis kaj estas fakte perdita.
Oni kompatis lin. Unu knabo proponis al Miĉjo kunveni en sian hejmon. Al la gepatroj. Ĝeneraldire enmiksigo de plenkreskuloj en infansorĉon oni rigardis iom malkonvena. Tamen kio restis fari al MIĉjo? La infana fabelo ja subite kondutis tiom plenaĝece. Ankaŭ demandu, ĉu la loka nutraĵo estos taŭga por Miĉjo. Aliokaze – ĉu morti pro malsato?
Do ili venis en hejmon de Guri.
Gepatroj de Guri alarmiĝis. Certe ĉiu estis iam infano, multaj konis infanan sorĉadon, sed la kazo ja estas ekstraordinara. Do estis decidite alvoki policon. Polico petu iun lokan magiiston por sensorĉigi la erarvagintan knabon reen en lian denaskan mondon.
Atendante la policanojn, la novaj konatuloj pridemandis Miĉjon pri lia mondo.
Kaj okazis al Miĉjo subita konfuzo! Evidentiĝis ke Miĉjo estas en lia urbo! Nur la parto de la urbo estis nova kaj ĝis nun nevidata de Miĉjo. Fakte li pasigis la tutan tagon en fora flanko de Transrivereto, je ok kilometroj de sia Tunevo. Miĉjo kun sia Paĉjo ja estadis antaŭe ĉe la proksima flanko de Transrivereto.
Certe, estis klare ke se Miĉjo estas nura mensogulo kaj fantaziulo, do por kio li ne elpensis ion pli interesan pri "sia mondo"? Pro kio li uzis la komune konatajn loknomojn? Ĉu li havas tiom mizere da fantazio? Cu eĉ mansogi li ne kapablas?
Aldone jen venis polico. Splena serĝento sarkasme konsilis al Miĉjo uzi la persontrafikon kaj do veture laŭeble for.
Restis unusola konsolo: ke Guri kredis al Miĉjo. Sekvantan tagon ili intence renkontiĝis en Tunevo, de kie Miĉjo magie translokigis en la alian parton de la urbo.
- Jes ja, fakte – diris Guri, ĉirkaŭrigardante – Similas al nia Benka rivereto.
Ili sidiĝis sur la saman lokon, kie Miĉjo estis antaŭe. Do Miĉjo maldistriĝis kaj ripetis la translokiĝon. Ankaŭ Guri transiĝis! Ili ja uzis la regulon de la maldekstra mano. Sole Guri translokiĝi ne kapablis. Iuj infanoj ne scipovis fari tion memstare. Io tia mankis al li...
Tiamaniere Miĉjo ekhavis amikon Guri. Multfoje Miĉjo bedaŭris ke Guri venis en lian vivon tiom malfrue, jam ĉe la limo de plenkreskaĝo. Sed kion oni faru?
Antaŭe Miĉjo sentis sin iom fremda en sia denaska mondo, kvazaŭ li vere estis alveninto, erarvaginta alimondulo. Eblas ke ĝuste tial li tiom sukcesis pri la arto de translokiĝo. Miĉjo ja facile imagis sin fremdulo, ĉar li vere sentis sin ioma fremdulo.
Sed Guri tute ne estis fremdulo. Li firme memstaris en sia denaska mondo – eble tial li ne scipovis translokiĝi, eĉ plej ordinarajn mondojn. Tial li ektenis Miĉjan maldekstran manon per ambaŭ manoj! Do eĉ neeblas diri, kiun mondon ili duoble ne estadis!
Guri ankaŭ sentis Miĉjon esti fremdetulo. Eble, ioma strangulo kaj frenezetulo. Sed anstataŭe Guri, tenante Miĉjan manon (kun fermitaj okuloj) oni povis facile kredi ke oni estas en alia mondo.
- Vi Miĉjo estas nome fremdulo kaj nenormalulo – diris Guri foje respone al Micja filozofio. Kaj Miĉjo tute ne ofendiĝis, ĉar tio estis nura vero.
Normalaj infanoj deziras havi imponeco. Sed Miĉjo ial ne deziris. Li komprenis tion antaŭ delonge, ekde plejfrua infanaĝo. Li rapide komprenis ke imponeco estas afero relativa. Tio, kio imponas laŭ nocioj de unu mondo, povas esti tute triviala kaj vulgara por la alia. Do kiu intentas imponiĝi, fakte sklavas al sia socio. Li klopodas por esti aprobita de la socio, malgraŭ ke li mem ne konscias tion kaj fantazias esti sendependa kaj libera. Sed tio estas nura memtrompo.
Tio estis enuiga por Miĉjo. Li ne deziris malŝpari la vivon por kontentigi publikon. Imponulo estas nura sklavo de sia socio. Aktoro, kiu fakte eĉ monon ne akceptas pro sia laboro. Poste Miĉjo rimarkis ke infanoj, kiuj serĉas imponecon, tre frue perdas scipovon sorĉi. Kaj li komprenis ke tio ne estas hazardo. Por imponiĝi oni devas firme enradikigi en sian denaskan mondon...
Sed tamen estis malfacile al Miĉjo esti fremdulo en sia propra mondo. Li sentis bezonon iel trovi sin mem, trovi sian lokon en ĉi-mondo. Kiu estas mi? Kaj pro kio? Tio ne lasis lin trankvila. De tie devnis lia inklino al magio.
Sorĉisto ja estas aĉa anasido de sia fabelo, kiu sukcesis iĝi belega cigno.
Tial la kazo, kiam Miĉjo konatiĝis kun Guri, estis por Miĉjo komenco de nova vivepoko, kiam al li ekbrilis lumon de tunelfino. Ja estis tio ne infana sorĉo! Okazis ja ke Miĉjo fakte translokiĝis en novan mondon, kiam li transiĝis de Tunevo al Transrivereto. Jes ja, ĉar li sukcesis resti ĉi tie por ĉiam! Antaŭe li ne havis fidelan amikon, kaj nun havis. Antaŭe li nenuam sukcesis translokiĝi aliloken, kaj nun ja iam sukcesas, malgraŭ ke la afero estis vere malfacila kaj neordinara. Anyaŭe Miĉjaj revoj pri neinfana magio estis nuraj revoj, sed nun ili ekhavis realan bazon.
Kaj ĝenerale – io tia ŝanĝis nekapteble en Micja fabelo.
Ekde tiam Miĉja iam sukcesis translokiĝi aliloken en la sama mondo. Kaj tio estis neinfana magio, ĉar infana magio ĉiam restas io ĉe la limo de fantazio. Miĉjo sukcesis vere translokiĝi el unu loko al alia, kaj tio lasis realajn materiajn rezulton, kiuj neniam malaperis aŭ iĝis mizeraj, kio estis kutima pri la infana magio. Plenkreskuloj neniam nevroziĝis pri infana magio, ĉar infana magio finfine ne lasis materiaj rezultoj. Almenaŭ ne pli ol ĉiu ordinara inkubo.
Ja adolta magio distingiĝas de la infana ĝuste per tio, ke ĝi efikas ĉi tie, en la denaska mondo, ke ĝi lasas profundajn spurojn, kiuj ne malaperas dum tempopaso.
Tial do Miĉjo ofendiĝis al Paĉjo, kiam estis dirita " Kion vi manĝos? Kiu pagos la imposton pro via apartamento?". Samkiel ĉiu adolta, Paĉjo rigardis magion de adolta alto esti senutila infana amuziĝo. Ĉiu fabela infano ludas pri tio. Sed finfine la frukto restas nenioma.
Sed Miĉjo ja deziris tute alian. Li serĉis veran adoltan magiiston. Li strebis atingi adoltan magion kaj kaptis ĉiun pruveton de sia estonta sukceso.

Tial Miĉjo tiom strebis rememori la magiiston...
Kaj finfine li sukcesis!
Kiam Miĉjo estis ankoraŭ knabeto, li foje spektadis fabelon en Magia Teatro. Jes ja, la sorĉisto estis tiu sama – olda, sed forta, alta kaj dika, kun longa tutblanka hararo, kun stranga, neordinare atenta rigardo, kvazaŭ li ĉiam gvatis ion interesan kaj gravan en ĉiu afero ĉirkaŭ si. Li kvazaŭ vidis ĉirkaŭ si ne ĉiutagan enuan vivon, sed ion novan. Eblas ke li ne distingis kutimaĵojn de miraklojn... kvazaŭ ĉio estis al li malkutima, kiel por bebo. Jes ja, ĝuste tio allogis etan Miĉjon kiel io parenca kaj bezonata ĝisdolore.
La sorcisto estis malĉi-tiea homo. Kaj Miĉjo ankaŭ estis malĉi-tiea. Sed tiam Miĉjo estis bebo, do ne povis konkludi taŭge, sed iom post iom forgesis. Sed nun li estis jam granda filozofo, do li povis praktikan konkludon.

La teatro estis ĉe la konrtaŭa limo de la urbo, jes ja, ankaŭ en Transrivereto, ne fore de Guri-a Benka-rivereto. Kaj nun tio ŝajnis al Miĉjo ankaŭ signifa kunmetaĵo...
Pene ĝisatendinte oportunan momenton, Miĉjo tuj forveturis tien. La ligilojn de la ĉapo li nodigis tuj ĉe la apartamento, do vere neniu vidis lin, la busa konduktoro inkluzive. Oni lin ne vidis tute! Ciuj rigardis pretere aŭ trae, do fine Miĉjo ekfatis ial malbone. Li intense puŝia iun knabon, kiu staris proksime. Ne puŝis, certe, nur puŝetis por atentigi lin. Tiu senmire kaj malkontente ekrigardis virinon kun saketo, sed Miĉjon daŭre ne vidis.
Tiam Miĉjo frapetis lin ŝultren kaj diris laŭte:
- Pardonu, vi ja puŝis vin.
Tiam la knabo tamen rimarkis Miĉjon. Sed li ankaŭ neniom miris, kvazaŭ vidis lin antaŭe, sed simple ne atentis.
- Kion vi deziras? – demandis li trankvile.
- Nenion.
La knabo levis la sultrojn kaj deturnis sin, kaj tuj kvazaŭ tutforgesis pri li. Kaj elbusiĝis sekvan haltejon eĉ unufoje ne rigardis Miĉjon...
Rimarkindas ke Neniu koliziis lin! Ĉiuj akurate ĉirkaŭiris lin sen ioma atento, kvazaŭ Miĉjo estis iu tute neinteresa objekto, meblo aŭ arbo. Aŭ eĉ ia malkonvena malpuraĵo. La sento estis tiom malagrabla ke Miĉjo baldaŭ demetis la ĉapon kaj kaŝis ĝis enpoŝen. Kaj tuj lin pagigis pro la bileto.

Veturante Miĉjo rememoris detale tiaman magian spektaĵon, kaj li ne povis ne rimarki iun ligilon inter siaj pripensadoj kaj la fabeleto el la Magia Teatro. Eĉ sajnis al li nun ke eble lia revo iĝi sorĉisto komencis de tiu spektaklo. Malgraŭ ke tiam knabeto Miĉjo nenion scipovis kompreni, li estis nur allogita de sorĉspektaĵo, kiam oni vidas ludon ne sur sceno, sed ĉirkaŭ si, preskaŭ samkiel sonĝo.


Последний раз редактировалось palaman Ср сен 11, 2013 10:07 am, всего редактировалось 1 раз.

Вернуться к началу
 Профиль  
Ответить с цитатой  
 Заголовок сообщения:
СообщениеДобавлено: Вт сен 10, 2013 15:47 pm 
Не в сети
Fervora Forumano
Fervora Forumano

Зарегистрирован: Ср мар 02, 2005 13:43 pm
Сообщения: 3051
Откуда: Ensko
palaman писал(а):
Tio sukcesas ne ĉiufoje kaj ne ĉe ĉiu infano..

Я б тут подлежащее поменял.. типа Ne ĉiufoje kaj ne ĉiu infano sukcesas pri/en tio

_________________
Malfacila kaj tre trista estas vivo programista.


Вернуться к началу
 Профиль  
Ответить с цитатой  
 Заголовок сообщения:
СообщениеДобавлено: Ср сен 11, 2013 10:05 am 
Не в сети
Fervora Forumano
Fervora Forumano

Зарегистрирован: Ср июл 22, 2009 22:01 pm
Сообщения: 3054
Откуда: Россия
Ŝak' писал(а):
palaman писал(а):
Tio sukcesas ne ĉiufoje kaj ne ĉe ĉiu infano..
Я б тут подлежащее поменял.. типа Ne ĉiufoje kaj ne ĉiu infano sukcesas pri/en tio
Верно.


Вернуться к началу
 Профиль  
Ответить с цитатой  
 Заголовок сообщения:
СообщениеДобавлено: Ср сен 11, 2013 16:44 pm 
Не в сети
Fervora Forumano
Fervora Forumano

Зарегистрирован: Вс сен 08, 2013 15:15 pm
Сообщения: 712
Откуда: Ярославль
эх... (мечтательно) Вот если бы кто-нибудь перевел на эсперанто релятивистскую теорию гравитации Логунова...
http://winglion.spb.ru/logunov.htm

зы. ни на что не намекаю. :)

_________________
אני ואתה נשנה את העולם


Вернуться к началу
 Профиль  
Ответить с цитатой  
 Заголовок сообщения:
СообщениеДобавлено: Ср сен 11, 2013 19:41 pm 
Не в сети
Esperantisto
Esperantisto

Зарегистрирован: Ср дек 22, 2004 23:29 pm
Сообщения: 3592
Как сказал не помню кто, если чего-то на эсперанто нет, сделайте - и оно будет :D


Вернуться к началу
 Профиль  
Ответить с цитатой  
 Заголовок сообщения:
СообщениеДобавлено: Ср сен 11, 2013 19:51 pm 
Не в сети
Fervora Forumano
Fervora Forumano

Зарегистрирован: Вс фев 08, 2009 21:08 pm
Сообщения: 1627
Откуда: Germanio
Qakin писал(а):
Вот если бы кто-нибудь перевел на эсперанто релятивистскую теорию гравитации Логунова...
А эта теория признана?


Вернуться к началу
 Профиль  
Ответить с цитатой  
 Заголовок сообщения:
СообщениеДобавлено: Ср сен 11, 2013 19:56 pm 
Не в сети
Fervora Forumano
Fervora Forumano
Аватара пользователя

Зарегистрирован: Пт дек 05, 2008 17:05 pm
Сообщения: 1539
Откуда: Rusio
marato писал(а):
Qakin писал(а):
Вот если бы кто-нибудь перевел на эсперанто релятивистскую теорию гравитации Логунова...
А эта теория признана?

Очередная маргинальная теория, построенная на отрицании теории относительности.

_________________
Estas mi fundamentisto.


Вернуться к началу
 Профиль  
Ответить с цитатой  
 Заголовок сообщения:
СообщениеДобавлено: Ср сен 11, 2013 20:16 pm 
Не в сети
Fervora Forumano
Fervora Forumano

Зарегистрирован: Вс сен 08, 2013 15:15 pm
Сообщения: 712
Откуда: Ярославль
Нет, ее отличает от любительских прожектов то, что ее автор -
Анато́лий Алексе́евич Логуно́в (род. 30 декабря 1926, с. Обшаровка ныне Приволжского района Самарской области) — советский и российский физик-теоретик, действительный член РАН.

С 1977 по 1992 годы — ректор Московского государственного университета имени М. В. Ломоносова.

http://ru.wikipedia.org/wiki/%D0%9B%D0% ... 0%B8%D1%87
Кроме того, я считаю убедительным такой его аргумент:

«таким образом, при более глубоком рассмотрении общая теория относительности (ОТО) оказывается несовместной с фундаментальными законами природы — законами сохранения энергии, импульса и момента количества движения… Ни в макро-, ни в микромире пока нет ни одного экспериментального указания, прямо или косвенно ставящего под сомнение справедливость этих законов. Поэтому ОТО как теория, лишённая этих законов, с физической точки зрения не может считаться удовлетворительной… В силу сказанного выше это может означать лишь одно: отказ от ОТО как физической теории».

Помимо этого, полученная им теория не столько опровергает ОТО, сколько уточняет ее и исправляет. Существенным отличием от ОТО является избавление от мистических понятий и наделение в общем-то тех же математических абстракций вполне понятным физическим смыслом. В области собственно математической она практически идентична ОТО.

Что касается ее признания, то: Релятивистская теория гравитации, развиваемая А. Логуновым с 1980-х годов, в качестве альтернативы ОТО (которую он отвергает, считая несовместимой с законами физики[3]), подвергается критике в научных кругах[4], особенно другим академиком Виталием Гинзбургом[5] и мало принимается за пределами научной школы А. А. Логунова.
Однако же научная школа в рамках академической советской науки все же есть!

Работа это узко специальная и перевести ее сможет далеко не каждый, но в ветке присутствует выпускник кафедры Логунова, емнип, который хорошо знаком с темой.

_________________
אני ואתה נשנה את העולם


Вернуться к началу
 Профиль  
Ответить с цитатой  
 Заголовок сообщения:
СообщениеДобавлено: Чт сен 12, 2013 8:42 am 
Не в сети
Fervora Forumano
Fervora Forumano

Зарегистрирован: Ср июл 22, 2009 22:01 pm
Сообщения: 3054
Откуда: Россия
Qakin писал(а):
Работа это узко специальная и перевести ее сможет далеко не каждый, но в ветке присутствует выпускник кафедры Логунова, емнип, который хорошо знаком с темой.
Ну, лично я этим заниматься не буду, так как очень скептически отношусь к теории Логунова и не считаю его критику в адрес ОТО действительно обоснованной. Я, конечно, ни в коей мере не являюсь учеником Логунова или продолжателем его идей, наша кафедра не является "кафедрой Логунова", но по справедливости должна быть названа кафедрой академика Зельдовича - который её по сути и создал - а я учеником недавно умершего Л.П.Грищука (и, неформально, В.М.Липунова).


Вернуться к началу
 Профиль  
Ответить с цитатой  
 Заголовок сообщения:
СообщениеДобавлено: Чт сен 12, 2013 11:16 am 
Не в сети
Fervora Forumano
Fervora Forumano

Зарегистрирован: Сб фев 20, 2010 14:07 pm
Сообщения: 730
Откуда: Kazan
palaman, объясните, пожалуйста, почему Вы относитесь к РТГ скептически. 1) Считаете ли Вы достаточно обоснованной ОТО? 2) Почему Вы считаете, что РТГ не является обоснованной?


Вернуться к началу
 Профиль  
Ответить с цитатой  
 Заголовок сообщения:
СообщениеДобавлено: Пт сен 13, 2013 11:48 am 
Не в сети
Fervora Forumano
Fervora Forumano

Зарегистрирован: Ср июл 22, 2009 22:01 pm
Сообщения: 3054
Откуда: Россия
SEN7759 писал(а):
palaman, объясните, пожалуйста, почему Вы относитесь к РТГ скептически. 1) Считаете ли Вы достаточно обоснованной ОТО? 2) Почему Вы считаете, что РТГ не является обоснованной?
Давайте об этом поговорим не здесь (где я намеревался публиковать эсперанто-вариант "Сказки для старших"), а в отдельной теме
http://e-novosti.info/forumo/viewtopic. ... 533#106533


Вернуться к началу
 Профиль  
Ответить с цитатой  
 Заголовок сообщения:
СообщениеДобавлено: Пт сен 13, 2013 12:59 pm 
Не в сети
Fervora Forumano
Fervora Forumano

Зарегистрирован: Вс сен 08, 2013 15:15 pm
Сообщения: 712
Откуда: Ярославль
ну пардон, это я тут слегка ... того...

То что у вас нет желания переводить эту работу - ожидаемо. А без вдохновения тут не обойтись.

Про кафедру Логунова я просто не точно выразился. Не подразумевал, что Паламан специализировался по этой кафедре, а лишь то, что учился в том числе и на ней, соприкасался непосредственно с тем кругом людей, ну и просто имеет теоретическую базу.

ЗЫ. А все-таки работа стоящая, esperantiginda.

_________________
אני ואתה נשנה את העולם


Вернуться к началу
 Профиль  
Ответить с цитатой  
Показать сообщения за:  Поле сортировки  
Начать новую тему Ответить на тему  [ Сообщений: 22 ] 

Часовой пояс: UTC + 3 часа


Кто сейчас на конференции

Сейчас этот форум просматривают: нет зарегистрированных пользователей и гости: 5


Вы не можете начинать темы
Вы не можете отвечать на сообщения
Вы не можете редактировать свои сообщения
Вы не можете удалять свои сообщения
Вы не можете добавлять вложения

Найти:
Перейти:  
News News Plan de site Plan de site SitemapIndex SitemapIndex Flux RSS Flux RSS Liste des flux Liste des flux
Создано на основе phpBB® Forum Software © phpBB Group